Samenvatting Snelle interpretatie van ECG’s
Grondbeginselen
Hartspiercellen zijn in rust gepolariseerd (negatief geladen), als er een elektrische prikkeling
optreedt, worden ze positief geladen en depolariseren en contraheren ze. Tijdens de repolarisatie
keert de lading van de cellen weer terug naar negatief. Dit wordt op het ECG als volgt weergegeven:
Als de positieve depolarisatiegolf naar een positieve elektrode toe beweegt, wordt er een positieve
uitslag op het ECG geregistreerd.
In de sinusknoop ontstaat de elektrische prikkel die het hart activeert. Deze depolarisatiegolf
activeert de rechter en vervolgens de linkerboezem. Deze prikkel vormt de P-top (=depolarisatie en
contractie).
De depolarisatiegolf bereikt de AV-knoop, hier treedt 1/10 seconde vertraging op. In deze tijd kan
bloed door de AV-kleppen de ventrikels in stromen.
De prikkel gaat vervolgens verder door de bundel van His naar de bundeltakken. De ventrikels
worden dan gedepolariseerd, wat wordt weergegeven in het QRS-complex (= depolarisatie en
contractie ventrikels). Na het QRS-complex treedt er een pauze op, genaamd het ST-segment. De T-
top weerspiegelt de repolarisatie van de kamers.
Het ECG wordt geregistreerd op grafiekpapier met vakjes van 1mm bij 1mm. Tussen de dikke lijnen
zijn vijf kleine vierkantjes. De hoogte en diepte van de uitslagen worden in mm uitgedrukt en zijn een
maat voor het voltage. De gangbare ijk voor ECG’s is 1mm=0,1mV. Naar boven gerichte uitslag zijn
positief en naar beneden gerichte uitslagen negatief. De horizontale as geeft de tijd weer, meestal is
de registratiesnelheid 25mm/s. Het tijdsverloop tussen twee dikke lijnen is 0,2 seconden en er zijn
vijf kleine hokjes tussen de dikke zwarte lijnen. Elk klein vakje komt dus overeen met 0,04s.
Het standaard ECG bestaat uit twaalf aparte afleidingen, dit is
opgedeeld in zes borstwand-afleidingen (pre-cordiaal) en zes
extremiteits-afleidingen.
Voor het maken van de extremiteits-afleidingen zijn elektroden
geplaatst op de rechter- en linkerarm en het linkerbeen. Van twee
elektroden kan een afleiding worden gemaakt.
AVR is de positieve rechterarmelektrode, AVL de positieve
linkerarmelektrode en AVF de positieve linkerbeenelektrode. AVR,
AVL en AVF zijn ook extremiteitsafleidingen. Je kunt de lijnen
denkbeeldig doortrekken en krijgt dan projectielijnen met 30
graden ertussen. De extremiteitsafleidingen liggen in het frontale
vlak, de borstwandafleidingen in het horizontale vlak.
Om de zes borstwandafleidingen te krijgen worden elektrodes op zes
verschillende plaatsen op de borstwand geplaatst.
Afleiding V1 en V2 worden de rechter borstwandafleidingen genoemd. De
twee afleidingen tegenover de linker harthelft zijn V5 en V6, en worden de
linker borstwand-afleidingen genoemd. De afleidingen V3 en V4 zijn in het
algemeen geplaatst tegenover het intraventriculaire septum.
Grondbeginselen
Hartspiercellen zijn in rust gepolariseerd (negatief geladen), als er een elektrische prikkeling
optreedt, worden ze positief geladen en depolariseren en contraheren ze. Tijdens de repolarisatie
keert de lading van de cellen weer terug naar negatief. Dit wordt op het ECG als volgt weergegeven:
Als de positieve depolarisatiegolf naar een positieve elektrode toe beweegt, wordt er een positieve
uitslag op het ECG geregistreerd.
In de sinusknoop ontstaat de elektrische prikkel die het hart activeert. Deze depolarisatiegolf
activeert de rechter en vervolgens de linkerboezem. Deze prikkel vormt de P-top (=depolarisatie en
contractie).
De depolarisatiegolf bereikt de AV-knoop, hier treedt 1/10 seconde vertraging op. In deze tijd kan
bloed door de AV-kleppen de ventrikels in stromen.
De prikkel gaat vervolgens verder door de bundel van His naar de bundeltakken. De ventrikels
worden dan gedepolariseerd, wat wordt weergegeven in het QRS-complex (= depolarisatie en
contractie ventrikels). Na het QRS-complex treedt er een pauze op, genaamd het ST-segment. De T-
top weerspiegelt de repolarisatie van de kamers.
Het ECG wordt geregistreerd op grafiekpapier met vakjes van 1mm bij 1mm. Tussen de dikke lijnen
zijn vijf kleine vierkantjes. De hoogte en diepte van de uitslagen worden in mm uitgedrukt en zijn een
maat voor het voltage. De gangbare ijk voor ECG’s is 1mm=0,1mV. Naar boven gerichte uitslag zijn
positief en naar beneden gerichte uitslagen negatief. De horizontale as geeft de tijd weer, meestal is
de registratiesnelheid 25mm/s. Het tijdsverloop tussen twee dikke lijnen is 0,2 seconden en er zijn
vijf kleine hokjes tussen de dikke zwarte lijnen. Elk klein vakje komt dus overeen met 0,04s.
Het standaard ECG bestaat uit twaalf aparte afleidingen, dit is
opgedeeld in zes borstwand-afleidingen (pre-cordiaal) en zes
extremiteits-afleidingen.
Voor het maken van de extremiteits-afleidingen zijn elektroden
geplaatst op de rechter- en linkerarm en het linkerbeen. Van twee
elektroden kan een afleiding worden gemaakt.
AVR is de positieve rechterarmelektrode, AVL de positieve
linkerarmelektrode en AVF de positieve linkerbeenelektrode. AVR,
AVL en AVF zijn ook extremiteitsafleidingen. Je kunt de lijnen
denkbeeldig doortrekken en krijgt dan projectielijnen met 30
graden ertussen. De extremiteitsafleidingen liggen in het frontale
vlak, de borstwandafleidingen in het horizontale vlak.
Om de zes borstwandafleidingen te krijgen worden elektrodes op zes
verschillende plaatsen op de borstwand geplaatst.
Afleiding V1 en V2 worden de rechter borstwandafleidingen genoemd. De
twee afleidingen tegenover de linker harthelft zijn V5 en V6, en worden de
linker borstwand-afleidingen genoemd. De afleidingen V3 en V4 zijn in het
algemeen geplaatst tegenover het intraventriculaire septum.
