Intimidatie
Laat je inspireren, niet intimideren. Iets wat mijn moeder altijd tegen me zegt. Ik voel mij
snel geïntimideerd door mensen die bijvoorbeeld gaan schreeuwen of door iemand die mij
geen commentaar laat geven.
Waarschijnlijk heb je het zelf ook ooit meegemaakt. Je klapt dicht zodra iemand zijn of haar
stem verheft. Je durft niks meer te zeggen en misschien schieten de tranen je wel in de ogen.
Deze mensen denken dat ze er iets mee bereiken, maar eigenlijk zijn ze hartstikke sneu en
triest.
Laatst had ik een onenigheid met iemand. Mijn woorden werden verdraaid en deze persoon
haalde er van alles bij. Draaide om het punt heen en begon te schreeuwen. Onderbreken
mocht ik niet. Je voelt je dan op zo’n moment snel geïntimideerd. Ik durfde die persoon
uiteindelijk niet meer te onderbreken of überhaupt tegen te spreken. Puur omdat ik bang
was voor de reactie.
Ik wist dat ik gelijk had in deze situatie en dat is het belangrijkste. Ik was bang en durfde niks
meer te zeggen. Ik kon lang nadenken over wat ik zelf niet deed en wat ik anders had kunnen
doen. Maar in plaats daarvan ging ik me afvragen: Waarom intimideert deze persoon mij
eigenlijk? Is deze persoon bang? Dit bleef uren in mijn hoofd rondspoken tot ik uiteindelijk
tot een antwoord kwam.
Mensen die iemand intimideren hebben problemen met zichzelf.
Als eerste intimideren mensen zodat jij bang wordt of niks meer durf te zeggen. In mijn geval
word je bang voor een reactie. Wat als ik tegen iemand in ga? Wordt die persoon dan nog
bozer?
Ten tweede intimideren mensen zodat ze hun eigen zin krijgen. Je durft niks meer te zeggen,
waardoor zij het laatste woord hebben. Zij krijgen hun zin of hun gelijk, waarvan ze weten
dat ze die niet hadden gekregen als ze je niet geïntimideerd hadden.
Als laatste intimideren mensen omdat ze weten dat jij zeker bent van jezelf. Je durft een
weerwoord te geven. Je bent sterk genoeg om de discussie aan te gaan. De persoon die jou
intimideert is jaloers. Jaloers op het feit dat jij wel voldoende zelfvertrouwen hebt en zij niet.
Hartstikke sneu als je er zo over nadenkt. Lekker andere mensen intimideren en ze bang of
verdrietig maken zodat iemand zijn eigen zin krijgt. Terwijl deze personen zelf bang zijn voor
de reactie van een ander en ze je daarom intimideren. Ze projecteren dus hun eigen
onzekerheid op jou waardoor zij zich ‘beter of sterker’ gaan voelen in de situatie.
Egoïstisch gedrag dus. Denken aan je eigen belang omdat je bang en onzeker bent. Dit soort
mensen moet eerst maar eens volwassen worden en leren minder onzeker te zijn. Stuur ze
terug naar de basisschool. Of desnoods naar de kleuterklas. Leer ze hoe ze moeten praten en
luisteren. En uiteindelijk hoe ze een fatsoenlijk gesprek moeten voeren.
Laat je inspireren, niet intimideren. Iets wat mijn moeder altijd tegen me zegt. Ik voel mij
snel geïntimideerd door mensen die bijvoorbeeld gaan schreeuwen of door iemand die mij
geen commentaar laat geven.
Waarschijnlijk heb je het zelf ook ooit meegemaakt. Je klapt dicht zodra iemand zijn of haar
stem verheft. Je durft niks meer te zeggen en misschien schieten de tranen je wel in de ogen.
Deze mensen denken dat ze er iets mee bereiken, maar eigenlijk zijn ze hartstikke sneu en
triest.
Laatst had ik een onenigheid met iemand. Mijn woorden werden verdraaid en deze persoon
haalde er van alles bij. Draaide om het punt heen en begon te schreeuwen. Onderbreken
mocht ik niet. Je voelt je dan op zo’n moment snel geïntimideerd. Ik durfde die persoon
uiteindelijk niet meer te onderbreken of überhaupt tegen te spreken. Puur omdat ik bang
was voor de reactie.
Ik wist dat ik gelijk had in deze situatie en dat is het belangrijkste. Ik was bang en durfde niks
meer te zeggen. Ik kon lang nadenken over wat ik zelf niet deed en wat ik anders had kunnen
doen. Maar in plaats daarvan ging ik me afvragen: Waarom intimideert deze persoon mij
eigenlijk? Is deze persoon bang? Dit bleef uren in mijn hoofd rondspoken tot ik uiteindelijk
tot een antwoord kwam.
Mensen die iemand intimideren hebben problemen met zichzelf.
Als eerste intimideren mensen zodat jij bang wordt of niks meer durf te zeggen. In mijn geval
word je bang voor een reactie. Wat als ik tegen iemand in ga? Wordt die persoon dan nog
bozer?
Ten tweede intimideren mensen zodat ze hun eigen zin krijgen. Je durft niks meer te zeggen,
waardoor zij het laatste woord hebben. Zij krijgen hun zin of hun gelijk, waarvan ze weten
dat ze die niet hadden gekregen als ze je niet geïntimideerd hadden.
Als laatste intimideren mensen omdat ze weten dat jij zeker bent van jezelf. Je durft een
weerwoord te geven. Je bent sterk genoeg om de discussie aan te gaan. De persoon die jou
intimideert is jaloers. Jaloers op het feit dat jij wel voldoende zelfvertrouwen hebt en zij niet.
Hartstikke sneu als je er zo over nadenkt. Lekker andere mensen intimideren en ze bang of
verdrietig maken zodat iemand zijn eigen zin krijgt. Terwijl deze personen zelf bang zijn voor
de reactie van een ander en ze je daarom intimideren. Ze projecteren dus hun eigen
onzekerheid op jou waardoor zij zich ‘beter of sterker’ gaan voelen in de situatie.
Egoïstisch gedrag dus. Denken aan je eigen belang omdat je bang en onzeker bent. Dit soort
mensen moet eerst maar eens volwassen worden en leren minder onzeker te zijn. Stuur ze
terug naar de basisschool. Of desnoods naar de kleuterklas. Leer ze hoe ze moeten praten en
luisteren. En uiteindelijk hoe ze een fatsoenlijk gesprek moeten voeren.
