Deel I Wat is motiverende gespreksvoering?
Een zo breed mogelijk insteek door het definiëren, afbakenen en beschrijven van de
hulpverleningsmethode van Motiverende Gespreksvoering (MGV)
, Hoofdstuk 1 Op verandering gerichte gesprekken
In feiten is motiveren het beïnvloeden van het gedrag van een ander, een primaire functie van taal
naast het overdragen van informatie. MGV heeft aandacht voor natuurlijke taal over verandering,
met gevolgen voor de wijze waarop op verandering gerichte gesprekken met meer effect kunnen
worden gevoerd. MGV is ontwikkeld om op een constructieve manier om te gaan, met de
uitdagingen die zich voordoen als iemand het aandurft zich bezig te houden met de motivatie van
verandering van een ander.
Gespreksstijlen op een continuüm
Bij helpende gesprekken kun je denken aan een continuüm.
Sturen Gidsen Volgen
Aan het ende eind ligt de sturende stijl, waarbij de helper informatie, instructies en advies geeft. De
ontvanger heeft bij de sturende stijl een complementaire rol, namelijk gehoorzamen, meedoen en
volgen. Aan de andere kant van het continuüm ligt de volgende stijl. Een goede luisteraar heeft
aandacht voor wat de ander te zeggen heeft, probeert de ander te begrijpen en onthoudt zich er (in
ieder geval tijdelijk) van om zelf dingen in te brengen. Bij een volgende stijl horen complementaire
rollen als het voortouw nemen, voor op lopen en uitzoeken. In het midden ligt de gidsende stijl. Die
zal goed luisteren en zijn expertise aanbieden op de momenten dat dat nodig is. MGV ligt tussen
sturen en volgen in en heeft kenmerken van beide.
De verbeterreflex
Het verlangen om te herstellen wat er fout is en mensen zonder aarzelen op het goede pad te zetten,
bij voorkeur op een directieve manier.
Ambivalentie
Het is goed voor ogen te houden dat de meeste mensen ambivalent zijn over iets dat ze moeten
veranderen. Ze hebben zowel redenen om wel, als niet te veranderen. Ze willen tegelijkertijd wel en
ook toch niet veranderen. De weg naar verandering loopt vooral vast op ambivalentie. Ambivalentie
is willen en niet willen tegelijkertijd, oftewel twee dingen tegelijk willen die niet samengaan. Twee
soorten taal door elkaar heen horen, is dus een kenmerk van ambivalentie. Een soort is verandertaal:
uitspraken van de persoon zelf ten gunste van de ander. De andere soort is behoudtaal: de
argumenten van de persoon om niet te veranderen en de status quo te behouden. Als je naar
iemand luistert die ambivalent is, dan hoor zowel verandertaal als behoudtaal, vaak in dezelfde zin
(Ja, maar…). Behalve dat ambivalentie oncomfortabel is, heeft het ook iets waar je in kunt blijven
hangen. Mensen kunnen lang blijven vast zitten als ze heen en weer geslingerd worden tussen twee
keuzes, twee mogelijkheden of twee relaties. Zetten ze een stap in de ene richting, dan ziet de
andere kant er aantrekkelijker uit. Iemand die ambivalent is, heeft de argumenten voor en tegen
verandering allang in huis. Ambivalentie is alsof er een commissie in je hoofd zit te praten, waarvan
de leden het met elkaar oneens zijn. Je doet precies het verkeerde als je als hulpverlener gaat pleiten
voor verandering, als je cliënt daarintegen gaat.
De dynamiek in op verandering gerichte gesprekken
Het beste is om de cliënt zelf dingen te laten opnoemen die hij wil veranderen.
