Gespreksverslag interview 1
Datum: 03-04-2021
Dit is een gespreksverslag van het interview met Helen Vrede (47 jaar), zij is een
alleenstaande moeder van haar zoon Julius Vrede (16 jaar), woonachtig in Amsterdam
Zuidoost. Dit interview ging over de opvoedingsvragen die zij tot nu toe heeft ondervonden.
1. Hoe ervaar jij het opvoeden en zou je iets willen aanpassen als dan kon?
Helen ervaart het ouderschap als iets prachtigs en een zegening omdat zij meerdere
malen een miskraam heeft gehad en een doodgeboren kindje heeft gehad. De
bevalling was behoorlijk stressvol vanwege eerdere ervaringen, dus toen zij Julius
hoorde huilen was zij zo blij als maar kan. Het begin was het een behoorlijke opgave
om vanuit volledige vrijheid een vaste verantwoordelijkheid voor een kind te hebben.
Helen gaf ook aan dat het ook zo zwaar was omdat haar partner niet in beeld was en
reden dat hij niet in beeld was wil zij graag privé houden. Helen vertelde dat zij dacht
dat zij goed was voorbereid, maar het wakker worden van elk geluidje en de luiers
van de eerste week bewaren ter controle van de ontlasting. Helen geeft aan dat zij
het liefst een twee ouder gezin zou willen hebben, zodat Julius een vader heeft om
hem mannelijke manieren bij te brengen. Hij heeft zijn neven en zijn oom maar dat is
toch anders dan een mansfiguur die een kind dagelijks kan observeren. Helen zou
zichzelf beter willen inlezen in problematieken (met name ADHD) zodat zij daar beter
op zou kunnen inspelen en Julius beter wegwijs kan maken.
2. Hoe zou je de band met jouw ouders en hun opvoeding omschrijven?
Helen geeft aan dat de band met haar ouders erg goed is, zij is grotendeels in
Suriname in een twee ouder gezin opgegroeid met haar oudere zus en jongere
broertje. De band tussen haar broertje en zus is ook erg hecht. Helen vertelt dat haar
vader erg autoritair was vanwege zijn baan als politie agent en haar moeder ging
meer richting de autoritatieve opvoedstijl. Er waren vrij strenge regels maar zolang
iedereen zich aan die regels hielden, was er toch behoorlijk wat vrijheid.
3. In hoeverre krijg je steun bij het opvoeden?
Helen krijgt bij het opvoeden veel steun van haar moeder, zus, broertje, neefjes en
nichtjes. De kinderen van haar zus en broertje zijn Helen haar petekinderen en Julius
is met hun opgegroeid alsof zij zijn broers en zussen zijn. Tijdens Julius zijn baby
jaren is Helen vaker bij haar ouders gaan slapen op momenten dat zij voelde dat zij
oververmoeid was. Haar moeder was een grote steun daarin en de petekinderen
vonden het geweldig om te helpen oppassen en te leren hoe zij met hun ¨broertje¨
moesten omgaan.
4. Hoe zie jij jezelf als ouder, wat voor opvoedingsstijl hanteer je en wat voor
opvoedstijl zou je willen hanteren?
Helen geeft aan dat zij weet dat zij geen perfecte ouder is en dat er een aantal
keuzes in haar opvoeding anders hadden gekund, maar zij is tevreden met wat zij
heeft bereikt als alleenstaande moeder. Julius gaat naar school, zijn prestaties
kunnen natuurlijk beter maar met de omstandigheden gaat het goed, Helen haar
petekinderen staan voor Julius klaar, praten veel met hem en proberen hem ook te
leren om zo goed mogelijk met zijn emoties om te leren gaan. Helen probeert zoveel
mogelijk de autoritatieve opvoedingsstijl van haar moeder over te nemen zodat Julius
, weet dat hij ook een stem heeft, kritisch (in dit geval over volwassenen situaties
aanpakken) na te denken en vragen te stellen. Helen geeft aan dat het soms lastig is
omdat zij niet altijd de tijd en de energie heeft om alles in detail uit te leggen,
daarnaast is Julius best intelligent en heeft altijd een weerwoord klaar.
5. Hoe zou je de dynamiek in je gezin omschrijven met betrekking tot emotionele
beschikbaarheid en affectiviteit voor en tijdens de corona periode?
Helen en Julius zijn erg hecht en Helen is emotioneel beschikbaar voor Julius en zij
probeert de binding tussen hun zo goed mogelijk te laten verlopen. Het is moeilijk
voor Helen omdat Julius een binnenvetter is en zij niet altijd even goed weet hoe zij
hiermee moet omgaan. Julius is goed in het vragen van negatieve aandacht en
wanneer het hem teveel wordt dan barst hij los en is er een explosie van gemixte
emoties. Buiten de corona periode ging Julius vaker met zijn neven en nichten naar
het zwembad of naar attractieparken en ondernamen zij veel buiten. Sinds de
maatregelingen worden er geen activiteiten meer ondernomen en dat zit zowel Julius
als Helen dwars.
