Geschiedenis periode
1
7.3 de
wetenschappelijke
Wetenschappelijke
revolutie: een fase in revolutie de
geschiedenis waarin de
houding van wetenschappers ingrijpend veranderde 17e eeuw.
Filosofen als Descartes en Bacon zochten antwoord op de vraag wanneer we iets als waarheid
beschouwen zij meenden dat de wereld kon worden verklaard door logisch te redeneren of
systematisch te observeren en experimenteren.
René Descartes (1596- Francis Bacon (1561-
1650) 1626)
- Beschouwde het verstand en het - Het beginpunt van onze kennis is
vermogen tot logisch redeneren als waarneming d.m.v. de zintuigen. (ogen,
de meest zuivere bron van kennis oren, reuk, smaak, gevoel)
(zintuigen leveren volgens hem geen Empirisme
betrouwbare kennis.)
- Rationalisme: er wordt daarin veel
gebruikgemaakt van wiskunde,
omdat wiskundige principes op
logisch nadenken gebaseerd zijn.
Andreas Vesalius (1514- Nicolaus Copernicus
1564) (1473-1543)
- Lichamen onderzocht om te kijken of - Observeerde de hemellichamen en kwam
het wel klopte wat de Grieks- tot de conclusie dat de zon een centrale
Romeinse arts Galenus in de 2e eeuw positie inneemt en dat andere planeten
n.C. over anatomie had geschreven. eromheen draaien, ook al lijkt het op aarde
- Zijn werk werd als zeer dat juist de zon beweegt.
gezaghebbend beschouwd en aan - Katholieke Kerk bleef de aarde als
universiteiten onderwezen. middelpunt zien (en dus niet de zon).
- Hij vond tegenwerking van de Hierdoor durfde Copernicus dit lang niet te
Katholieke kerk en moest soms zelfs publiceren uit angst voor de Katholieke
lijken stelen om zijn onderzoek te Kerk.
kunnen doen.
, Van de nieuwe kijk op wetenschap zie je al in de 16 e eeuw de eerste voorbeelden. Het gaat om
mensen die ervan uit durfden te gaan dat de bestaande kennis wellicht niet klopte en die dat
empirisch gingen onderzoeken, met belangrijke resultaten.
Die voorbeelden tonen aan dat achteraf gezien bepaalde ontwikkelingen in de wetenschap al aan de
gang waren, maar pas in de 17e eeuw ontstonden er nieuwe theorieën over wat wetenschap is.
die twee stromingen vormen de basis van de moderne wetenschap.
17e eeuw W.R. ontplooit volledig veel nieuwe ontdekkingen op het gebied van sterrenkunde,
wiskunde en natuurkunde.
Galileo Galilei (1564- Isaac Newton (1642-
1642) 1727)
- Italiaanse natuur- en sterrenkundige - Natuurkundige
- Was de eerste die met de telescoop - Gebruikte de nieuwe wiskunde voor zijn
systematisch de hemellichamen natuurwetten, vooral zwaartekracht. Hij
bestudeerde. op basis wat hij legde de grondslag van de moderne
waarnam, verdedigde hij Copernicus’ natuurkunde met zijn Wiskundige
stelling dat de aarde om de zon principes van de natuurfilosofie. (1687)
draait
René Descartes (1596- Benedictus de Spinoza
1650) (1632-1677)
- Zag de wereld als een machine - Voortbordurend op de inzichten van
(mechaniek) die ooit door God in Descartes trok de Nederlandse filosoof nog
beweging was gezet, maar die nu radicalere conclusies. Terwijl Descartes
zelfstandig functioneerde volgens uitging van een scheiding tussen God en de
bepaalde natuurwetten. werkelijkheid, kwam Spinoza tot de
= mechanistisch wereldbeeld ging slotsom dat er buiten God geen
in tegen de oude, kerkelijke werkelijkheid was: God was niet ‘iemand’
aanname dat God direct ingreep in die de schepping had bedacht, maar hij was
de wereld. de schepping. Wie God wilde kennen
moest de natuurwetten bestuderen, niet
de Bijbel. De Heilige Schrift was dan ook
niet het woord van God, maar geschreven
door de mensen.
Al deze ontdekkingen gaven steun aan nieuwe visie op God en de wereld.
