Fases van Erikson Uitleg
0-1 jaar Vertrouwen vs wantrouwen In de prille kinderjaren ontstaat de hechting
met onze moeder. Als die goed verloopt,
durven we later in ons leven anderen te
vertrouwen.
2-3 jaar Autonomie vs schaamte Wanneer onze ouders ons te veel
beschermen en we te weinig zelf mogen
doen, of als we belachelijk worden gemaakt
wanneer ons iets niet lukt, krijgen we later in
ons leven de neiging snel aan onszelf te
gaan twijfelen, en durven we minder
autonoom te opereren.
3-6 jaar Initiatief vs schuldgevoel in deze fase leren we zelf initiatief nemen,
een doel stellen en daar naartoe werken. Als
onze ouders ons hier niet in aanmoedigen of
ons ontmoedigen, zullen we later in ons
leven moeite blijven houden met initiatief
nemen.
7-12 jaar Vlijt vs minderwaardigheid in deze periode leren we allerlei
vaardigheden die we nodig hebben om
succesvol te kunnen zijn in de maatschappij:
niet alleen basale zaken als lezen en
schrijven, maar ook verantwoordelijkheid
nemen en met anderen opschieten.
12-18 jaar Identiteit vs identiteitsverwarring bij de overgang van kind naar volwassene
gaan we door een identiteitscrisis: wie ben
ik, wat wil ik? Als we geen duidelijk
antwoord vinden op deze vragen, zullen we
steeds op zoek blijven naar welke rol we nu
eigenlijk hebben in het leven.
20e jaren Aansluiting vs isolement in deze fase gaan we betrokkenheid voelen
bij ons werk en ontwikkelen we duurzame,
intieme relaties. Als we daar niet in slagen,
kampen we met gevoelens van afzondering
en eenzaamheid.
20-50 jaar Voortplanting vs alleen blijven dit is onze meest productieve periode: we
brengen kinderen groot, maken carrière en
helpen anderen. Het is de fase waarin we
onze levensdoelen waarmaken. Slagen we
hier niet in, dan raken we in onszelf gekeerd
en stagneren we in onze ontwikkeling.
50+ Zelfvertrouwen vs wanhoop en we hebben het gevoel dat ons leven
walging betekenis heeft gehad, kijken er met
tevredenheid op terug en accepteren de
naderende dood. Kijken we echter met spijt
terug en blijven we treuren om mislukkingen
en gemiste kansen, dan zullen we de dood
niet kunnen accepteren.
0-1 jaar Vertrouwen vs wantrouwen In de prille kinderjaren ontstaat de hechting
met onze moeder. Als die goed verloopt,
durven we later in ons leven anderen te
vertrouwen.
2-3 jaar Autonomie vs schaamte Wanneer onze ouders ons te veel
beschermen en we te weinig zelf mogen
doen, of als we belachelijk worden gemaakt
wanneer ons iets niet lukt, krijgen we later in
ons leven de neiging snel aan onszelf te
gaan twijfelen, en durven we minder
autonoom te opereren.
3-6 jaar Initiatief vs schuldgevoel in deze fase leren we zelf initiatief nemen,
een doel stellen en daar naartoe werken. Als
onze ouders ons hier niet in aanmoedigen of
ons ontmoedigen, zullen we later in ons
leven moeite blijven houden met initiatief
nemen.
7-12 jaar Vlijt vs minderwaardigheid in deze periode leren we allerlei
vaardigheden die we nodig hebben om
succesvol te kunnen zijn in de maatschappij:
niet alleen basale zaken als lezen en
schrijven, maar ook verantwoordelijkheid
nemen en met anderen opschieten.
12-18 jaar Identiteit vs identiteitsverwarring bij de overgang van kind naar volwassene
gaan we door een identiteitscrisis: wie ben
ik, wat wil ik? Als we geen duidelijk
antwoord vinden op deze vragen, zullen we
steeds op zoek blijven naar welke rol we nu
eigenlijk hebben in het leven.
20e jaren Aansluiting vs isolement in deze fase gaan we betrokkenheid voelen
bij ons werk en ontwikkelen we duurzame,
intieme relaties. Als we daar niet in slagen,
kampen we met gevoelens van afzondering
en eenzaamheid.
20-50 jaar Voortplanting vs alleen blijven dit is onze meest productieve periode: we
brengen kinderen groot, maken carrière en
helpen anderen. Het is de fase waarin we
onze levensdoelen waarmaken. Slagen we
hier niet in, dan raken we in onszelf gekeerd
en stagneren we in onze ontwikkeling.
50+ Zelfvertrouwen vs wanhoop en we hebben het gevoel dat ons leven
walging betekenis heeft gehad, kijken er met
tevredenheid op terug en accepteren de
naderende dood. Kijken we echter met spijt
terug en blijven we treuren om mislukkingen
en gemiste kansen, dan zullen we de dood
niet kunnen accepteren.
