Hormonen in functie van de
fysieke inspanning
Het endocrien systeem
Hormonen zorgen voor de vochtbalans. Zonder vochtbalans heb je hyperthermie. Je kan ook geen
energie aanmaken zonder hormonen
Endocrien systeem
Endocrien systeem is een soort communicatie systeem, in tegenstelling tot het neuraal systeem,
werkt dit systeem met chemische reacties. Het is echter trager dan het neuraal systeem, maar het
effect duurt langer. Er gebeurt pas iets wanneer de hormonen een target cel tegenkomen. Het
neuraal systeem werkt continu.
Het endocrien systeem is super belangrijk voor de homeostase. De hypothalamus meet de
zuurtegraad, temperatuur en vochtbalans. Op basis van de informatie hiervan zal het bepaalde
neurotransmitters of hormonen in het lichaam sturen om het lichaam in homeostase behouden. Het
is dus het centraal regel systeem. Het krijgt continu signalen van de periferie, hypothalamus verwerkt
informatie en geeft hormonen vrij. Het is dus continu en dynamisch.
Inspanning is een fysieke stress dat de homeostase continu aanpast. Het lichaam kan zich continu
aanpassen. Als je regelmatig een fysieke inspanning doe, zal de homeostase in het lichaam ook
aanpassen. Tijdens een inspanning moet het endocrien systeem de substratenmetabolisme onder
controle houden en regelt ook het vochtbalans en elektrolyten balans.
Endocriene organen
Hypothalamus, hypofyse, (bij)schildklier, thymus gland, bijnieren, alvleesklier, eierstokken en
teelballen.
Hormonen
Natuurlijke hormonen worden onderverdeeld volgens hun chemische classificatie (steroïd, non-
steroïd en prostaglandines), volgens hun hormonale acties van volgens de controle van hormonen
release.
Steroïd hormonen
Deze hormonen zijn oplosbaar in lipiden. Hierdoor kunnen ze door alle celmembranen heen gaan en
binden op receptoren die zich IN de cel bevinden. Hun chemische structuur lijkt sterk op die van
cholesterol. Steroïde hormonen worden door 4 hoofdklieren gesecreteerd
- Bijnier cortex (Cortisol, aldosteron)
- Eierstokken (oestrogeen en progesteron)
- Teelballen (testosteron)
- Placenta (oestrogeen en progesteron)
Nonsteroïd hormonen
Deze lossen niet op in lipiden. Ze binden bij gevolg enkel op het celmembraan. Deze hormonen
worden in 2 groepen onderverdeeld
Proteïnen of peptide hormonen deze zijn non-steroïd en worden gesecreteerd door de pancreas,
hypothalamus en de hypofyse.
1
, Amino-acide derivatives hormonen zijn thyroïdhormonen: Triiothyronine (T3) en Thyroxine (T4).,
maar ook door de niermedulla: Epinephrine en NE.
Hormonale secretie en activiteit
De secretie wordt gereguleerd door een negatieve feedbacksysteem. Hormonen worden vrijgegeven
door een verandering in de homeostase. Bij een hoog niveau van stroomafwaartse veranderingen zal
de secretie dalen. Bij lage veranderingen zal de secretie stijgen.
Bv. Plasma glucose stijgt, insuline wordt vrijgegeven, glucose wordt hierdoor opgenomen in de cel.
Plasma glucose daalt dus weer, de secretie van insuline vermindert.
!! Plasma concentratie kan een slechte indicator zijn voor hormonen activiteit omdat de sensitiviteit
van de cellen voor bepaalde hormonen kunnen veranderen en omdat het aantal receptoren op de
cel kan veranderen !!
Daarnaast kunnen cellen het aantal receptoren voor hormonen wijzigen door een desensitisatie
(down-regulation) bij een stijging van een specifiek hormoon zal het aantal receptoren dalen. Bv.