6. Wat zijn de ontwikkelingen die je bij je kind hebt opgemerkt?
De ontwikkelingen die Helen heeft opgemerkt zijn natuurlijk het leren lopen, praten,
lezen en schrijven, maar het omgaan met zijn emoties, impulsen en aandacht leken
een beetje achter te blijven. De school heeft contact met Helen opgenomen en zij
hebben haar verteld dat zij Julius moet laten testen op ADHD. Mede door Julius zijn
overtollige energie kan hij vaak te veel zijn voor anderen. Nadat Julius
gediagnosticeerd was, heeft hij medicatie (Atomoxetine) gekregen en dat zorgde
ervoor dat hij wat meer geconcentreerd en rustiger werd. Het nadeel van die
medicatie is dat hij lusteloos werd en het gevoel kreeg dat hij niet zichzelf mocht zijn
bij anderen. Dit heeft hij huilend aangegeven bij zijn oudste nicht en dit resulteerde in
een negatief zelfbeeld van Julius. Helen heeft zichzelf ook laten testen nadat zij van
de verpleegkundige heeft gehoord dat het erfelijk is. Helen is zelf met ADD
gediagnosticeerd.
7. Wat vind je van de omgeving waarin jij je kind aan het opvoeden bent?
Helen vindt dat de buurt waarin zij woont erg vooruit is gegaan ten opzichte van haar
jeugd, het nadeel is dat de jeugd nu veel naar drill rap luisteren en dat er gangs
ontstaan. Helen geeft aan dat drill rap een agressieve rap is waar de jeugd wordt
gestimuleerd tot agressie en dit heeft er al voor gezorgd dat kinderen van zestien al
met steekwapens over straat lopen. Helen is erg blij met de straatcoaches die hier op
letten zodat de kinderen elkaar niet neersteken om een kinderlijke ruzie. Volgens
Helen is de zware criminaliteit van volwassenen achteruit gegaan, dus minder
sterfgevallen en vuurwapens, maar de jeugd loopt nu met steekwapens en er zijn al
een aantal kinderen in de omgeving overleden die niet eens de leeftijd van achttien
hebben bereikt.
8. Wat vind je van de omgeving en de toegankelijkheid met betrekking op de
sociale pedagogische infrastructuur?
Helen is van mening dat de sociale pedagogische infrastructuur in de omgeving erg
goed is. Er zijn veel scholen, waaronder ook scholen die speciaal onderwijs bieden
voor kinderen die gediagnosticeerd zijn met een beperking of een stoornis, er zijn
Datum: 03-04-2021
Dit is een gespreksverslag van het interview met Helen Vrede (47 jaar), zij is een
alleenstaande moeder van haar zoon Julius Vrede (16 jaar), woonachtig in Amsterdam
Zuidoost. Dit interview ging over de opvoedingsvragen die zij tot nu toe heeft ondervonden.
1. Hoe ervaar jij het opvoeden en zou je iets willen aanpassen als dan kon?
Helen ervaart het ouderschap als iets prachtigs en een zegening omdat zij meerdere
malen een miskraam heeft gehad en een doodgeboren kindje heeft gehad. De
bevalling was behoorlijk stressvol vanwege eerdere ervaringen, dus toen zij Julius
hoorde huilen was zij zo blij als maar kan. Het begin was het een behoorlijke opgave
om vanuit volledige vrijheid een vaste verantwoordelijkheid voor een kind te hebben.
Helen gaf ook aan dat het ook zo zwaar was omdat haar partner niet in beeld was en
reden dat hij niet in beeld was wil zij graag privé houden. Helen vertelde dat zij dacht
dat zij goed was voorbereid, maar het wakker worden van elk geluidje en de luiers
van de eerste week bewaren ter controle van de ontlasting. Helen geeft aan dat zij
het liefst een twee ouder gezin zou willen hebben, zodat Julius een vader heeft om
hem mannelijke manieren bij te brengen. Hij heeft zijn neven en zijn oom maar dat is
toch anders dan een mansfiguur die een kind dagelijks kan observeren. Helen zou
zichzelf beter willen inlezen in problematieken (met name ADHD) zodat zij daar beter
op zou kunnen inspelen en Julius beter wegwijs kan maken.
2. Hoe zou je de band met jouw ouders en hun opvoeding omschrijven?
Helen geeft aan dat de band met haar ouders erg goed is, zij is grotendeels in
Suriname in een twee ouder gezin opgegroeid met haar oudere zus en jongere
broertje. De band tussen haar broertje en zus is ook erg hecht. Helen vertelt dat haar
vader erg autoritair was vanwege zijn baan als politie agent en haar moeder ging
meer richting de autoritatieve opvoedstijl. Er waren vrij strenge regels maar zolang
iedereen zich aan die regels hielden, was er toch behoorlijk wat vrijheid.
