RELIGIE BOEK LES 3
ECCLESIA INDIVISA: ONVERDEELDE KERK (TOT 1054)
Ecclesia Indivisa (Eerste millennium):
Het christendom was oorspronkelijk één, maar al snel ontstond een scheiding
tussen het Latijnse (Westerse) en Byzantijnse (Oosterse) christendom.
In de eerste eeuwen groeide het christendom van een stroming binnen het
jodendom tot een universele godsdienst.
Keerpunt Constantijn (4e eeuw):
Constantijn zorgde voor godsdienstvrijheid met het Edict van Milaan (313) en
maakte van het christendom de facto de staatsgodsdienst van het Romeinse Rijk.
Hij riep het Concilie van Nicea (325) bijeen, waarmee de traditie van
caesaropapisme begon.
Constantinopel werd de nieuwe hoofdstad van het Romeinse Rijk (330), wat de
scheiding tussen Latijnse en Byzantijnse werelden bekrachtigde.
West- en Oost-Romeinse Rijk:
Het West-Romeinse Rijk viel in 476, maar het christendom bleef een bindende
kracht in West-Europa.
Het Byzantijnse Rijk kende een bloeiperiode onder Justinianus (6e eeuw), met
veroveringen en de bouw van de Hagia Sofia.
Byzantium overleefde het Westen met 1000 jaar en eindigde met de val van
Constantinopel in 1453
BYZANTIUM
Vijf historische patriarchaten:
Rome, Constantinopel, Antiochië, Alexandrië en Jeruzalem.
Rome had primaatschap door het martelaarschap van Petrus en Paulus en was de
hoofdstad van het Romeinse Rijk.
Constantinopel claimt ereprimaatschap als "Nieuw Rome."
Scheiding tussen Westen en Oosten:
Theologisch: Twistpunt over het filioque (Heilige Geest voortkomend uit de Vader
alleen (Oost) of uit de Vader en de Zoon (West)).
Ecclesiologisch:
o West: Hiërarchisch model met paus aan de top.
o Oost: Synodaal model met bisschoppen die beslissen; de patriarch is
"Primus inter Pares." Gehuwde priesters zijn mogelijk.
Cultureel:
, o West: Omarming van afbeeldingen vaak voor didactische doeleinden.
o Oost: Niet zomaar afbeeldingen, maar iconen als spirituele poorten naar de
hemel.
Belangrijke historische gebeurtenissen:
622: Mohammed verenigt de Arabieren; begin van de islam.
988: Doop van vorst Vladimir van Kiev brengt christendom naar Rusland.
1054: Definitieve breuk tussen Latijnse en Byzantijnse wereld; wederzijdse
excommunicatie.
1453: Val van Constantinopel markeert het einde van het Byzantijnse Rijk.
MOSKOU: HET 3 D E ROME
Religie in Rusland:
Kremlin en Patriarchaat beschouwen Rusland als heilige grond voor de orthodoxie.
Erkende religies: Lutheranisme, Jodendom en Islam.
Niet-erkende religies, zoals katholicisme, worden geweerd.
Katholiek-orthodoxe spanningen:
Conflicten over vier katholieke bisdommen in Rusland en de Grieks-katholieke kerk
in Oekraïne versterken de historische Pools-Russische (katholiek-orthodoxe)
tegenstelling.
Grieks-katholieke kerken (Byzantijnse ritus, trouw aan Rome) worden door
orthodoxen vaak als verraders gezien.
Ontmoeting Paus en Patriarch:
Ondanks eerdere tegenstand (katholiek proselitisme en Oekraïense kwesties),
ontmoetten paus Franciscus en patriarch Kirill elkaar in 2016 in Havana, Cuba.
Gemeenschappelijke zorg over christenvervolging in het Midden-Oosten maakte
de ontmoeting mogelijk
CONSTANTINOPEL: HET OECUMENISCH PATRIARCHAAT
Patriarchaat van Constantinopel onder de Ottomanen (1454-1923):
Na de val van Constantinopel tolereerden de Ottomanen christenen als ‘dhimmi’
(tweederangsburgers), met religieus zelfbestuur via het Millet-systeem.
Het Patriarchaat had een centrale rol binnen de orthodoxe gemeenschap en
groeide in Istanbul, een kosmopolitische hoofdstad, ondanks beperkingen zoals de
belasting (‘jizya’).
Krisis en nationalisme (19e eeuw):
Het Ottomaanse Rijk verzwakte door nationalistische bewegingen, wat leidde tot
onafhankelijkheid van nationale kerken (bijv. Griekenland, Servië).
