8. Reageren op onvoorziene crisissituaties
Ik ben Suewela Smetsers. Werkzaam binnen zorggroep Kalorama op
afdeling de terp. Dit betreft een gesloten PG afdeling waar 14 mensen
woonachtig zijn.
Op Zondag 2 augustus had ik een avond dienst van 14:30 tot 23:00
samen met mijn collega M. Zij werkte die avond tot 21:30.
Na de avondmaaltijd doen wij onze standaard koffieronde en
beginnen daarna rustig aan de avondzorg. Om en om brengen mijn
collega en ik de bewoners naar bed zodat er altijd iemand aanwezig is
in de woonkamer. Rond de klok van 21u liggen vaak de meeste
bewoners al in bed op een paar na. Ik was bezig met het delen van de
21 uurs medicatie en mijn collega met het verkleden van een van de
laastste bewoners als wij een luid gekerm/geschreeuw horen vanuit
het begin van de gang. Het geluid komt uit de kamer van Mw C.
Wanneer ik probeer bij Mw de kamer in te gaan merk ik dat de deur
niet wilt openen, Mw ligt of zit strak achter de deur waardoor deze
niet open kan. Ondertussen blijft mevrouw kermen en roepen/huilen.
Ik heb mijn collega bij mij geroepen en haar gevraagd bij de deur te
blijven staan. Via de kamer van de (buurman) medebewoner kon ik
bij Dhr de badkamer in en zo via hun gedeelde badkamer bij Mw
komen.
Mw lag zoals ik al dacht strak achter de deur van haar kamer, met het
hoofd tegen de muur/plint. Op het voorhoofd overlopend naar de
haarlijn zat een grote gapende snede die hevig bloedde.
Mw was flink in paniek. Waarschijnlijk door het vele bloed dat zij
verloor, het zat overal – tegen de muren, deuren, de vloer en in uw
kleding.
, Mw is bekend met het vele vallen, valt soms wel 5 keer of meer per
dag. Valgevaar is geaccepteerd en een mic hoeft niet te meer te
worden ingevuld. Ik zag aan Mw dat zij zelf erg geschrokken was van
de val en ik denk het hevige bloedverlies. Ik heb handschoenen
aangetrokken, Mw haar hoofd op mijn knieeen laten rusten en
onmiddelijk de EVD gebeld.
Die gaven mij als advies Mw even op de grond te laten liggen met
haar hoofd op mijn schoot, te blijven communiceren met haar en het
dichtdrukken van de hoofdwond met een schone doek. Ze kwam er
meteen aan. Ik heb mijn collega geinstueerd een schone doek, een
koelpack en een glaasje water voor Mw te pakken.
Mw probeerde constant zelf op te staan en overeind te komen terwijl
dit niet de bedoeling was en tegen advies van de EVD in. Ik kon haar
niet tot nauwelijks tegenhouden, mw rechtop met de rug tegen de
rand van het bed laten zitten, dit vondt ze oke. Mw gaf behalve op
haar hoofd geen pijn aan, dit was ook duidelijk zichtbaar door het
grijpen naar het hoofd maar het toch constant willen opstaan.
Ondertussen voordat de EVD aankwam heb ik bij Mw vast alle
controles uitgevoerd.
Op de gang was ondertussen vanuit meedere bewoners onrust
onstaan door al het lawaai en rumoer. Ik heb toen mijn collega
gevraagd zich te ontfermen over de andere bewoners, zodat ik bij Mw
kon blijven tot de EVD er was. Mw C. is een dame van 94 van
surinaams hindoestaanse afkomst en haar nederlands is wat
gebrekkig. Hierdoor is coommunicatie soms lastig, Mw begrijpt ons
goed maar wij haar soms wat minder.
Toen Ellen van de EVD eenmaal aankwam was Mw al een stuk meer
gekalmeerd. Ze kon goed antwoorden op de vragen waar ze pijn had,
of ze zich misselijk of duizelig voelde en of ze wilde opstaan. Ellen gaf
Ik ben Suewela Smetsers. Werkzaam binnen zorggroep Kalorama op
afdeling de terp. Dit betreft een gesloten PG afdeling waar 14 mensen
woonachtig zijn.
