DNA-replicatie
DNA-replicatie opengeritst en het DNA wordt gekopieerd
De genetische informatie in DNA kan terwijl ze gaan
nauwkeurig worden gekopieerd door het
proces waarbij streng S zich scheidt van
streng S’, en elke gescheiden streng dient
dan als een sjabloon voor de productie van
een nieuwe complementaire partnerstreng
die identiek is aan zijn vroegere partner
DNA-replicatie produceert twee volledig
dubbele helices van het originele DNA-
molecuul, waarbij elke nieuwe DNA-helix
identiek is in nucleotidesequentie aan de
originele dubbelde DNA-helix
Om als sjabloon te worden gebruikt, moet
de dubbele helix echter eerst worden
geopend en de twee strengen worden
gescheiden om de nucleotidebasen bloot
te leggen
Het proces van DNA-synthese wordt
gestart door initiatoreiwitten die binden
aan specifieke DNA-sequenties die
replicatieoorsprongen worden genoemd.
Hier wrikken de initiatoreiwitten de twee
DNA-strengen uit elkaar, waardoor de
waterstofbruggen tussen de basen worden
verbroken
Door op veel plaatsen tegelijk te beginnen
met DNA-replicatie, wordt de tijd die een
cel nodig heeft om zijn volledige genoom
te kopiëren, aanzienlijk verkort
Zodra een initiator-eiwit aan DNA bindt
op een replicatieoorsprong en lokaal de
dubbele helix opent, trekt het een groep
eiwitten aan die DNA-replicatie uitvoeren.
Deze eiwitten vormen een
replicatiemachine, waarin elk eiwit een
specifieke functie vervult
DNA-moleculen die worden gerepliceerd,
bevatten Y-vormige knooppunten die
replicatievorken worden genoemd. Bij elke
replicatieoorsprong worden twee
replicatievorken gevormd. Bij elke vork
beweegt een replicatiemachine langs het
DNA, opent de twee strengen van de
dubbele helix en gebruikt elke streng als
een sjabloon om een nieuwe dochterstreng
te maken. De twee vorken bewegen in
tegengestelde richtingen van de oorsprong
weg, waarbij de dubbele DNA-helix wordt
, DNA-replicatie
De beweging van een replicatievork wordt
aangedreven door de werking van de
replicatiemachine, waarvan het hart een
enzym is dat DNA-polymerase wordt
genoemd. Dit enzym katalyseert de
toevoeging van nucleotiden aan het 3’-
uiteinde van een groeiende DNA-streng,
waarbij een van de oorspronkelijke,
ouderlijke DNA-strengen als sjabloon
wordt gebruikt
Alle DNA-polymerasen voegen alleen
Basenparing tussen een binnenkomend
nieuwe subeenheden toe aan het 3’-
nucleotide en de sjabloonstreng bepaalt
uiteinde van een DNA-streng. Als gevolg
welke van de vier nucleotiden (A, G, T of
hiervan kan een nieuwe DNA-keten alleen
C) wordt geselecteerd. Het eindproduct is
in een 5’- naar 3’-richting worden
een nieuwe DNA-streng die in
gesynthetiseerd. De DNA-streng die in de
nucleotidesequentie complementair is aan
verkeerde 3’- naar 5’-richting lijkt te
de template
groeien, wordt in feite discontinu gemaakt,
De polymerisatiereactie omvat de
in opeenvolgende, afzonderlijke, kleine
vorming van een fosfordiesterbinding
stukjes, waarbij het DNA-polymerase
tussen het 3’-uiteinde van de groeiende
achteruit beweegt ten opzichte van de
DNA-keten en de 5’-fosfaatgroep van de
richting van de replicatievorkbeweging,
binnenkomende nucleotide, dat de reactie
zodat elk nieuw DNA-fragment kan
binnengaat als een
worden gepolymeriseerd in de 5’ – naar
deoxyribonucelosidetrifosfaat
3’-richting
De 5'-naar-3'-richting van de DNA-
De resulterende kleine stukjes DNA,
polymerisatiereactie vormt een probleem
genaamd Okazaki-fragmenten, worden
bij de replicatievork. De suiker-
later samengevoegd om een continue
fosfaatruggengraat van elke streng van een
streng te vormen. De DNA-streng die op
dubbele DNA-helix een unieke chemische
deze manier discontinu wordt gemaakt,
richting, of polariteit, die wordt bepaald
wordt de lagging-streng genoemd, omdat
door de manier waarop elke suikerrest aan
het omslachtige backstitching-
de volgende is gekoppeld, en de twee
mechanisme een kleine vertraging in de
strengen in de dubbele helix zijn
synthese ervan geeft, de andere streng, die
antiparallel; dat wil zeggen, ze lopen in
continu wordt gesynthetiseerd, wordt de
tegengestelde richtingen. Als gevolg
leidende streng genoemd
hiervan wordt bij elke replicatievork één
nieuwe DNA-streng gemaakt op een
sjabloon die in de ene richting loopt (3'
naar 5'), terwijl de andere nieuwe streng
wordt gemaakt op een sjabloon die in de
tegenovergestelde richting loopt (5' naar
3ʹ). De replicatievork is daarom
asymmetrisch
DNA-replicatie opengeritst en het DNA wordt gekopieerd
De genetische informatie in DNA kan terwijl ze gaan
nauwkeurig worden gekopieerd door het
proces waarbij streng S zich scheidt van
streng S’, en elke gescheiden streng dient
dan als een sjabloon voor de productie van
een nieuwe complementaire partnerstreng
die identiek is aan zijn vroegere partner
DNA-replicatie produceert twee volledig
dubbele helices van het originele DNA-
molecuul, waarbij elke nieuwe DNA-helix
identiek is in nucleotidesequentie aan de
originele dubbelde DNA-helix
Om als sjabloon te worden gebruikt, moet
de dubbele helix echter eerst worden
geopend en de twee strengen worden
gescheiden om de nucleotidebasen bloot
te leggen
Het proces van DNA-synthese wordt
gestart door initiatoreiwitten die binden
aan specifieke DNA-sequenties die
replicatieoorsprongen worden genoemd.