, Het Oecumenisch Patriarchaat verloor invloed en autonomie, maar behield een
symbolisch ereprimaat.
Modern Turkije en uitdagingen:
Na de val van het Ottomaanse Rijk (1923) creëerde Kemal Atatürk een seculier
Turkije, wat het Patriarchaat beperkte (sluiting opleidingscentra, verplichte Turkse
nationaliteit).
Het Patriarchaat weerstaat druk om Istanbul te verlaten, ondanks de sterke
invloed van nationale kerken zoals de Russisch-orthodoxe kerk.
Internationale rol en conflicten:
Patriarch Bartholomeos I speelt een voortrekkersrol in oecumene, ecologie en
toenadering tot de Rooms-katholieke kerk.
In 2016 organiseerde het Patriarchaat een Panorthodox Concilie, geboycot door
Moskou en haar bondgenoten.
Breuk met Moskou en Oekraïne:
In 2018 erkende Constantinopel de autocefalie van Oekraïense kerken, wat leidde
tot een schisma met Moskou.
De oorlog in Oekraïne (2022) versterkte deze kloof; Patriarch Kirill steunt Poetin,
terwijl Oekraïense parochies massaal Moskou de rug toekeren.
H4: DE HEILIGE STOEL
EENWORDING VAN ITALIË EN DE ROMEINSE KWESTIE ( 1870-1929)
Eenwording van Italië:
o In 1870 werden de pauselijke staten onder leiding van koning Vittorio-
Emanuele verenigd, met uitzondering van Rome, dat nog onder pauselijke
controle bleef.
o Na de Frans-Duitse oorlog werd Rome ingenomen door Italiaanse troepen
en uitgeroepen tot hoofdstad van Italië. De paus trok zich terug in het
Vaticaan, waarmee de "Romeinse kwestie" begon.
Romeinse kwestie:
o De paus werd beschouwd als een "gevangene in het Vaticaan" en verloor
zijn wereldlijke macht.
o Katholieken wereldwijd ijverden voor herstel van pauselijke
onafhankelijkheid. In de praktijk beschermde Italië de onafhankelijkheid
van de Heilige Stoel via wetten zoals de Garantiewet.
o De kwestie werd opgelost in 1929 onder Mussolini met het Pact van
Lateranen, dat de paus de soevereine heerser maakte van Vaticaanstad.
Gevolgen voor de paus:
ECCLESIA INDIVISA: ONVERDEELDE KERK (TOT 1054)
Ecclesia Indivisa (Eerste millennium):
Het christendom was oorspronkelijk één, maar al snel ontstond een scheiding
tussen het Latijnse (Westerse) en Byzantijnse (Oosterse) christendom.
In de eerste eeuwen groeide het christendom van een stroming binnen het
jodendom tot een universele godsdienst.
Keerpunt Constantijn (4e eeuw):
Constantijn zorgde voor godsdienstvrijheid met het Edict van Milaan (313) en
maakte van het christendom de facto de staatsgodsdienst van het Romeinse Rijk.
Hij riep het Concilie van Nicea (325) bijeen, waarmee de traditie van
caesaropapisme begon.
Constantinopel werd de nieuwe hoofdstad van het Romeinse Rijk (330), wat de
scheiding tussen Latijnse en Byzantijnse werelden bekrachtigde.
West- en Oost-Romeinse Rijk:
Het West-Romeinse Rijk viel in 476, maar het christendom bleef een bindende
kracht in West-Europa.
Het Byzantijnse Rijk kende een bloeiperiode onder Justinianus (6e eeuw), met
veroveringen en de bouw van de Hagia Sofia.
Byzantium overleefde het Westen met 1000 jaar en eindigde met de val van
Constantinopel in 1453
BYZANTIUM
Vijf historische patriarchaten:
Rome, Constantinopel, Antiochië, Alexandrië en Jeruzalem.
Rome had primaatschap door het martelaarschap van Petrus en Paulus en was de
hoofdstad van het Romeinse Rijk.
Constantinopel claimt ereprimaatschap als "Nieuw Rome."
Scheiding tussen Westen en Oosten:
Theologisch: Twistpunt over het filioque (Heilige Geest voortkomend uit de Vader
alleen (Oost) of uit de Vader en de Zoon (West)).
Ecclesiologisch:
o West: Hiërarchisch model met paus aan de top.
o Oost: Synodaal model met bisschoppen die beslissen; de patriarch is
"Primus inter Pares." Gehuwde priesters zijn mogelijk.
Cultureel:
, o West: Omarming van afbeeldingen vaak voor didactische doeleinden.
o Oost: Niet zomaar afbeeldingen, maar iconen als spirituele poorten naar de
hemel.