1
7.3 de
wetenschappelijke
Wetenschappelijke
revolutie: een fase in revolutie de
geschiedenis waarin de
houding van wetenschappers ingrijpend veranderde 17e eeuw.
Filosofen als Descartes en Bacon zochten antwoord op de vraag wanneer we iets als waarheid
beschouwen zij meenden dat de wereld kon worden verklaard door logisch te redeneren of
systematisch te observeren en experimenteren.
René Descartes (1596- Francis Bacon (1561-
1650) 1626)
- Beschouwde het verstand en het - Het beginpunt van onze kennis is
vermogen tot logisch redeneren als waarneming d.m.v. de zintuigen. (ogen,
de meest zuivere bron van kennis oren, reuk, smaak, gevoel)
(zintuigen leveren volgens hem geen Empirisme
betrouwbare kennis.)
- Rationalisme: er wordt daarin veel
gebruikgemaakt van wiskunde,
omdat wiskundige principes op
logisch nadenken gebaseerd zijn.
Andreas Vesalius (1514- Nicolaus Copernicus
1564) (1473-1543)
- Lichamen onderzocht om te kijken of - Observeerde de hemellichamen en kwam
het wel klopte wat de Grieks- tot de conclusie dat de zon een centrale
Romeinse arts Galenus in de 2e eeuw positie inneemt en dat andere planeten
n.C. over anatomie had geschreven. eromheen draaien, ook al lijkt het op aarde
- Zijn werk werd als zeer dat juist de zon beweegt.
gezaghebbend beschouwd en aan - Katholieke Kerk bleef de aarde als
universiteiten onderwezen. middelpunt zien (en dus niet de zon).
- Hij vond tegenwerking van de Hierdoor durfde Copernicus dit lang niet te
Katholieke kerk en moest soms zelfs publiceren uit angst voor de Katholieke
lijken stelen om zijn onderzoek te Kerk.
kunnen doen.
, Van de nieuwe kijk op wetenschap zie je al in de 16 e eeuw de eerste voorbeelden. Het gaat om
mensen die ervan uit durfden te gaan dat de bestaande kennis wellicht niet klopte en die dat
empirisch gingen onderzoeken, met belangrijke resultaten.
Die voorbeelden tonen aan dat achteraf gezien bepaalde ontwikkelingen in de wetenschap al aan de
gang waren, maar pas in de 17e eeuw ontstonden er nieuwe theorieën over wat wetenschap is.
die twee stromingen vormen de basis van de moderne wetenschap.
17e eeuw W.R. ontplooit volledig veel nieuwe ontdekkingen op het gebied van sterrenkunde,
wiskunde en natuurkunde.
Galileo Galilei (1564- Isaac Newton (1642-
1642) 1727)
- Italiaanse natuur- en sterrenkundige - Natuurkundige
- Was de eerste die met de telescoop - Gebruikte de nieuwe wiskunde voor zijn
systematisch de hemellichamen natuurwetten, vooral zwaartekracht. Hij
bestudeerde. op basis wat hij legde de grondslag van de moderne
waarnam, verdedigde hij Copernicus’ natuurkunde met zijn Wiskundige
stelling dat de aarde om de zon principes van de natuurfilosofie. (1687)
draait
René Descartes (1596- Benedictus de Spinoza
1650) (1632-1677)
- Zag de wereld als een machine - Voortbordurend op de inzichten van
(mechaniek) die ooit door God in Descartes trok de Nederlandse filosoof nog
beweging was gezet, maar die nu radicalere conclusies. Terwijl Descartes
zelfstandig functioneerde volgens uitging van een scheiding tussen God en de
bepaalde natuurwetten. werkelijkheid, kwam Spinoza tot de
= mechanistisch wereldbeeld ging slotsom dat er buiten God geen
in tegen de oude, kerkelijke werkelijkheid was: God was niet ‘iemand’
aanname dat God direct ingreep in die de schepping had bedacht, maar hij was
de wereld. de schepping. Wie God wilde kennen
moest de natuurwetten bestuderen, niet
de Bijbel. De Heilige Schrift was dan ook
niet het woord van God, maar geschreven
door de mensen.
Al deze ontdekkingen gaven steun aan nieuwe visie op God en de wereld.
