Het diner geschreven door Herman Koch
Feitelijke gegevens
● 1e druk, 2009
● 300 pagina's
● Uitgeverij: Anthos
Flaptekst
Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze
praten over alledaagse dingen, dingen waar mensen tijdens
etentjes over praten: werk, de laatste films, de oorlog in Irak,
vakantieplannen, et cetera. Maar ondertussen vermijden ze
waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen.
De twee vijftienjarige zoons van beide echtparen, Michel en Rick, hebben samen iets
uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten. Tot dusver zijn alleen vage beelden van de
twee in Opsporing verzocht vertoond en zit het onderzoek naar hun identiteit vast. Maar hoe
lang nog? Twee mannen, twee vrouwen, twee zoons ¬– wie durft een beslissing te nemen
over de toekomst van zijn eigen kind? Wat het nog ingewikkelder maakt is dat de vader van
een van de jongens de beoogde nieuwe minister-president van Nederland is.
Het diner is de weergaloze en ambitieuze nieuwe roman van Herman Koch, waarin de vraag
centraal staat in hoeverre je als ouder verantwoordelijk bent voor de daden van je eigen
kind. In soepel proza schotelt Koch de lezer een bloedstollend verhaal voor dat zich binnen
de tijdsspanne van een avond voltrekt. Een roman met de tragiek van de film Festen – heel
menselijk en onafwendbaar op het noodlot afstevenend.
Eerste zin
We gingen eten in het restaurant. Ik ga niet zeggen welk restaurant, want dan zit er het de
volgende keer waarschijnlijk vol met mensen die komen kijken of wij er ook weer zitten.
Samenvatting
, Paul Lohman gaat op uitnodiging van zijn broer Serge Lohman (een bekend politicus van de
oppositie, maar waarschijnlijk de gedoodverfde nieuwe minister-president bij de volgende
verkiezingen) met zijn echtgenote Claire en schoonzus Babette eten in een restaurant
waarvan Paul liever de naam niet bekend wil maken. Het zou de volgende keer maar andere
bezoekers trekken. Hij gaat eerst met zijn vrouw Claire wat drinken in een naburig café.
Daar vraagt ze hem of hij de laatste tijd iets aan hun zoon Michel (15) heeft gemerkt. Paul
moet dan terugdenken aan het filmpje dat hij vlak voor ze weggingen op de mobiel van zijn
zoon heeft gezien. Dat wekt spanning: er is blijkbaar in het verleden iets ergs gebeurd. Ze
gaan samen naar het restaurant waar ze hebben afgesproken, want broer Serge wil iets met
hen bespreken. Serge heeft het imago van de 'doe-maar-gewoon-politicus', maar ook dat
blijkt een aangeleerde pose. Serge heeft ook een vijftienjarige zoon Rick en bovendien heeft
hij een zoon uit Burkina Faso geadopteerd, wat zijn imago als politicus heeft verbeterd. Aan
deze Beau ergert Paul zich flink. Ze drinken een aperitief: een roze champagne van maar
liefst €10 per glas. Paul ziet dat Babette betraande ogen heeft en hij vraagt zich af wat er is
gebeurd voordat ze zijn weggegaan.
De beide paren bestellen een voorgerecht, dat ook al heel duur is. Paul ergert zich tijdens
deze eerste fase aan van alles: de opzichtig acterende gerant met zijn culinaire praatjes
over achterlijk kleine maar dure porties, de flauwe grappen die er verteld worden over films
en racisme, de te dure chablis, de anekdote over het vakantiehuisje van Serge in de
Dordogne, waar ze in het verleden een barbecue met andere Nederlanders organiseerden.
Paul is van mening dat zijn broer en schoonzus 'Frankrijkje speelden.' Hij wil even weg van
tafel en gaat naar de wc waar hij een man in de pisbak naast hem ontmoet die aan hem
vraagt of zijn dochter een foto zou mogen maken van de politicus. Paul denkt dat het wel
mag. Wanneer hij terugkeert naar de tafel, ziet hij dat de vrouwen zijn weggegaan. Serge
zegt voor de eerste keer dat ze over hun kinderen moeten praten.
De vrouwen zijn nog steeds niet terug, maar het hoofdgerecht wordt door de gerant
opgediend. Serge wil alvast aan zijn tournedos beginnen: aan hem is eigenlijk het dure eten
niet besteed. Paul gaat vervolgens de vrouwen zoeken en hij denkt daarbij terug aan het
fotomoment met de dochter van de wc-man. Serge is één en al voorkomendheid tegenover
de man (vanwege zijn politieke aspiraties) maar wanneer de man blijft 'plakken', wordt hij
toch ongeduldig en wat onbeleefder. Hij doet dan net of hij mobiel wordt gebeld en breekt
het gesprek af.
Dan gaat ineens ook een mobiel bij Paul af: het is die van Michel die hij per ongeluk in zijn
zak heeft gestoken. Op het toilet bekijkt hij wie het is. Het is Michel zelf die zijn mobieltje
mist en het graag wil terug hebben. Maar Paul bekijkt op het toilet nog een keer naar de
mobiele video die erop staat en die hij al eerder die dag heeft gezien. Het is een opname
van een zwerver die door Rick en vooral Michel is afgetuigd. Dat is weinig verheffend.
