Strafrechtspleging HC3
Aantekeningen
Een deel van de risicofactoren zit in het individu van de persoon en een deel zit in de omgeving. Er
wordt vooral gekeken naar omgevingsfactoren. Minder naar persoonsfactoren en nog minder naar
biologische factoren.
'De banaliteit van het kwaad'
Biologische verklaringen van delinquent verdrag werden voornamelijk na de WOII suspect. De
discussie over de vraag of het een speciaal type persoon is dat criminaliteit pleegt of dat het meer
aan de omstandigheden ligt waarin hij verkeert, dus aan de omgeving, die kwam ook nog
nadrukkelijk naar boven in het proces tegen Adolf IJscoman. Hij organiseerde het uitroeien van de
Joodse bevolkingsgroep en had daarin de leiding. Eind jaren '50 werd hij opgespoord en gevangen
genomen. Is ter dood veroordeeld na een proces.
Wat in dat proces vooral zichtbaar was dat hij over kwam als een kantoorklerk en dat hij niet tot zijn
daden gekomen is, omdat hij een bepaald persoon is. Onderzoekster heeft hem gedefinieerd als 'de
banaliteit van het kwaad', m.a.w.: iedereen die, wanneer hij in dergelijke omstandigheden komt, kan
tot dit gedrag over gaan. Dat heeft niet zozeer te maken met hoe iemand als persoon in elkaar zit.
Iedereen kan dader worden
Er zijn een aantal experimenten geweest in de VS die dat beeld versterkt hebben. Een daarvan is de
Stanford Prison Experiment. Een groep studenten werd verdeeld tussen bewakers en gevangenen.
Binnen korte tijd liep dat experiment dusdanig ui de hand dat het moest worden gestaakt, omdat de
'bewakers' zich op allerlei manieren begonnen te misdragen en de gevangen eigenlijk direct in een
soort slachtofferrol terecht kwamen. Dit toont dus o.a. aan dat het er aan ligt in welke
omstandigheden men zich bevindt dat dat tot een bepaald gedrag kan leiden.
Experiment van Stanley Milgram => deelnemers moesten andere deelnemers (acteurs) elektrische
schokken geven als ze niet het juiste antwoord gaven. Bij elk fout antwoord, werd het kwam er meer
volt bij. Er zat een muur tussen beide deelnemers, waardoor de deelnemer de acteur niet kon zien.
Ook werd deze aangemoedigd door te gaan, ook al schreeuwde de acteur het uit van de pijn. Er
werden in werkelijkheid geen echte schokken gegeven, maar dat dachten de deelnemers wel. Omdat
ze de acteur niet zagen en aangemoedigd werden door te gaan met schokken geven, gingen mensen
erg ver door, tot soms wel 450 Volt.
De omgeving en omstandigheden bepalen waartoe mensen in staat zijn en waartoe ze overgaan.
Kritiek op zulke experimenten => mensen rationaliseren het weg: ik krijg de opdracht, ik ben daar
niet verantwoordelijk voor. Bovendien stopten een flink deel van de mensen: 35% stopte. Er zitten
dus meer kanten aan de medaille dan zo'n experiment op het eerste gezicht laat zien.
Eichman: de banaliteit van het kwaad. Mooie samenvatting van hoe hij bij het proces erbij zat. Maar
als je kijkt naar wat voor daden hij allemaal heeft gedaan, was het eigenlijk gewoon een kei harde en
fanatieke nazi. Hij heeft zich tijdens dat proces heel bewust neergezet als een knullige kantoorklerk
die er eigenlijk niets aan kon doen. Maar de werkelijkheid lag anders.
Aantekeningen
Een deel van de risicofactoren zit in het individu van de persoon en een deel zit in de omgeving. Er
wordt vooral gekeken naar omgevingsfactoren. Minder naar persoonsfactoren en nog minder naar
biologische factoren.
'De banaliteit van het kwaad'
Biologische verklaringen van delinquent verdrag werden voornamelijk na de WOII suspect. De
discussie over de vraag of het een speciaal type persoon is dat criminaliteit pleegt of dat het meer
aan de omstandigheden ligt waarin hij verkeert, dus aan de omgeving, die kwam ook nog
nadrukkelijk naar boven in het proces tegen Adolf IJscoman. Hij organiseerde het uitroeien van de
Joodse bevolkingsgroep en had daarin de leiding. Eind jaren '50 werd hij opgespoord en gevangen
genomen. Is ter dood veroordeeld na een proces.
Wat in dat proces vooral zichtbaar was dat hij over kwam als een kantoorklerk en dat hij niet tot zijn
daden gekomen is, omdat hij een bepaald persoon is. Onderzoekster heeft hem gedefinieerd als 'de
banaliteit van het kwaad', m.a.w.: iedereen die, wanneer hij in dergelijke omstandigheden komt, kan
tot dit gedrag over gaan. Dat heeft niet zozeer te maken met hoe iemand als persoon in elkaar zit.
Iedereen kan dader worden
Er zijn een aantal experimenten geweest in de VS die dat beeld versterkt hebben. Een daarvan is de
Stanford Prison Experiment. Een groep studenten werd verdeeld tussen bewakers en gevangenen.
Binnen korte tijd liep dat experiment dusdanig ui de hand dat het moest worden gestaakt, omdat de
'bewakers' zich op allerlei manieren begonnen te misdragen en de gevangen eigenlijk direct in een
soort slachtofferrol terecht kwamen. Dit toont dus o.a. aan dat het er aan ligt in welke
omstandigheden men zich bevindt dat dat tot een bepaald gedrag kan leiden.
Experiment van Stanley Milgram => deelnemers moesten andere deelnemers (acteurs) elektrische
schokken geven als ze niet het juiste antwoord gaven. Bij elk fout antwoord, werd het kwam er meer
volt bij. Er zat een muur tussen beide deelnemers, waardoor de deelnemer de acteur niet kon zien.
Ook werd deze aangemoedigd door te gaan, ook al schreeuwde de acteur het uit van de pijn. Er
werden in werkelijkheid geen echte schokken gegeven, maar dat dachten de deelnemers wel. Omdat
ze de acteur niet zagen en aangemoedigd werden door te gaan met schokken geven, gingen mensen
erg ver door, tot soms wel 450 Volt.
De omgeving en omstandigheden bepalen waartoe mensen in staat zijn en waartoe ze overgaan.
Kritiek op zulke experimenten => mensen rationaliseren het weg: ik krijg de opdracht, ik ben daar
niet verantwoordelijk voor. Bovendien stopten een flink deel van de mensen: 35% stopte. Er zitten
dus meer kanten aan de medaille dan zo'n experiment op het eerste gezicht laat zien.
Eichman: de banaliteit van het kwaad. Mooie samenvatting van hoe hij bij het proces erbij zat. Maar
als je kijkt naar wat voor daden hij allemaal heeft gedaan, was het eigenlijk gewoon een kei harde en
fanatieke nazi. Hij heeft zich tijdens dat proces heel bewust neergezet als een knullige kantoorklerk
die er eigenlijk niets aan kon doen. Maar de werkelijkheid lag anders.