Obesitas of sedentair gedrag zal het aantal receptoren insuline doen dalen. Maar het kan ook door
hypersensitisatie (up-regulation); waarbij het aantal receptoren stijgt bij een toename in een
specifiek hormoon.
Hormonen receptoren
Door op specifieke hormoonreceptoren ze binden, beperken hormonen de reikwijdte van hun
effecten.
Anderzijds, hormonen hebben receptoren nodig om effectief te zijn. Wanneer een hormoon op een
receptor bindt wordt er een hormoon-receptor complex gevormd.
Acties
Steroïde hormonen zijn in het cytoplasma of de nucleus te vinden, in de cel
dus. Het hormoon-receptor complex komt in de nucleus en bindt aan het DNA,
dit zorgt voor een directe genetische activatie. Het regelt de mRNA synthese en
de proteïne synthese.
Nonsteroïde hormonen worden in het bloed getransporteerd tot hun specifiek
doelwitorgaan. De receptoren zijn specifiek voor deze hormonen. Enkel het correcte
hormoon zal op de receptor kunnen binden. Wanneer ze het op celmembraan binden
worden ze second messenger. Voorbeelden van secondmessenger zijn
- Cyclisch adenosine monofosfaat (cAMP)
Deze produceert specifieke fysiologische responsen:
Activeert cellulaire enzymen Verandert het cellulair
Verandert de metabolisme
membraanpermeabiliteit Stimuleer cellulaire secretie
Promoveert proteïnen synthese
- Cyclisch guanine monofosfaat (cGMP)
- Diacylgllycerol (DAG) en inositol trifosfaat (IP3)
Prostaglandines zijn een derde klasse hormoon. Het zijn eerder vetzuur afgeleiden dan hormonen,
maar werken zoals lokale hormonen. Ze worden vrijgegeven door vele stimuli zoals andere
hormonen of een lokale wonde. Bij een lokale wonde zal het een effect hebben op de bloedvezels.
Het zal de vasculaire permeabiliteit vergroten zodanig dat er een zwelling ontstaat, daarnaast zorgt
2
fysieke inspanning
Het endocrien systeem
Hormonen zorgen voor de vochtbalans. Zonder vochtbalans heb je hyperthermie. Je kan ook geen
energie aanmaken zonder hormonen
Endocrien systeem
Endocrien systeem is een soort communicatie systeem, in tegenstelling tot het neuraal systeem,
werkt dit systeem met chemische reacties. Het is echter trager dan het neuraal systeem, maar het
effect duurt langer. Er gebeurt pas iets wanneer de hormonen een target cel tegenkomen. Het
neuraal systeem werkt continu.
Het endocrien systeem is super belangrijk voor de homeostase. De hypothalamus meet de
zuurtegraad, temperatuur en vochtbalans. Op basis van de informatie hiervan zal het bepaalde
neurotransmitters of hormonen in het lichaam sturen om het lichaam in homeostase behouden. Het
is dus het centraal regel systeem. Het krijgt continu signalen van de periferie, hypothalamus verwerkt
informatie en geeft hormonen vrij. Het is dus continu en dynamisch.
Inspanning is een fysieke stress dat de homeostase continu aanpast. Het lichaam kan zich continu
aanpassen. Als je regelmatig een fysieke inspanning doe, zal de homeostase in het lichaam ook
aanpassen. Tijdens een inspanning moet het endocrien systeem de substratenmetabolisme onder
controle houden en regelt ook het vochtbalans en elektrolyten balans.
Endocriene organen
Hypothalamus, hypofyse, (bij)schildklier, thymus gland, bijnieren, alvleesklier, eierstokken en
teelballen.
Hormonen
Natuurlijke hormonen worden onderverdeeld volgens hun chemische classificatie (steroïd, non-
steroïd en prostaglandines), volgens hun hormonale acties van volgens de controle van hormonen
release.