Op Zondag 2 augustus had ik een avond dienst van 14:30 tot 23:00
samen met mijn collega M. Zij werkte die avond tot 21:30.
Na de avondmaaltijd doen wij onze standaard koffieronde en
beginnen daarna rustig aan de avondzorg. Om en om brengen mijn
collega en ik de bewoners naar bed zodat er altijd iemand aanwezig is
in de woonkamer. Rond de klok van 21u liggen vaak de meeste
bewoners al in bed op een paar na. Ik was bezig met het delen van de
21 uurs medicatie en mijn collega met het verkleden van een van de
laastste bewoners als wij een luid gekerm/geschreeuw horen vanuit
het begin van de gang. Het geluid komt uit de kamer van Mw C.
Wanneer ik probeer bij Mw de kamer in te gaan merk ik dat de deur
niet wilt openen, Mw ligt of zit strak achter de deur waardoor deze
niet open kan. Ondertussen blijft mevrouw kermen en roepen/huilen.
Ik heb mijn collega bij mij geroepen en haar gevraagd bij de deur te
blijven staan. Via de kamer van de (buurman) medebewoner kon ik
bij Dhr de badkamer in en zo via hun gedeelde badkamer bij Mw
komen.
Mw lag zoals ik al dacht strak achter de deur van haar kamer, met het
hoofd tegen de muur/plint. Op het voorhoofd overlopend naar de
haarlijn zat een grote gapende snede die hevig bloedde.
Mw was flink in paniek. Waarschijnlijk door het vele bloed dat zij
verloor, het zat overal – tegen de muren, deuren, de vloer en in uw
kleding.
, Mw is bekend met het vele vallen, valt soms wel 5 keer of meer per
dag. Valgevaar is geaccepteerd en een mic hoeft niet te meer te
worden ingevuld. Ik zag aan Mw dat zij zelf erg geschrokken was van
de val en ik denk het hevige bloedverlies. Ik heb handschoenen
aangetrokken, Mw haar hoofd op mijn knieeen laten rusten en
onmiddelijk de EVD gebeld.
Die gaven mij als advies Mw even op de grond te laten liggen met
haar hoofd op mijn schoot, te blijven communiceren met haar en het
dichtdrukken van de hoofdwond met een schone doek. Ze kwam er
meteen aan. Ik heb mijn collega geinstueerd een schone doek, een
koelpack en een glaasje water voor Mw te pakken.
Mw probeerde constant zelf op te staan en overeind te komen terwijl
dit niet de bedoeling was en tegen advies van de EVD in. Ik kon haar
niet tot nauwelijks tegenhouden, mw rechtop met de rug tegen de
rand van het bed laten zitten, dit vondt ze oke. Mw gaf behalve op
haar hoofd geen pijn aan, dit was ook duidelijk zichtbaar door het
grijpen naar het hoofd maar het toch constant willen opstaan.
Ondertussen voordat de EVD aankwam heb ik bij Mw vast alle
controles uitgevoerd.
Op de gang was ondertussen vanuit meedere bewoners onrust
onstaan door al het lawaai en rumoer. Ik heb toen mijn collega
gevraagd zich te ontfermen over de andere bewoners, zodat ik bij Mw
kon blijven tot de EVD er was. Mw C. is een dame van 94 van
surinaams hindoestaanse afkomst en haar nederlands is wat
gebrekkig. Hierdoor is coommunicatie soms lastig, Mw begrijpt ons
goed maar wij haar soms wat minder.
Toen Ellen van de EVD eenmaal aankwam was Mw al een stuk meer
gekalmeerd. Ze kon goed antwoorden op de vragen waar ze pijn had,
of ze zich misselijk of duizelig voelde en of ze wilde opstaan. Ellen gaf