Hier wrikken de initiatoreiwitten de twee
DNA-strengen uit elkaar, waardoor de
waterstofbruggen tussen de basen worden
verbroken
Door op veel plaatsen tegelijk te beginnen
met DNA-replicatie, wordt de tijd die een
cel nodig heeft om zijn volledige genoom
te kopiëren, aanzienlijk verkort
Zodra een initiator-eiwit aan DNA bindt
op een replicatieoorsprong en lokaal de
dubbele helix opent, trekt het een groep
eiwitten aan die DNA-replicatie uitvoeren.
Deze eiwitten vormen een
replicatiemachine, waarin elk eiwit een
specifieke functie vervult
DNA-moleculen die worden gerepliceerd,
bevatten Y-vormige knooppunten die
replicatievorken worden genoemd. Bij elke
replicatieoorsprong worden twee
replicatievorken gevormd. Bij elke vork
beweegt een replicatiemachine langs het
DNA, opent de twee strengen van de
dubbele helix en gebruikt elke streng als
een sjabloon om een nieuwe dochterstreng
te maken. De twee vorken bewegen in
tegengestelde richtingen van de oorsprong
weg, waarbij de dubbele DNA-helix wordt
, DNA-replicatie
De beweging van een replicatievork wordt
aangedreven door de werking van de
replicatiemachine, waarvan het hart een
enzym is dat DNA-polymerase wordt
genoemd. Dit enzym katalyseert de
toevoeging van nucleotiden aan het 3’-
uiteinde van een groeiende DNA-streng,
waarbij een van de oorspronkelijke,
ouderlijke DNA-strengen als sjabloon
wordt gebruikt
Alle DNA-polymerasen voegen alleen
Basenparing tussen een binnenkomend
nieuwe subeenheden toe aan het 3’-
nucleotide en de sjabloonstreng bepaalt
uiteinde van een DNA-streng. Als gevolg
welke van de vier nucleotiden (A, G, T of
hiervan kan een nieuwe DNA-keten alleen
C) wordt geselecteerd. Het eindproduct is
in een 5’- naar 3’-richting worden
een nieuwe DNA-streng die in
gesynthetiseerd. De DNA-streng die in de
nucleotidesequentie complementair is aan
verkeerde 3’- naar 5’-richting lijkt te
de template
groeien, wordt in feite discontinu gemaakt,
De polymerisatiereactie omvat de
in opeenvolgende, afzonderlijke, kleine
vorming van een fosfordiesterbinding
stukjes, waarbij het DNA-polymerase
tussen het 3’-uiteinde van de groeiende
achteruit beweegt ten opzichte van de
DNA-keten en de 5’-fosfaatgroep van de
richting van de replicatievorkbeweging,
binnenkomende nucleotide, dat de reactie
zodat elk nieuw DNA-fragment kan
binnengaat als een
worden gepolymeriseerd in de 5’ – naar
deoxyribonucelosidetrifosfaat
3’-richting
De 5'-naar-3'-richting van de DNA-
De resulterende kleine stukjes DNA,
polymerisatiereactie vormt een probleem
genaamd Okazaki-fragmenten, worden
bij de replicatievork. De suiker-
later samengevoegd om een continue
fosfaatruggengraat van elke streng van een
streng te vormen. De DNA-streng die op
dubbele DNA-helix een unieke chemische
deze manier discontinu wordt gemaakt,
richting, of polariteit, die wordt bepaald
wordt de lagging-streng genoemd, omdat
door de manier waarop elke suikerrest aan
het omslachtige backstitching-
de volgende is gekoppeld, en de twee
mechanisme een kleine vertraging in de
strengen in de dubbele helix zijn
synthese ervan geeft, de andere streng, die
antiparallel; dat wil zeggen, ze lopen in
continu wordt gesynthetiseerd, wordt de
tegengestelde richtingen. Als gevolg
leidende streng genoemd
hiervan wordt bij elke replicatievork één
nieuwe DNA-streng gemaakt op een
sjabloon die in de ene richting loopt (3'
naar 5'), terwijl de andere nieuwe streng
wordt gemaakt op een sjabloon die in de
tegenovergestelde richting loopt (5' naar
3ʹ). De replicatievork is daarom
asymmetrisch