De vijf verandervragen:
1. Waarom zou je willen veranderen?
2. Hoe zou je die verandering aan kunnen pakken?
3. Wat zijn de drie belangrijkste redenen om te veranderen?
4. Hoe belangrijk is deze verandering voor je, en waarom?
Een zo breed mogelijk insteek door het definiëren, afbakenen en beschrijven van de
hulpverleningsmethode van Motiverende Gespreksvoering (MGV)
, Hoofdstuk 1 Op verandering gerichte gesprekken
In feiten is motiveren het beïnvloeden van het gedrag van een ander, een primaire functie van taal
naast het overdragen van informatie. MGV heeft aandacht voor natuurlijke taal over verandering,
met gevolgen voor de wijze waarop op verandering gerichte gesprekken met meer effect kunnen
worden gevoerd. MGV is ontwikkeld om op een constructieve manier om te gaan, met de
uitdagingen die zich voordoen als iemand het aandurft zich bezig te houden met de motivatie van
verandering van een ander.
Gespreksstijlen op een continuüm
Bij helpende gesprekken kun je denken aan een continuüm.
Sturen Gidsen Volgen
Aan het ende eind ligt de sturende stijl, waarbij de helper informatie, instructies en advies geeft. De
ontvanger heeft bij de sturende stijl een complementaire rol, namelijk gehoorzamen, meedoen en
volgen. Aan de andere kant van het continuüm ligt de volgende stijl. Een goede luisteraar heeft
aandacht voor wat de ander te zeggen heeft, probeert de ander te begrijpen en onthoudt zich er (in
ieder geval tijdelijk) van om zelf dingen in te brengen. Bij een volgende stijl horen complementaire
rollen als het voortouw nemen, voor op lopen en uitzoeken. In het midden ligt de gidsende stijl. Die
zal goed luisteren en zijn expertise aanbieden op de momenten dat dat nodig is. MGV ligt tussen
sturen en volgen in en heeft kenmerken van beide.
De verbeterreflex
Het verlangen om te herstellen wat er fout is en mensen zonder aarzelen op het goede pad te zetten,
bij voorkeur op een directieve manier.
Ambivalentie
Het is goed voor ogen te houden dat de meeste mensen ambivalent zijn over iets dat ze moeten
veranderen. Ze hebben zowel redenen om wel, als niet te veranderen. Ze willen tegelijkertijd wel en
ook toch niet veranderen. De weg naar verandering loopt vooral vast op ambivalentie. Ambivalentie
is willen en niet willen tegelijkertijd, oftewel twee dingen tegelijk willen die niet samengaan. Twee
soorten taal door elkaar heen horen, is dus een kenmerk van ambivalentie. Een soort is verandertaal:
uitspraken van de persoon zelf ten gunste van de ander. De andere soort is behoudtaal: de
argumenten van de persoon om niet te veranderen en de status quo te behouden. Als je naar
iemand luistert die ambivalent is, dan hoor zowel verandertaal als behoudtaal, vaak in dezelfde zin
(Ja, maar…). Behalve dat ambivalentie oncomfortabel is, heeft het ook iets waar je in kunt blijven
hangen. Mensen kunnen lang blijven vast zitten als ze heen en weer geslingerd worden tussen twee
keuzes, twee mogelijkheden of twee relaties. Zetten ze een stap in de ene richting, dan ziet de
andere kant er aantrekkelijker uit. Iemand die ambivalent is, heeft de argumenten voor en tegen
verandering allang in huis. Ambivalentie is alsof er een commissie in je hoofd zit te praten, waarvan
de leden het met elkaar oneens zijn. Je doet precies het verkeerde als je als hulpverlener gaat pleiten
voor verandering, als je cliënt daarintegen gaat.
De dynamiek in op verandering gerichte gesprekken
Het beste is om de cliënt zelf dingen te laten opnoemen die hij wil veranderen.
De vijf verandervragen:
1. Waarom zou je willen veranderen?
2. Hoe zou je die verandering aan kunnen pakken?
3. Wat zijn de drie belangrijkste redenen om te veranderen?
4. Hoe belangrijk is deze verandering voor je, en waarom?
