2016
Met een opiaat een opiaatverslaving behandelen.
Effectief of verschuiving van probleem?
Hannah van der Sommen
WINDESHEIM | S1064788
VISIE & WERKSTIJL |
REFERAAT
20-06-2016
, Het gebruik van psychoactieve stoffen is eeuwenoud, universeel en veelal
geaccepteerd. Al voor Christus werden middelen gebruikt ten behoeve van hun
geneeskrachtige werking, religieuze rituelen of voor het genot. In de middeleeuwen werden
middelen als alcohol en amfetamine al gebruikt door soldaten in het ‘veld’, dit zou hen
verdoven. Voor veel mensen is het gebruik tegenwoordig onschuldig, voor een aantal ontstaat
in de loop van de tijd een verandering in de manier waarop zij middelen gebruiken; zij zijn
afhankelijk geworden (Blanken e.a. , 2012).
Van oudsher werd verslaving gezien als een keuze. In de 18e eeuw is men namelijk
van mening dat verslaving een ‘morele zwakte’ is en dat dit behandeld moet worden door
straf en opsluiting (heropvoeding). Ongeveer een eeuw later ontstaat er in Amerika een
beweging die niet langer de mens de schuld van de verslaving geeft, maar juist de verslavende
stofjes in het middel. In Amerika startte ‘the war on drugs’, middelen als heroïne werden
verboden. Dat verslaving een complex fenomeen is, bleek uit de vele ontwikkelingen en visies
die volgden, een aantal voorbeelden hiervan zijn modellen als het ‘symptomatisch model’, het
‘leer theoretisch model’ en het ‘ziektemodel’. Dit laatste model, ontstaan in het begin van de
20e eeuw, is nog steeds een veel toegepaste visie. Het model gaat uit van de gedachte dat de
gebruiker ‘ziek’ is, een belangrijk punt in de behandeling is dan ook het erkennen van de
ziekte. Een bekende interventie passend bij dit model is het 12-stappen model (AA).
Tegenwoordig wordt verslaving steeds meer opgevat als een chronische hersenziekte
die samenhangt met omgeving en persoonlijkheid. Er wordt in de verslavingszorg dan ook
veelal gebruik gemaakt van het biopsychosociale verklaringsmodel. Dit model omvat het
biologische (medicamenteuze behandeling), psychologische (therapie) en het sociale
(huisvesting, vrienden/familie) aspect (Brink & Schippers, 2008).
De verslavingszorg kent een divers aanbod. Zo zijn er klinieken die gebruikers helpen
bij het ‘afkicken’, is er ambulante begeleiding, geeft men voorlichting aan scholieren over
drugs en/of alcohol, zijn er woonvoorzieningen voor chronisch verslaafden en is er een
verslavingsreclassering. Een behandeling kan zowel gedwongen als vrijwillig plaatsvinden.
Naast drugs en/of alcoholproblematiek wordt er ook hulp geboden aan internet- seks- game en
gokverslaafden. Afhankelijk aan wat en hoe ernstig iemand verslaafd is, wordt passende hulp
ingezet. Zo verloopt het gebruik van verslavende middelen bijvoorbeeld in fases en zijn
verslavende middelen in 3 categorieën onder te verdelen.
Iedere gebruiker begint met experimenteel gebruik, uit nieuwsgierigheid probeert de
persoon het middel uit. De volgende stap is het recreatief gebruik waarbij iemand regelmatig
gebruikt om de lusten te ervaren. Wanneer recreatief gebruikt overgaat in middelenmisbruik is
er sprake van schadelijk gebruik. De persoon gebruikt meer dan goed voor hem is en zal ook
steeds vaker willen gebruiken. Indien iemand niet meer zonder kan en het dagelijks
functioneren in het geding komt, spreekt men van een verslaving. De persoon heeft het middel
nodig (Bouman GGZ, z.j.). Hoelang het duurt voordat iemand verslaafd is, is onder andere
afhankelijk van het middel. De 3 categorieën waar verslavende middelen onder worden
verdeeld zijn stimulerende middelen, verdovende middelen en bewustzijnveranderde middelen
(Blanken e.a. , 2012).
