samenvatting De functie deel A Herstel van Occlusie 2

HVO – deeltoets 2



De functie (H7, 8 en 9 Deel A)
De student kan:
1. de rol beschrijven van de rustpositie, de verticale dimensie en
de voorkeursbeethoogte in het functioneren van de
gebitsprothese (staat ook in onderwerp 1 blz. 14 en 15).


H1:
Rustpositie, verticale dimensie en voorkeursbeethoogte:
- Rustpositie (rusthoogte): positie van OK waarbij (wanneer patiënt
ontspannen is) beide condyli ongedwongen in fossae mandibularis
bevinden of positie van OK waarbij Frankfurter vlak horizontaal verloopt
en waarbij orale spieren minimale (‘’rust’’) activiteit vertonen.
 In rust altijd freeway space (rustafstand) tussen onder- en
bovenelementen (gemiddeld 2-3 mm).
 Rustpositie variabel, bv. positie OK verandert sprongsgewijs na
slikken of spreken (‘stepshifting’) of langzame opening gevolgd door
snelle sluiting (‘drifting’) in gespannen arbeid.
 Bij beetverhoging of –verlaging zal een nieuwe rustpositie zich
instellen.

- Verticale dimensie (beethoogte): afstand tussen OK en BK wanneer
elementen (prothesen) in occlusie maximaal contact maken.
 Bij edentaten gemeten:
o Via rustpositie: afstand tussen OK en BK (1 punt op kin, 1 op
neus) – 2-3 mm.
 Geen eenduidigheid over deze methode: rustpositie bepaald
door samenspel van reflectoire krachten in rust, totale
elasticiteit van systeem (spieren, periorale weefsels) en
gewicht van OK.
 Door aanbrengen waswallen en patiënt woorden met ‘’s’’ uit te laten
spreken  afstand moet bij uitspreken minimaal zijn (spreektraject
bij s-klanken vrijwel 0).
o Eenduidige relatie tussen occlusiehoogte, rustpositie en
spreektraject.




1

,HVO – deeltoets 2




- Voorkeursbeethoogte: beethoogte (0,5 mm nauwkeurig) die voor
edentaten meest comfortabel is.
 Onafhankelijk van beethoogte van prothese die patiënt draagt.
 Afhankelijk van meetmethode  gedwongen-keuzemethode best
bruikbaar:
o Verschillende beethoogten aangeboden waarover patiënt
uitspraak doet  berekening psychometrische curve  afleiden
voorkeursbeethoogte.
2. de methoden beschrijven voor bepalen en vastleggen van het
incisiefpunt.


H7 Deel B:

Bepaling beetrelatie door tandtechnicus  voor hoogte van waswallen
uitgegaan van incisiefpunten, die al moeten worden bepaald tijdens fase
van individuele afdrukken.
 Insicisiefpunt (IP) = snijpunt van mediaanlijn van boven- of
onderfront met raaklijn aan incisale randen van centrale incisieven.
 BK:
o Incisiefpunt van bovenprothese (IPB) ideaal ≈ 1 mm onder
bovenlip en raakt in rust ‘’net wel en niet niet’’ de onderlip.
o Uitgangspunt voor waswal: vlak van
oriëntatie (occlusale vlak) vanuit IPB
moet evenwijdig lopen aan vlak van
Camper (= door midden van uitwendige
gehoorgangen en onderste punt van
neusvleugel, in vooraanzicht evenwijdig
aan denkbeeldige lijn door beide
pupillen).




2

, HVO – deeltoets 2




 OK:
o Incisiefpunt van onderprothese (IPO) moeilijker te definiëren
 afh. van later te creëren horizontale en verticale overbeet.




Bepaling IPB:
Om positie van IPB voor nieuwe bovenprothese te bepalen, wordt afstand
gemeten tussen top van papilla incisiva tot aan betreffende incisiefpunt 
afstand gebruikt door tandtechnicus om waswallen op juiste plaats te
positioneren.
 3 situaties mogelijk:

1. Bestaande bovenprothese ontbreekt:
 Gebruik maken van Candulor papillometer: plaatsen op papilla
incisiva en bij ontspannen bovenlip IP
aflezen  aantal keer herhalen en
gemiddelde uitrekenen.
o Nadeel: weinig instructie over lipvulling
te geven aan tandtechnicus (alleen
verticale meting)
 Algemene richtlijn: waswal in front moet
≈ 75° maken met vlak van oriëntatie.

2. Incisiefpunt in bestaande prothese is goed:
 Afstand tussen diepste punt van papilla incisiva in binnenzijde van
bestaande prothese en IPB in mediaanlijn gemeten m.b.v.
schuifmaat (bovenste afbeelding) of
beethoogtemeter (BHM) (onderste
afbeelding).
o Bij meten met schuifmaat geen instructie
over plaatsing waswal in horizontale

3