3. In hoeverre krijg je steun bij het opvoeden?
Helen krijgt bij het opvoeden veel steun van haar moeder, zus, broertje, neefjes en
nichtjes. De kinderen van haar zus en broertje zijn Helen haar petekinderen en Julius
is met hun opgegroeid alsof zij zijn broers en zussen zijn. Tijdens Julius zijn baby
jaren is Helen vaker bij haar ouders gaan slapen op momenten dat zij voelde dat zij
oververmoeid was. Haar moeder was een grote steun daarin en de petekinderen
vonden het geweldig om te helpen oppassen en te leren hoe zij met hun ¨broertje¨
moesten omgaan.
4. Hoe zie jij jezelf als ouder, wat voor opvoedingsstijl hanteer je en wat voor
opvoedstijl zou je willen hanteren?
Helen geeft aan dat zij weet dat zij geen perfecte ouder is en dat er een aantal
keuzes in haar opvoeding anders hadden gekund, maar zij is tevreden met wat zij
heeft bereikt als alleenstaande moeder. Julius gaat naar school, zijn prestaties
kunnen natuurlijk beter maar met de omstandigheden gaat het goed, Helen haar
petekinderen staan voor Julius klaar, praten veel met hem en proberen hem ook te
leren om zo goed mogelijk met zijn emoties om te leren gaan. Helen probeert zoveel
mogelijk de autoritatieve opvoedingsstijl van haar moeder over te nemen zodat Julius
, weet dat hij ook een stem heeft, kritisch (in dit geval over volwassenen situaties
aanpakken) na te denken en vragen te stellen. Helen geeft aan dat het soms lastig is
omdat zij niet altijd de tijd en de energie heeft om alles in detail uit te leggen,
daarnaast is Julius best intelligent en heeft altijd een weerwoord klaar.
5. Hoe zou je de dynamiek in je gezin omschrijven met betrekking tot emotionele
beschikbaarheid en affectiviteit voor en tijdens de corona periode?
Helen en Julius zijn erg hecht en Helen is emotioneel beschikbaar voor Julius en zij
probeert de binding tussen hun zo goed mogelijk te laten verlopen. Het is moeilijk
voor Helen omdat Julius een binnenvetter is en zij niet altijd even goed weet hoe zij
hiermee moet omgaan. Julius is goed in het vragen van negatieve aandacht en
wanneer het hem teveel wordt dan barst hij los en is er een explosie van gemixte
emoties. Buiten de corona periode ging Julius vaker met zijn neven en nichten naar
het zwembad of naar attractieparken en ondernamen zij veel buiten. Sinds de
maatregelingen worden er geen activiteiten meer ondernomen en dat zit zowel Julius
als Helen dwars.
6. Wat zijn de ontwikkelingen die je bij je kind hebt opgemerkt?
De ontwikkelingen die Helen heeft opgemerkt zijn natuurlijk het leren lopen, praten,
lezen en schrijven, maar het omgaan met zijn emoties, impulsen en aandacht leken
een beetje achter te blijven. De school heeft contact met Helen opgenomen en zij
hebben haar verteld dat zij Julius moet laten testen op ADHD. Mede door Julius zijn
overtollige energie kan hij vaak te veel zijn voor anderen. Nadat Julius
gediagnosticeerd was, heeft hij medicatie (Atomoxetine) gekregen en dat zorgde
ervoor dat hij wat meer geconcentreerd en rustiger werd. Het nadeel van die
medicatie is dat hij lusteloos werd en het gevoel kreeg dat hij niet zichzelf mocht zijn
bij anderen. Dit heeft hij huilend aangegeven bij zijn oudste nicht en dit resulteerde in
een negatief zelfbeeld van Julius. Helen heeft zichzelf ook laten testen nadat zij van
de verpleegkundige heeft gehoord dat het erfelijk is. Helen is zelf met ADD
gediagnosticeerd.
7. Wat vind je van de omgeving waarin jij je kind aan het opvoeden bent?
Helen vindt dat de buurt waarin zij woont erg vooruit is gegaan ten opzichte van haar
jeugd, het nadeel is dat de jeugd nu veel naar drill rap luisteren en dat er gangs
ontstaan. Helen geeft aan dat drill rap een agressieve rap is waar de jeugd wordt
gestimuleerd tot agressie en dit heeft er al voor gezorgd dat kinderen van zestien al
met steekwapens over straat lopen. Helen is erg blij met de straatcoaches die hier op
letten zodat de kinderen elkaar niet neersteken om een kinderlijke ruzie. Volgens
Helen is de zware criminaliteit van volwassenen achteruit gegaan, dus minder
sterfgevallen en vuurwapens, maar de jeugd loopt nu met steekwapens en er zijn al
een aantal kinderen in de omgeving overleden die niet eens de leeftijd van achttien
hebben bereikt.
8. Wat vind je van de omgeving en de toegankelijkheid met betrekking op de
sociale pedagogische infrastructuur?
Helen is van mening dat de sociale pedagogische infrastructuur in de omgeving erg
goed is. Er zijn veel scholen, waaronder ook scholen die speciaal onderwijs bieden
voor kinderen die gediagnosticeerd zijn met een beperking of een stoornis, er zijn