Steroïd hormonen
Deze hormonen zijn oplosbaar in lipiden. Hierdoor kunnen ze door alle celmembranen heen gaan en
binden op receptoren die zich IN de cel bevinden. Hun chemische structuur lijkt sterk op die van
cholesterol. Steroïde hormonen worden door 4 hoofdklieren gesecreteerd
- Bijnier cortex (Cortisol, aldosteron)
- Eierstokken (oestrogeen en progesteron)
- Teelballen (testosteron)
- Placenta (oestrogeen en progesteron)
Nonsteroïd hormonen
Deze lossen niet op in lipiden. Ze binden bij gevolg enkel op het celmembraan. Deze hormonen
worden in 2 groepen onderverdeeld
Proteïnen of peptide hormonen deze zijn non-steroïd en worden gesecreteerd door de pancreas,
hypothalamus en de hypofyse.
1
, Amino-acide derivatives hormonen zijn thyroïdhormonen: Triiothyronine (T3) en Thyroxine (T4).,
maar ook door de niermedulla: Epinephrine en NE.
Hormonale secretie en activiteit
De secretie wordt gereguleerd door een negatieve feedbacksysteem. Hormonen worden vrijgegeven
door een verandering in de homeostase. Bij een hoog niveau van stroomafwaartse veranderingen zal
de secretie dalen. Bij lage veranderingen zal de secretie stijgen.
Bv. Plasma glucose stijgt, insuline wordt vrijgegeven, glucose wordt hierdoor opgenomen in de cel.
Plasma glucose daalt dus weer, de secretie van insuline vermindert.
!! Plasma concentratie kan een slechte indicator zijn voor hormonen activiteit omdat de sensitiviteit
van de cellen voor bepaalde hormonen kunnen veranderen en omdat het aantal receptoren op de
cel kan veranderen !!
Daarnaast kunnen cellen het aantal receptoren voor hormonen wijzigen door een desensitisatie
(down-regulation) bij een stijging van een specifiek hormoon zal het aantal receptoren dalen. Bv.
Obesitas of sedentair gedrag zal het aantal receptoren insuline doen dalen. Maar het kan ook door
hypersensitisatie (up-regulation); waarbij het aantal receptoren stijgt bij een toename in een
specifiek hormoon.
Hormonen receptoren
Door op specifieke hormoonreceptoren ze binden, beperken hormonen de reikwijdte van hun
effecten.
Anderzijds, hormonen hebben receptoren nodig om effectief te zijn. Wanneer een hormoon op een
receptor bindt wordt er een hormoon-receptor complex gevormd.
Acties
Steroïde hormonen zijn in het cytoplasma of de nucleus te vinden, in de cel
dus. Het hormoon-receptor complex komt in de nucleus en bindt aan het DNA,
dit zorgt voor een directe genetische activatie. Het regelt de mRNA synthese en
de proteïne synthese.
Nonsteroïde hormonen worden in het bloed getransporteerd tot hun specifiek
doelwitorgaan. De receptoren zijn specifiek voor deze hormonen. Enkel het correcte
hormoon zal op de receptor kunnen binden. Wanneer ze het op celmembraan binden
worden ze second messenger. Voorbeelden van secondmessenger zijn
- Cyclisch adenosine monofosfaat (cAMP)
Deze produceert specifieke fysiologische responsen:
Activeert cellulaire enzymen Verandert het cellulair
Verandert de metabolisme
membraanpermeabiliteit Stimuleer cellulaire secretie
Promoveert proteïnen synthese
- Cyclisch guanine monofosfaat (cGMP)
- Diacylgllycerol (DAG) en inositol trifosfaat (IP3)
Prostaglandines zijn een derde klasse hormoon. Het zijn eerder vetzuur afgeleiden dan hormonen,
maar werken zoals lokale hormonen. Ze worden vrijgegeven door vele stimuli zoals andere
hormonen of een lokale wonde. Bij een lokale wonde zal het een effect hebben op de bloedvezels.
Het zal de vasculaire permeabiliteit vergroten zodanig dat er een zwelling ontstaat, daarnaast zorgt
2
