Latijn cultuur les 25 en 26
Rome verovert Italië
+/- 750 stichting Rome
+/- 750-500 koningstijd
+/- 500 republiek
+/- 500 - 270 Rome beheerst Italië
Na de stichting van Rome waren de Romeinen vaak in gevecht met andere volkeren. Rond 270 v. C.
hadden ze heel Italië ten zuiden van de rivier Po in handen. Dit komt door hun goed gedisciplineerde
en getrainde leger.
Onderwerping en integratie
Het hele gebied dat de Romeinen hadden veroverd hielden ze onder controle door middel van de
divide et impera (=verdeel en heers) manier. Ze gingen verschillend om met de overwonnen volken.
Sommige volken werden door een verdrag tot bondgenoten gemaakt, ze hielden zelfbestuur maar ze
mochten geen eigen buitenlandse politiek meer voeren en moesten in tijd van oorlog soldaten
leveren aan het Romeinse leger. Andere gebieden werden volledig in de staat opgenomen, waarbij
grote stukken land aan Romeinse burgers werden verpacht of geschonken.
Municipium en colonia
Om Italische volkeren aan Rome te binden moest de stad de status van municipium krijgen. De stad
hield dus zijn eigen bestuursvorm, maar de inwoners kregen Romeins burgerrecht. Dat leidde ertoe
dat vele leidinggevende families van een municipium hun leidende rol naar Rome verplaatsten en
doordrongen in belangrijke plebejische families. Deze unieke vorm van integratie was heel belangrijk
voor Romes groeiproces van stad naar wereldrijk. Andere gebieden werden onder controle
gehouden doordat ze tot kolonie waren gesticht (coloniae). Ze vestigden zich in sommige als boeren,
in anderen als garnizoenssoldaten. Zo konden de Romeinen over Italië overzicht houden en waar
nodig direct ingrijpen. Het voordeel hiervan was ook dat Rome zo een oplossing vond voor het steeds
urgentere probleem van overbevolking. Hierdoor lieten de Romeinen zien dat ze niet alleen goede
militairen waren, maar ook heel bekwaam in het organiseren, controleren en besturen waren.
Romeinen tegenover Carthagers
Carthago, een machtige stad aan de overkant van de Middellandse zee, gesticht door koningin Dido
die met kolonisten uit Phoenicië (Libanon) naar Afrika was gekomen, was nog niet veroverd door de
Romeinen. De Carthagers gebruikten de eilanden Sicilië, Sardinië en Corsica (die heel dicht bij Italië
lagen) als steunpunten voor hun succesvolle handel. Dat botste. Van 264 tot 146 hebben de
Romeinen en Carthagers drie oorlogen met elkaar gevochten om de hegemonie (= leiderschap) in het
Middellandse Zeegebied. Deze oorlogen heten de Punische oorlogen (Carthagers: Puni of Poeni =
Phoeniciërs).
De eerste Punische oorlog (264-241) verloren de Carthagers. Ze verloren hun steunpunten aan de
Romeinen en de vredesvoorwaarden die hen opgelegd werden, waren zo streng en hardvochtig dat
ze de Romeinen nog meer haatten. Ze wilden meer invloed uitoefenen in Afrika en Spanje, waardoor
Rome verovert Italië
+/- 750 stichting Rome
+/- 750-500 koningstijd
+/- 500 republiek
+/- 500 - 270 Rome beheerst Italië
Na de stichting van Rome waren de Romeinen vaak in gevecht met andere volkeren. Rond 270 v. C.
hadden ze heel Italië ten zuiden van de rivier Po in handen. Dit komt door hun goed gedisciplineerde
en getrainde leger.
Onderwerping en integratie
Het hele gebied dat de Romeinen hadden veroverd hielden ze onder controle door middel van de
divide et impera (=verdeel en heers) manier. Ze gingen verschillend om met de overwonnen volken.
Sommige volken werden door een verdrag tot bondgenoten gemaakt, ze hielden zelfbestuur maar ze
mochten geen eigen buitenlandse politiek meer voeren en moesten in tijd van oorlog soldaten
leveren aan het Romeinse leger. Andere gebieden werden volledig in de staat opgenomen, waarbij
grote stukken land aan Romeinse burgers werden verpacht of geschonken.
Municipium en colonia
Om Italische volkeren aan Rome te binden moest de stad de status van municipium krijgen. De stad
hield dus zijn eigen bestuursvorm, maar de inwoners kregen Romeins burgerrecht. Dat leidde ertoe
dat vele leidinggevende families van een municipium hun leidende rol naar Rome verplaatsten en
doordrongen in belangrijke plebejische families. Deze unieke vorm van integratie was heel belangrijk
voor Romes groeiproces van stad naar wereldrijk. Andere gebieden werden onder controle
gehouden doordat ze tot kolonie waren gesticht (coloniae). Ze vestigden zich in sommige als boeren,
in anderen als garnizoenssoldaten. Zo konden de Romeinen over Italië overzicht houden en waar
nodig direct ingrijpen. Het voordeel hiervan was ook dat Rome zo een oplossing vond voor het steeds
urgentere probleem van overbevolking. Hierdoor lieten de Romeinen zien dat ze niet alleen goede
militairen waren, maar ook heel bekwaam in het organiseren, controleren en besturen waren.
Romeinen tegenover Carthagers
Carthago, een machtige stad aan de overkant van de Middellandse zee, gesticht door koningin Dido
die met kolonisten uit Phoenicië (Libanon) naar Afrika was gekomen, was nog niet veroverd door de
Romeinen. De Carthagers gebruikten de eilanden Sicilië, Sardinië en Corsica (die heel dicht bij Italië
lagen) als steunpunten voor hun succesvolle handel. Dat botste. Van 264 tot 146 hebben de
Romeinen en Carthagers drie oorlogen met elkaar gevochten om de hegemonie (= leiderschap) in het
Middellandse Zeegebied. Deze oorlogen heten de Punische oorlogen (Carthagers: Puni of Poeni =
Phoeniciërs).
De eerste Punische oorlog (264-241) verloren de Carthagers. Ze verloren hun steunpunten aan de
Romeinen en de vredesvoorwaarden die hen opgelegd werden, waren zo streng en hardvochtig dat
ze de Romeinen nog meer haatten. Ze wilden meer invloed uitoefenen in Afrika en Spanje, waardoor
