Rode loper ziekte van meniere.
Begripsbepaling.
De ziekte van Menière is een ziekte van het gehoor- en evenwichtsorgaan. Deze ziekte
kenmerkt zich door aanvallen van (draai)duizeligheid met klachten van het gehoor,
, zoals oorsuizen, gehoorverlies en/of een vol gevoel in het oor. Aanvallen treden vaak
plotseling op, maar kunnen aangekondigd worden door oorklachten
Epidemiologie.
De ziekte van Ménière is zeldzaam en komt in Europa voor bij 50 à 200 per 100.000
personen. Voor België betekent dit tussen 5.000 en 20.000 mensen die hierdoor worden
getroffen. De ziekte komt meestal voor tussen de leeftijd van 20 en 60 jaar.
Het is niet precies bekend hoeveel mensen (in Nederland) de ziekte van Menière
hebben.In verschillende onderzoeken (buiten Nederland) wisselt het aantal mensen
met de ziekte van Menière van 10 tot 500 per 100.000 personen. Bij 10% tot 50% van de
mensen met de ziekte van Menière komt dit (uiteindelijk) aan beide oren voor.De ziekte
van Menière kan op elke leeftijd voorkomen, maar begint meestal op de
volwassenleeftijd.Hoe lang de ziekte actief blijft, is niet te voorspellen. Dit kan ook heel
erg wisselen: van enkele jaren tot 20 jaar.Patiënten kunnen in periodes meer of minder
last hebben van Menière-aanvallen. Met verloop van tijd treden er meestal steeds
minder vaak aanvallen op en komt er steeds meer tijd zonder klachten tussen de
aanvallen.
Anatomie& fysiologie.
Het menselijk oor vervult twee functies: het gehoor en het evenwicht. Het buitenoor (de
oorschelp en de gehoorgang), het middenoor (het trommelvlies en de gehoorbeentjes)
en het binnenoor (het slakkenhuis en de gehoorzenuw) zorgen voor het gehoor.
Het evenwicht wordt geregeld door een
evenwichtsorgaan dat zich eveneens in het binnenoor bevindt.Het evenwichtsorgaan is
gevuld met een dikke vloeistof (de endolymfe). Het systeem werkt als een soort
waterpas. Bij verandering van houding verplaatst de endolymfe zich en stuurt informatie
over de positie van ons lichaam langs een zenuw naar onze hersenen. Zo weten we
altijd in welke houding ons lichaam zich bevindt en wordt ons evenwicht bewaard.Soms
werkt het systeem met enige vertraging. Onze hersenen kunnen dan de veranderingen
Begripsbepaling.
De ziekte van Menière is een ziekte van het gehoor- en evenwichtsorgaan. Deze ziekte
kenmerkt zich door aanvallen van (draai)duizeligheid met klachten van het gehoor,
, zoals oorsuizen, gehoorverlies en/of een vol gevoel in het oor. Aanvallen treden vaak
plotseling op, maar kunnen aangekondigd worden door oorklachten
Epidemiologie.
De ziekte van Ménière is zeldzaam en komt in Europa voor bij 50 à 200 per 100.000
personen. Voor België betekent dit tussen 5.000 en 20.000 mensen die hierdoor worden
getroffen. De ziekte komt meestal voor tussen de leeftijd van 20 en 60 jaar.
Het is niet precies bekend hoeveel mensen (in Nederland) de ziekte van Menière
hebben.In verschillende onderzoeken (buiten Nederland) wisselt het aantal mensen
met de ziekte van Menière van 10 tot 500 per 100.000 personen. Bij 10% tot 50% van de
mensen met de ziekte van Menière komt dit (uiteindelijk) aan beide oren voor.De ziekte
van Menière kan op elke leeftijd voorkomen, maar begint meestal op de
volwassenleeftijd.Hoe lang de ziekte actief blijft, is niet te voorspellen. Dit kan ook heel
erg wisselen: van enkele jaren tot 20 jaar.Patiënten kunnen in periodes meer of minder
last hebben van Menière-aanvallen. Met verloop van tijd treden er meestal steeds
minder vaak aanvallen op en komt er steeds meer tijd zonder klachten tussen de
aanvallen.
Anatomie& fysiologie.
Het menselijk oor vervult twee functies: het gehoor en het evenwicht. Het buitenoor (de
oorschelp en de gehoorgang), het middenoor (het trommelvlies en de gehoorbeentjes)
en het binnenoor (het slakkenhuis en de gehoorzenuw) zorgen voor het gehoor.
Het evenwicht wordt geregeld door een
evenwichtsorgaan dat zich eveneens in het binnenoor bevindt.Het evenwichtsorgaan is
gevuld met een dikke vloeistof (de endolymfe). Het systeem werkt als een soort
waterpas. Bij verandering van houding verplaatst de endolymfe zich en stuurt informatie
over de positie van ons lichaam langs een zenuw naar onze hersenen. Zo weten we
altijd in welke houding ons lichaam zich bevindt en wordt ons evenwicht bewaard.Soms
werkt het systeem met enige vertraging. Onze hersenen kunnen dan de veranderingen
