SC les 3.1 Communiceren met mensen met psychiatrische kwetsbaarheden.
Leerdoelen:
Onderscheid maken in hoe je communiceert met iemand met een depressie,
angststoornis, borderline persoonlijkheidsstoornis en een psychose
Drie fasen van het model van Egan benoemen
Theorie:
Lang, G. & H.T. van der Molen (2015). Psychologische gespreksvoering, een basis voor
hulpverlening. Boom/Nelissen, Amsterdam. [via copyright content] Paragraaf 5.4 : een
gespreksmodel
Paragraaf 5.4: een gespreksmodel
Een gespreksmodel vertoont een logische opbouw dmv een model. De functie van dit model is: de
diverse doelen van het gesprek met bijbehorende rollen en taken in volgorde plaatsen, zodat de
hulpverlener en de cliënt het overzicht behouden. In het model van Egan (1994) vinden we in
diverse varianten terug in publicaties over de methodische cyclus van hulpverlenen. Het model
wordt in 3 hoofdfasen onderscheiden:
Probleemverheldering (paragraaf 5.4.1)
In de eerste fase van het gesprek is het belangrijk dat de cliënt en de hulpverlener het probleem
duidelijk hebben. Hierbij heeft de hulpverlener de taak om voor de cliënt duidelijkheid te scheppen
over de gang van zaken en de cliënt uit te nodigen te vertellen wat hij op het hart heeft. De
hulpverlener luistert hier vooral bij en heeft de rol van een vertrouwensfiguur. Bij goed contact
zal de hulpverlener de cliënt stimuleren om meer te vertellen.
Procesdoel in deze fase is: bevordering van de exploratie door de cliënt van zijn gedachten,
gevoelens en handelingen die met het probleem te maken hebben.
Productdoel: duidelijker beeld krijgen van de problemen en van manier waarop de cliënt deze
beleefd.
In deze fase is het belangrijk om het probleem duidelijk te hebben, je stelt nog geen productdoelen
op.
Taak hulpverlener: ordening in het gesprek aanbrengen, streven naar goede samenwerking,
aandacht is gerichte op (belevings)wereld van de cliënt.
Ook neemt de hulpverlener de rol van detective aan. Hij zoekt naar aanknopingspunten voor een
ander kijk op de problemen van de cliënt. vooral belangrijk is: kijk naar de cliënt en niet naar het
probleem. Er kunnen ook meer dan 1 problemen zijn.
Probleemnuancering (paragraaf 5.4.2)
De tweede fase is de probleembespreking. Het doel wordt de cliënt te helpen een genuanceerder
en overzichtelijker beeld te krijgen van zijn probleem (probleemnuancering). De hulpverlener zit
in de rol van docent en helpt de cliënt de informatie anders te ordenen. Ook zal hij zijn visie op/
elementen van het probleem (ontwikkeld in fase 1) aan de cliënt voorleggen. Daarna gaat hij
opzoek naar knopen in het denken van de cliënt. Verder zal de hulpverlener de cliënt helpen bij het
vinden van de grote lijn in losstaande problemen. De hulpverlener zou proberen om volgorde en
selectie( beperken thema's) in de problemen aan te brengen.
Productdoel: het kiezen van een probleem of deelprobleem zodat deze kan worden opgelost. Voor
het proces van samenwerken is het essentieel dat de cliënt zo veel mogelijk wordt betroken bij het
maken van keuzen (hierdoor duidelijkheid en gedeelde verantwoordelijkheid).
Leerdoelen:
Onderscheid maken in hoe je communiceert met iemand met een depressie,
angststoornis, borderline persoonlijkheidsstoornis en een psychose
Drie fasen van het model van Egan benoemen
Theorie:
Lang, G. & H.T. van der Molen (2015). Psychologische gespreksvoering, een basis voor
hulpverlening. Boom/Nelissen, Amsterdam. [via copyright content] Paragraaf 5.4 : een
gespreksmodel
Paragraaf 5.4: een gespreksmodel
Een gespreksmodel vertoont een logische opbouw dmv een model. De functie van dit model is: de
diverse doelen van het gesprek met bijbehorende rollen en taken in volgorde plaatsen, zodat de
hulpverlener en de cliënt het overzicht behouden. In het model van Egan (1994) vinden we in
diverse varianten terug in publicaties over de methodische cyclus van hulpverlenen. Het model
wordt in 3 hoofdfasen onderscheiden:
Probleemverheldering (paragraaf 5.4.1)
In de eerste fase van het gesprek is het belangrijk dat de cliënt en de hulpverlener het probleem
duidelijk hebben. Hierbij heeft de hulpverlener de taak om voor de cliënt duidelijkheid te scheppen
over de gang van zaken en de cliënt uit te nodigen te vertellen wat hij op het hart heeft. De
hulpverlener luistert hier vooral bij en heeft de rol van een vertrouwensfiguur. Bij goed contact
zal de hulpverlener de cliënt stimuleren om meer te vertellen.
Procesdoel in deze fase is: bevordering van de exploratie door de cliënt van zijn gedachten,
gevoelens en handelingen die met het probleem te maken hebben.
Productdoel: duidelijker beeld krijgen van de problemen en van manier waarop de cliënt deze
beleefd.
In deze fase is het belangrijk om het probleem duidelijk te hebben, je stelt nog geen productdoelen
op.
Taak hulpverlener: ordening in het gesprek aanbrengen, streven naar goede samenwerking,
aandacht is gerichte op (belevings)wereld van de cliënt.
Ook neemt de hulpverlener de rol van detective aan. Hij zoekt naar aanknopingspunten voor een
ander kijk op de problemen van de cliënt. vooral belangrijk is: kijk naar de cliënt en niet naar het
probleem. Er kunnen ook meer dan 1 problemen zijn.
Probleemnuancering (paragraaf 5.4.2)
De tweede fase is de probleembespreking. Het doel wordt de cliënt te helpen een genuanceerder
en overzichtelijker beeld te krijgen van zijn probleem (probleemnuancering). De hulpverlener zit
in de rol van docent en helpt de cliënt de informatie anders te ordenen. Ook zal hij zijn visie op/
elementen van het probleem (ontwikkeld in fase 1) aan de cliënt voorleggen. Daarna gaat hij
opzoek naar knopen in het denken van de cliënt. Verder zal de hulpverlener de cliënt helpen bij het
vinden van de grote lijn in losstaande problemen. De hulpverlener zou proberen om volgorde en
selectie( beperken thema's) in de problemen aan te brengen.
Productdoel: het kiezen van een probleem of deelprobleem zodat deze kan worden opgelost. Voor
het proces van samenwerken is het essentieel dat de cliënt zo veel mogelijk wordt betroken bij het
maken van keuzen (hierdoor duidelijkheid en gedeelde verantwoordelijkheid).