Feitelijke gegevens
● 1e druk, 2009
● 300 pagina's
● Uitgeverij: Anthos
Flaptekst
Twee echtparen gaan een avond uit eten in een restaurant. Ze
praten over alledaagse dingen, dingen waar mensen tijdens
etentjes over praten: werk, de laatste films, de oorlog in Irak,
vakantieplannen, et cetera. Maar ondertussen vermijden ze
waar ze het eigenlijk over moeten hebben: hun kinderen.
De twee vijftienjarige zoons van beide echtparen, Michel en Rick, hebben samen iets
uitgehaald wat hun toekomst kan verwoesten. Tot dusver zijn alleen vage beelden van de
twee in Opsporing verzocht vertoond en zit het onderzoek naar hun identiteit vast. Maar hoe
lang nog? Twee mannen, twee vrouwen, twee zoons ¬– wie durft een beslissing te nemen
over de toekomst van zijn eigen kind? Wat het nog ingewikkelder maakt is dat de vader van
een van de jongens de beoogde nieuwe minister-president van Nederland is.
Het diner is de weergaloze en ambitieuze nieuwe roman van Herman Koch, waarin de vraag
centraal staat in hoeverre je als ouder verantwoordelijk bent voor de daden van je eigen
kind. In soepel proza schotelt Koch de lezer een bloedstollend verhaal voor dat zich binnen
de tijdsspanne van een avond voltrekt. Een roman met de tragiek van de film Festen – heel
menselijk en onafwendbaar op het noodlot afstevenend.
Eerste zin
We gingen eten in het restaurant. Ik ga niet zeggen welk restaurant, want dan zit er het de
volgende keer waarschijnlijk vol met mensen die komen kijken of wij er ook weer zitten.
Samenvatting
, Paul Lohman gaat op uitnodiging van zijn broer Serge Lohman (een bekend politicus van de
oppositie, maar waarschijnlijk de gedoodverfde nieuwe minister-president bij de volgende
verkiezingen) met zijn echtgenote Claire en schoonzus Babette eten in een restaurant
waarvan Paul liever de naam niet bekend wil maken. Het zou de volgende keer maar andere
bezoekers trekken. Hij gaat eerst met zijn vrouw Claire wat drinken in een naburig café.
Daar vraagt ze hem of hij de laatste tijd iets aan hun zoon Michel (15) heeft gemerkt. Paul
moet dan terugdenken aan het filmpje dat hij vlak voor ze weggingen op de mobiel van zijn
zoon heeft gezien. Dat wekt spanning: er is blijkbaar in het verleden iets ergs gebeurd. Ze
gaan samen naar het restaurant waar ze hebben afgesproken, want broer Serge wil iets met
hen bespreken. Serge heeft het imago van de 'doe-maar-gewoon-politicus', maar ook dat
blijkt een aangeleerde pose. Serge heeft ook een vijftienjarige zoon Rick en bovendien heeft
hij een zoon uit Burkina Faso geadopteerd, wat zijn imago als politicus heeft verbeterd. Aan
deze Beau ergert Paul zich flink. Ze drinken een aperitief: een roze champagne van maar
liefst €10 per glas. Paul ziet dat Babette betraande ogen heeft en hij vraagt zich af wat er is
gebeurd voordat ze zijn weggegaan.
De beide paren bestellen een voorgerecht, dat ook al heel duur is. Paul ergert zich tijdens
deze eerste fase aan van alles: de opzichtig acterende gerant met zijn culinaire praatjes
over achterlijk kleine maar dure porties, de flauwe grappen die er verteld worden over films
en racisme, de te dure chablis, de anekdote over het vakantiehuisje van Serge in de
Dordogne, waar ze in het verleden een barbecue met andere Nederlanders organiseerden.
Paul is van mening dat zijn broer en schoonzus 'Frankrijkje speelden.' Hij wil even weg van
tafel en gaat naar de wc waar hij een man in de pisbak naast hem ontmoet die aan hem
vraagt of zijn dochter een foto zou mogen maken van de politicus. Paul denkt dat het wel
mag. Wanneer hij terugkeert naar de tafel, ziet hij dat de vrouwen zijn weggegaan. Serge
zegt voor de eerste keer dat ze over hun kinderen moeten praten.
De vrouwen zijn nog steeds niet terug, maar het hoofdgerecht wordt door de gerant
opgediend. Serge wil alvast aan zijn tournedos beginnen: aan hem is eigenlijk het dure eten
niet besteed. Paul gaat vervolgens de vrouwen zoeken en hij denkt daarbij terug aan het
fotomoment met de dochter van de wc-man. Serge is één en al voorkomendheid tegenover
de man (vanwege zijn politieke aspiraties) maar wanneer de man blijft 'plakken', wordt hij
toch ongeduldig en wat onbeleefder. Hij doet dan net of hij mobiel wordt gebeld en breekt
het gesprek af.
Dan gaat ineens ook een mobiel bij Paul af: het is die van Michel die hij per ongeluk in zijn
zak heeft gestoken. Op het toilet bekijkt hij wie het is. Het is Michel zelf die zijn mobieltje
mist en het graag wil terug hebben. Maar Paul bekijkt op het toilet nog een keer naar de
mobiele video die erop staat en die hij al eerder die dag heeft gezien. Het is een opname
van een zwerver die door Rick en vooral Michel is afgetuigd. Dat is weinig verheffend.
