Samenvatting Methodisch handelen in de Logopedie - H. Kuiper

Hoofdstuk 2.1 doelgericht, bewust, systematisch en procesmatig handelen
Doelgericht handelen: De logopedist weet welk doel hij wil bereiken en laat zijn handelen sturen
door een concrete voorstelling van het te bereiken doel. Het doelgericht handelen is gebaseerd op
een heldere analyse en diagnose.
Bewust handelen: De hulpverlener is zich ervan bewust wat er omgaat in de cliënt, therapeut en in
Methodisch handelen in de Logopedie
de cliënt-therapeutrelatie. Ook is de hulpverlener zich bewust van de mogelijke gevolgen (bedoelde
en niet-bedoelde neveneffecten) van zijn handelen.
Systematisch handelen: de hulpverlener gebruikt bepaalde regels, werkwijzen en methoden die
volgens de beroepsgroep een zinvol en samenhangend geheel vormen zodat er een logische
ordening wordt aangebracht in de te nemen stappen in relatie tot de doelen.
Procesmatig handelen: De logopedist heeft oog voor ontwikkeling in de tijd en dat hij fasen in een
proces weet te onderscheiden.
Hoofdstuk 2.2 verwijzing en aanmelding in het kader van directe toegankelijkheid
Cliënten kunnen naar een logopedist worden doorverwezen door een huisarts, kno-arts, jeugdarts,
tandarts, verpleeghuisarts, kinderarts, neuroloog en revalidatiearts. De verwijzing is het
beargumenteerde schriftelijke advies van een verwijzer om naar de logopedist te gaan. Als er in de
verwijsbrief belangrijke gegevens voor de logopedist ontbreken kan dit bij de cliënt worden
nagevraagd of door met een gerichte vraagstelling bij de verwijzer.
Logopedie is direct toegankelijk, als cliënten zonder verwijzing naar de logopedist komen, wordt er
eerst een DTL-screening afgenomen om een aantal vragen te beantwoorden. In het geval van een
onbekend patroon worden ze door de logopedist doorverwezen naar de huisarts, een bekend
patroon wordt logopedisch behandelt.
Hoofdstuk 2.3 intakegesprek en anamnese
Intakegesprek: gegevensverzameling door het stellen van vragen en doorvragen over de huidige
situatie, de beschrijving van het functioneringsprobleem door de cliënt en de betekenis hiervan in
het dagelijkse leven.
Anamnese (‘herinnering’ / ‘geheugen’): Voorgeschiedenis van het probleem, dus erachter komen wat
de aard en de ernst van het probleem, hoe het is ontstaan en hoe het probleem zich sinds het
ontstaan heeft ontwikkeld.
Hoofdstuk 2.4 Onderzoek
Op basis van de anamnese formuleert de logopedist een aantal voorlopige hypothesen die de basis
vormen voor gericht onderzoek. Onderzoek gebeurt op drie niveaus: 1) niveau van stoornissen in
functies en anatomische eigenschappen (positie, aanwezigheid, vorm en continuïteit van
lichaamsdelen) 2) op het niveau van beperkingen in activiteiten (beperkingen in de communicatie,
conversatie, leren) 3) op het niveau van participatieproblemen (iemand die niet naar verjaardagen
gaat door slechthorendheid).
Hoofdstuk 2.5 Analyse en diagnose
De logopedische diagnose is het beroepsspecifieke oordeel van de logopedist over het
gezondheidsprobleem van de cliënt als basis voor het in samenspraak met de cliënt of betrokkenen
op te stellen behandelplan. Op basis van deze diagnose wordt er vastgesteld of er sprake is van een
indicatie voor logopedische behandeling, zo niet dan wordt dit doorgegeven aan de verwijzer of
huisarts.
Hoofdstuk 2.6 Behandelplan
Op basis van de logopedische diagnose wordt het behandelplan opgesteld. De formulering van het
centrale probleem is de basis voor het behandelplan. Eerst worden de behandeldoelen geformuleerd
(einddoel maar ook de tussendoelen). In het behandelplan staan de logopedische verrichtingen en
interventies, maar ook de beschrijving van het aantal sessies, behandelfrequentie, behandellocatie.
Het plan is eenduidig en transparant zodat evaluatie en communicatie goed mogelijk is.
Hoofdstuk 2.7 Logopedische behandeling
Ook per behandeling wordt er een behandelplan opgesteld met een einddoel voor na deze
behandeling en een werkwijze voor deze behandeling. Na de behandeling wordt een
behandelverslag geschreven en vanuit daar een behandelplan voor de volgende behandeling.