,
,Hoofdstuk 1. Zee
De zee als metafoor
De feiten zijn helemaal niet als vissen op de plank bij de visboer. Ze zijn
als vissen die rondzwemmen in een uitgestrekte en soms
ontoegankelijke oceaan; en wat de historicus vangt, hangt deels van
het toeval af, maar vooral van het deel van de oceaan dat hij kiest om
te bevissen en de uitrusting die hij kiest om te gebruiken - deze twee
factoren worden natuurlijk bepaald door het soort vis dat hij wil vangen.
Over het algemeen krijgt de historicus het soort feiten dat hij wil.
Geschiedenis is interpretatie (Carr, 1961)
Carr:
- Britse historicus
- Hij bestreed zo het idee dat geschiedenis een objectief-
wetenschappelijk karakter kreeg door zich te verschuilen
achter een focus op feiten
>>> Geschiedenisschrijving is geenszins een vrijblijvende
werkzaamheid
Intra-geschiedenis:
“De valse traditie die begraven ligt in boeken en papieren en
monumenten en steen” > Unamuno noemde het een ‘intra-
geschiedenis’, het ‘overgebleven sendiment van het verleden,
maar, maakte hij zich sterk;
Het dagelijkse werk van de boeren, als stille koralen op de zeebodem, legt de
fundamenten waaruit de eilandjes van de waarneembare geschiedenis
oprijzen
Op die manier hebben zij op termijn uiteindelijk wel impact.
Tegen verhalen – Derek Walcott
Bij de Saint Luciaanse dichter en Nobelprijswinnaar Derek
Walcott nam de zee een bijzonder plaats in. Eeuwenlang bracht
het water vooral onheil: kolonisatie, slavenhandel, geweld en
onderdrukking. De maritieme dominantie vertaalde zich nadien
ook in hoe de geschiedenis van de eilanden werd verteld. Dat
bleef een westerse benadering, via boeken, standbeelden en
musea. In zijn gedicht The sea is history hekelde Walcott die
vertekening. Daarbij richtte de verteller zich tot de Caraïbische
eilandbewoners:
Waar zijn jullie monumenten, veldslagen en martelaren? Waar is jullie tribale
herinnering? Heren, in dat grijze gewelf. De zee. De zee heeft ze
opgesloten. De zee is geschiedenis
De tegenverhalen van de slachtoffers van de kolonisatie
bleven al te lang uit beeld. Over de vraag of de narratieven nog
kunnen worden bovengehaald, liepen de meningen uiteen.
Walcott zelf betwijfelde dat. In het licht van de onmetelijke
, omvang van de zee leek elke interventie onbeduidend en het
schrijven van een rechtlijnige geschiedenis een onmogelijke
illusie. Andere interpretaties behielden een meer hoopvol
perspectief.
,Hoofdstuk 1. Zee
De zee als metafoor
De feiten zijn helemaal niet als vissen op de plank bij de visboer. Ze zijn
als vissen die rondzwemmen in een uitgestrekte en soms
ontoegankelijke oceaan; en wat de historicus vangt, hangt deels van
het toeval af, maar vooral van het deel van de oceaan dat hij kiest om
te bevissen en de uitrusting die hij kiest om te gebruiken - deze twee
factoren worden natuurlijk bepaald door het soort vis dat hij wil vangen.
Over het algemeen krijgt de historicus het soort feiten dat hij wil.
Geschiedenis is interpretatie (Carr, 1961)
Carr:
- Britse historicus
- Hij bestreed zo het idee dat geschiedenis een objectief-
wetenschappelijk karakter kreeg door zich te verschuilen
achter een focus op feiten
>>> Geschiedenisschrijving is geenszins een vrijblijvende
werkzaamheid
Intra-geschiedenis:
“De valse traditie die begraven ligt in boeken en papieren en
monumenten en steen” > Unamuno noemde het een ‘intra-
geschiedenis’, het ‘overgebleven sendiment van het verleden,
maar, maakte hij zich sterk;
Het dagelijkse werk van de boeren, als stille koralen op de zeebodem, legt de
fundamenten waaruit de eilandjes van de waarneembare geschiedenis
oprijzen
Op die manier hebben zij op termijn uiteindelijk wel impact.
Tegen verhalen – Derek Walcott
Bij de Saint Luciaanse dichter en Nobelprijswinnaar Derek
Walcott nam de zee een bijzonder plaats in. Eeuwenlang bracht
het water vooral onheil: kolonisatie, slavenhandel, geweld en
onderdrukking. De maritieme dominantie vertaalde zich nadien
ook in hoe de geschiedenis van de eilanden werd verteld. Dat
bleef een westerse benadering, via boeken, standbeelden en
musea. In zijn gedicht The sea is history hekelde Walcott die
vertekening. Daarbij richtte de verteller zich tot de Caraïbische
eilandbewoners:
Waar zijn jullie monumenten, veldslagen en martelaren? Waar is jullie tribale
herinnering? Heren, in dat grijze gewelf. De zee. De zee heeft ze
opgesloten. De zee is geschiedenis
De tegenverhalen van de slachtoffers van de kolonisatie
bleven al te lang uit beeld. Over de vraag of de narratieven nog
kunnen worden bovengehaald, liepen de meningen uiteen.
Walcott zelf betwijfelde dat. In het licht van de onmetelijke
, omvang van de zee leek elke interventie onbeduidend en het
schrijven van een rechtlijnige geschiedenis een onmogelijke
illusie. Andere interpretaties behielden een meer hoopvol
perspectief.