1
Met een opiaat een opiaatverslaving behandelen.
Effectief of verschuiving van probleem?
Hannah van der Sommen
WINDESHEIM | S1064788
VISIE & WERKSTIJL |
REFERAAT
20-06-2016
, Het gebruik van psychoactieve stoffen is eeuwenoud, universeel en veelal
geaccepteerd. Al voor Christus werden middelen gebruikt ten behoeve van hun
geneeskrachtige werking, religieuze rituelen of voor het genot. In de middeleeuwen werden
middelen als alcohol en amfetamine al gebruikt door soldaten in het ‘veld’, dit zou hen
verdoven. Voor veel mensen is het gebruik tegenwoordig onschuldig, voor een aantal ontstaat
in de loop van de tijd een verandering in de manier waarop zij middelen gebruiken; zij zijn
afhankelijk geworden (Blanken e.a. , 2012).
Van oudsher werd verslaving gezien als een keuze. In de 18e eeuw is men namelijk
van mening dat verslaving een ‘morele zwakte’ is en dat dit behandeld moet worden door
straf en opsluiting (heropvoeding). Ongeveer een eeuw later ontstaat er in Amerika een
beweging die niet langer de mens de schuld van de verslaving geeft, maar juist de verslavende
stofjes in het middel. In Amerika startte ‘the war on drugs’, middelen als heroïne werden
verboden. Dat verslaving een complex fenomeen is, bleek uit de vele ontwikkelingen en visies
die volgden, een aantal voorbeelden hiervan zijn modellen als het ‘symptomatisch model’, het
‘leer theoretisch model’ en het ‘ziektemodel’. Dit laatste model, ontstaan in het begin van de
20e eeuw, is nog steeds een veel toegepaste visie. Het model gaat uit van de gedachte dat de
gebruiker ‘ziek’ is, een belangrijk punt in de behandeling is dan ook het erkennen van de
ziekte. Een bekende interventie passend bij dit model is het 12-stappen model (AA).
Tegenwoordig wordt verslaving steeds meer opgevat als een chronische hersenziekte
die samenhangt met omgeving en persoonlijkheid. Er wordt in de verslavingszorg dan ook
veelal gebruik gemaakt van het biopsychosociale verklaringsmodel. Dit model omvat het
biologische (medicamenteuze behandeling), psychologische (therapie) en het sociale
(huisvesting, vrienden/familie) aspect (Brink & Schippers, 2008).
De verslavingszorg kent een divers aanbod. Zo zijn er klinieken die gebruikers helpen
bij het ‘afkicken’, is er ambulante begeleiding, geeft men voorlichting aan scholieren over
drugs en/of alcohol, zijn er woonvoorzieningen voor chronisch verslaafden en is er een
verslavingsreclassering. Een behandeling kan zowel gedwongen als vrijwillig plaatsvinden.
Naast drugs en/of alcoholproblematiek wordt er ook hulp geboden aan internet- seks- game en
gokverslaafden. Afhankelijk aan wat en hoe ernstig iemand verslaafd is, wordt passende hulp
ingezet. Zo verloopt het gebruik van verslavende middelen bijvoorbeeld in fases en zijn
verslavende middelen in 3 categorieën onder te verdelen.
Iedere gebruiker begint met experimenteel gebruik, uit nieuwsgierigheid probeert de
persoon het middel uit. De volgende stap is het recreatief gebruik waarbij iemand regelmatig
gebruikt om de lusten te ervaren. Wanneer recreatief gebruikt overgaat in middelenmisbruik is
er sprake van schadelijk gebruik. De persoon gebruikt meer dan goed voor hem is en zal ook
steeds vaker willen gebruiken. Indien iemand niet meer zonder kan en het dagelijks
functioneren in het geding komt, spreekt men van een verslaving. De persoon heeft het middel
nodig (Bouman GGZ, z.j.). Hoelang het duurt voordat iemand verslaafd is, is onder andere
afhankelijk van het middel. De 3 categorieën waar verslavende middelen onder worden
verdeeld zijn stimulerende middelen, verdovende middelen en bewustzijnveranderde middelen
(Blanken e.a. , 2012).
1