Belangrijke historische gebeurtenissen:
622: Mohammed verenigt de Arabieren; begin van de islam.
988: Doop van vorst Vladimir van Kiev brengt christendom naar Rusland.
1054: Definitieve breuk tussen Latijnse en Byzantijnse wereld; wederzijdse
excommunicatie.
1453: Val van Constantinopel markeert het einde van het Byzantijnse Rijk.
MOSKOU: HET 3 D E ROME
Religie in Rusland:
Kremlin en Patriarchaat beschouwen Rusland als heilige grond voor de orthodoxie.
Erkende religies: Lutheranisme, Jodendom en Islam.
Niet-erkende religies, zoals katholicisme, worden geweerd.
Katholiek-orthodoxe spanningen:
Conflicten over vier katholieke bisdommen in Rusland en de Grieks-katholieke kerk
in Oekraïne versterken de historische Pools-Russische (katholiek-orthodoxe)
tegenstelling.
Grieks-katholieke kerken (Byzantijnse ritus, trouw aan Rome) worden door
orthodoxen vaak als verraders gezien.
Ontmoeting Paus en Patriarch:
Ondanks eerdere tegenstand (katholiek proselitisme en Oekraïense kwesties),
ontmoetten paus Franciscus en patriarch Kirill elkaar in 2016 in Havana, Cuba.
Gemeenschappelijke zorg over christenvervolging in het Midden-Oosten maakte
de ontmoeting mogelijk
CONSTANTINOPEL: HET OECUMENISCH PATRIARCHAAT
Patriarchaat van Constantinopel onder de Ottomanen (1454-1923):
Na de val van Constantinopel tolereerden de Ottomanen christenen als ‘dhimmi’
(tweederangsburgers), met religieus zelfbestuur via het Millet-systeem.
Het Patriarchaat had een centrale rol binnen de orthodoxe gemeenschap en
groeide in Istanbul, een kosmopolitische hoofdstad, ondanks beperkingen zoals de
belasting (‘jizya’).
Krisis en nationalisme (19e eeuw):
Het Ottomaanse Rijk verzwakte door nationalistische bewegingen, wat leidde tot
onafhankelijkheid van nationale kerken (bijv. Griekenland, Servië).
, Het Oecumenisch Patriarchaat verloor invloed en autonomie, maar behield een
symbolisch ereprimaat.
Modern Turkije en uitdagingen:
Na de val van het Ottomaanse Rijk (1923) creëerde Kemal Atatürk een seculier
Turkije, wat het Patriarchaat beperkte (sluiting opleidingscentra, verplichte Turkse
nationaliteit).
Het Patriarchaat weerstaat druk om Istanbul te verlaten, ondanks de sterke
invloed van nationale kerken zoals de Russisch-orthodoxe kerk.
Internationale rol en conflicten:
Patriarch Bartholomeos I speelt een voortrekkersrol in oecumene, ecologie en
toenadering tot de Rooms-katholieke kerk.
In 2016 organiseerde het Patriarchaat een Panorthodox Concilie, geboycot door
Moskou en haar bondgenoten.
Breuk met Moskou en Oekraïne:
In 2018 erkende Constantinopel de autocefalie van Oekraïense kerken, wat leidde
tot een schisma met Moskou.
De oorlog in Oekraïne (2022) versterkte deze kloof; Patriarch Kirill steunt Poetin,
terwijl Oekraïense parochies massaal Moskou de rug toekeren.
H4: DE HEILIGE STOEL
EENWORDING VAN ITALIË EN DE ROMEINSE KWESTIE ( 1870-1929)
Eenwording van Italië:
o In 1870 werden de pauselijke staten onder leiding van koning Vittorio-
Emanuele verenigd, met uitzondering van Rome, dat nog onder pauselijke
controle bleef.
o Na de Frans-Duitse oorlog werd Rome ingenomen door Italiaanse troepen
en uitgeroepen tot hoofdstad van Italië. De paus trok zich terug in het
Vaticaan, waarmee de "Romeinse kwestie" begon.
Romeinse kwestie:
o De paus werd beschouwd als een "gevangene in het Vaticaan" en verloor
zijn wereldlijke macht.
o Katholieken wereldwijd ijverden voor herstel van pauselijke
onafhankelijkheid. In de praktijk beschermde Italië de onafhankelijkheid
van de Heilige Stoel via wetten zoals de Garantiewet.
o De kwestie werd opgelost in 1929 onder Mussolini met het Pact van
Lateranen, dat de paus de soevereine heerser maakte van Vaticaanstad.
Gevolgen voor de paus: