LEERPAD HART EN DWORKIN
HART
EERSTE LEESFRAGMENT HART
EERSTE DEEL:
Er zijn cruciale zaken waarin het model van Austin faliekant faalt om bepaalde cruciale elementen van een
rechtssysteem uit te leggen.
Ze vergelijken de gemeenrechtelijke regels in een moderne staat met het model van Austin. Er zijn 3 redenen
waarom de theorie faalt.
1. Het eerste probleem houdt in dat volgens de theorie van Austin een wetgever zelf wetten oplegt, met
het gebonden risico eraan sancties. In een rechtssysteem is er echter van belang dat ook de wetgever
onder deze sancties valt, het moet ook van toepassing zijn op die wetgever.
2. Austin zegt dat alle wetten van de soeverein komen en dat het enkel een feitelijke aanvaarding is, uit
schrik voor bestraffing. In een rechtssysteem zijn andere soorten wetten en rechten die door de
overheid of door private personen kunnen worden ingeroepen en opgesteld, die niet door bedreiging
en straffen van de soeverein alsnog standhouden. Privaatrecht en publiekrecht, niet strafrecht dus.
Deze worden door de theorie ook niet uitgelegd.
3. De analyse van Austin stelt dat er 1 soeverein is met macht die sowieso nageleefd en gehoorzaamd
wordt en is vrijgesteld van elke wettelijke beperking. Er wordt echter geen rekening gehouden met de
scheiding der machten en het feit dat een soevereine persoon niet gelinkt kan worden aan het
electoraat (alle stemgerechtigde kiezers) of de wetgevende macht. De soevereine persoon is een
simplistische visie ® iets wat in een moderne maatschappij als vandaag niet meer aan de orde is
TWEEDE DEEL:
Er zijn een paar hulpmiddelen om Austins simpele model aan te vullen, maar deze falen, eentje ervan is
bijvoorbeeld de notie van het stilzwijgende bevel. In een simpele situatie, zoals die van een generaal die zich
opzettelijk niet bemoeit met bevelen van ondergeschikten (maw de gedragingen toestaat door zelf niets te
doen) kan deze notie gebruikt worden, maar op een complexere realiteit zoals een modern rechtssysteem niet.
Het behandelen van macht overdragende regels als een fragment van een regel die verplichting oplegt, of het
behandelen van alle rechtsregels alsof ze steeds gericht zijn naar mensen met een officieel statuut is een
verdraaid beeld dat niet spoort met de werkelijkheid.
Volgens Hart zijn er spelregels die zowel burger als wetgever binden. Het statuut van wetgever en van de
persoon moet dan ook onderscheiden worden. Er moet en onderscheid zijn tussen de hoedanigheid van
wetgever in hun officiële statuut en die van de privépersoon.
De grondoorzaak van het falen van de theorie van Austin is dat de bouwstenen het concept en de idee van
‘een regel’ niet kunnen uitleggen. De elementen zoals bevelen, gewoontes en bedreigingen omvatten het
concept regel niet. Dat concept is een moeilijk concept. Er is een onderverdeling: primaire en secundaire
regels. Het eerste type, het primaire of basistype houdt in dat mensen dingen al dan niet moeten doen, of ze
dat willen doen of niet. Regels van het tweede type zijn secundair, of parasiterend op de primaire regels. Ze
zorgen ervoor dat mensen bepaalde dingen kunnen doen om nieuwe regels van het primaire type in te voeren,
HART
EERSTE LEESFRAGMENT HART
EERSTE DEEL:
Er zijn cruciale zaken waarin het model van Austin faliekant faalt om bepaalde cruciale elementen van een
rechtssysteem uit te leggen.
Ze vergelijken de gemeenrechtelijke regels in een moderne staat met het model van Austin. Er zijn 3 redenen
waarom de theorie faalt.
1. Het eerste probleem houdt in dat volgens de theorie van Austin een wetgever zelf wetten oplegt, met
het gebonden risico eraan sancties. In een rechtssysteem is er echter van belang dat ook de wetgever
onder deze sancties valt, het moet ook van toepassing zijn op die wetgever.
2. Austin zegt dat alle wetten van de soeverein komen en dat het enkel een feitelijke aanvaarding is, uit
schrik voor bestraffing. In een rechtssysteem zijn andere soorten wetten en rechten die door de
overheid of door private personen kunnen worden ingeroepen en opgesteld, die niet door bedreiging
en straffen van de soeverein alsnog standhouden. Privaatrecht en publiekrecht, niet strafrecht dus.
Deze worden door de theorie ook niet uitgelegd.
3. De analyse van Austin stelt dat er 1 soeverein is met macht die sowieso nageleefd en gehoorzaamd
wordt en is vrijgesteld van elke wettelijke beperking. Er wordt echter geen rekening gehouden met de
scheiding der machten en het feit dat een soevereine persoon niet gelinkt kan worden aan het
electoraat (alle stemgerechtigde kiezers) of de wetgevende macht. De soevereine persoon is een
simplistische visie ® iets wat in een moderne maatschappij als vandaag niet meer aan de orde is
TWEEDE DEEL:
Er zijn een paar hulpmiddelen om Austins simpele model aan te vullen, maar deze falen, eentje ervan is
bijvoorbeeld de notie van het stilzwijgende bevel. In een simpele situatie, zoals die van een generaal die zich
opzettelijk niet bemoeit met bevelen van ondergeschikten (maw de gedragingen toestaat door zelf niets te
doen) kan deze notie gebruikt worden, maar op een complexere realiteit zoals een modern rechtssysteem niet.
Het behandelen van macht overdragende regels als een fragment van een regel die verplichting oplegt, of het
behandelen van alle rechtsregels alsof ze steeds gericht zijn naar mensen met een officieel statuut is een
verdraaid beeld dat niet spoort met de werkelijkheid.
Volgens Hart zijn er spelregels die zowel burger als wetgever binden. Het statuut van wetgever en van de
persoon moet dan ook onderscheiden worden. Er moet en onderscheid zijn tussen de hoedanigheid van
wetgever in hun officiële statuut en die van de privépersoon.
De grondoorzaak van het falen van de theorie van Austin is dat de bouwstenen het concept en de idee van
‘een regel’ niet kunnen uitleggen. De elementen zoals bevelen, gewoontes en bedreigingen omvatten het
concept regel niet. Dat concept is een moeilijk concept. Er is een onderverdeling: primaire en secundaire
regels. Het eerste type, het primaire of basistype houdt in dat mensen dingen al dan niet moeten doen, of ze
dat willen doen of niet. Regels van het tweede type zijn secundair, of parasiterend op de primaire regels. Ze
zorgen ervoor dat mensen bepaalde dingen kunnen doen om nieuwe regels van het primaire type in te voeren,
