Ze huilt maar ze lacht
Essay van Suus Bijlsma, h5e
Je bent gestresst door het vele werken en voor je het weet ben je zomaar gevlucht uit je eigen huis.
Als je terug wilt naar huis, word je overspoelt met nare gedachtes en durf je niet meer. Weken lang
zwerf je met je auto door de buurt. Opeens word je wakker in het bed van je zoontje en staat jouw
hele leven op zijn kop. Heeft niemand nou door dat je weg bent geweest? Of doen ze alsof ze het
niet weten?
In het boek Patricia, geschreven door Peter Terrin, is dit de manier van leven voor de hoofdpersoon
Patricia (of toch Astrid?). Het is een heftig verhaal over een probleem wat vaker voorkomt dan je
doorhebt. Heeft nou niemand daadwerkelijk door dat Patricia niet is zoals ze was? Of doen ze alsof?
Daarom vind ik dat meer mensen moeten worden getraind op het herkennen van mentale
problemen.
Veel mensen doen zich voor als vrolijke mensen, terwijl ze van binnen helemaal niet zo vrolijk zijn. Zo
was Patricia in de war over wat er gebeurd was, maar niemand merkte dit op. Bij sommige mensen
zit het zo diep, dat ze aan zelfbeschadiging doen of zelfs zelfdoding. Vaak zijn dit de personen die hun
problemen niet durven uit te spreken. Ze zijn bang dat ze niet worden begrepen. 4 op de 10 mensen
over de hele wereld hebben ooit te maken gehad met een psychische ziekte zoals depressies,
stemmingsstoornissen, angststoornissen of paniekstoornissen (trimbos.nl). Ik spreek uit ervaring als
ik zeg dat het heel lastig is om hierover te praten met anderen, maar ook professionele hulp zoeken
is moeilijk. Het zou in dit soort gevallen fijn zijn als mensen opmerken dat je niet lekker in je vel zit.
Zo kunnen we ervoor zorgen dat mensen gaan praten over hun problemen in plaats van dat deze
mensen andere oplossingen gaan zoeken, zoals zelfbeschadiging of zelfdoding.
Het word niet duidelijk in het boek waar Patricia precies last van heeft. Ze heeft geleefd in een droom
die ze bewust meemaakte. Wanneer ze wakker wordt, is alles anders. Maar hoe kon een naaste van
Patricia nou merken dat zij iets heeft meegemaakt, wat totaal niet overeenkomt met de realiteit?
Stel nou, je beste vriendin is opeens compleet veranderd en er is totaal geen aanleiding voor voor
jouw gevoel. Zelf denk je er niet zoveel bij na, het zal wel goed zijn, denk je dan. Maar in haar hoofd
gaat er van alles om, ze haalt zichzelf alleen maar naar beneden en ze is doodmoe van de stress die
ze dagelijks heeft. Na een tijdje wordt het zo erg dat ze dingen begint te zien die er niet zijn. En jij
hebt niet kunnen ingrijpen, omdat jij niet doorhad dat ze zich zo ontzettend slecht voelde. Ik denk
dat je een schuldgevoel zou krijgen.
Essay van Suus Bijlsma, h5e
Je bent gestresst door het vele werken en voor je het weet ben je zomaar gevlucht uit je eigen huis.
Als je terug wilt naar huis, word je overspoelt met nare gedachtes en durf je niet meer. Weken lang
zwerf je met je auto door de buurt. Opeens word je wakker in het bed van je zoontje en staat jouw
hele leven op zijn kop. Heeft niemand nou door dat je weg bent geweest? Of doen ze alsof ze het
niet weten?
In het boek Patricia, geschreven door Peter Terrin, is dit de manier van leven voor de hoofdpersoon
Patricia (of toch Astrid?). Het is een heftig verhaal over een probleem wat vaker voorkomt dan je
doorhebt. Heeft nou niemand daadwerkelijk door dat Patricia niet is zoals ze was? Of doen ze alsof?
Daarom vind ik dat meer mensen moeten worden getraind op het herkennen van mentale
problemen.
Veel mensen doen zich voor als vrolijke mensen, terwijl ze van binnen helemaal niet zo vrolijk zijn. Zo
was Patricia in de war over wat er gebeurd was, maar niemand merkte dit op. Bij sommige mensen
zit het zo diep, dat ze aan zelfbeschadiging doen of zelfs zelfdoding. Vaak zijn dit de personen die hun
problemen niet durven uit te spreken. Ze zijn bang dat ze niet worden begrepen. 4 op de 10 mensen
over de hele wereld hebben ooit te maken gehad met een psychische ziekte zoals depressies,
stemmingsstoornissen, angststoornissen of paniekstoornissen (trimbos.nl). Ik spreek uit ervaring als
ik zeg dat het heel lastig is om hierover te praten met anderen, maar ook professionele hulp zoeken
is moeilijk. Het zou in dit soort gevallen fijn zijn als mensen opmerken dat je niet lekker in je vel zit.
Zo kunnen we ervoor zorgen dat mensen gaan praten over hun problemen in plaats van dat deze
mensen andere oplossingen gaan zoeken, zoals zelfbeschadiging of zelfdoding.
Het word niet duidelijk in het boek waar Patricia precies last van heeft. Ze heeft geleefd in een droom
die ze bewust meemaakte. Wanneer ze wakker wordt, is alles anders. Maar hoe kon een naaste van
Patricia nou merken dat zij iets heeft meegemaakt, wat totaal niet overeenkomt met de realiteit?
Stel nou, je beste vriendin is opeens compleet veranderd en er is totaal geen aanleiding voor voor
jouw gevoel. Zelf denk je er niet zoveel bij na, het zal wel goed zijn, denk je dan. Maar in haar hoofd
gaat er van alles om, ze haalt zichzelf alleen maar naar beneden en ze is doodmoe van de stress die
ze dagelijks heeft. Na een tijdje wordt het zo erg dat ze dingen begint te zien die er niet zijn. En jij
hebt niet kunnen ingrijpen, omdat jij niet doorhad dat ze zich zo ontzettend slecht voelde. Ik denk
dat je een schuldgevoel zou krijgen.
