Werkcollege aantekeningen

Strafrecht werkgroep aantekeningen
Een strafbaar feit heeft 4 componenten:
1. Menselijke gedraging
2. Passen in een delictsomschrijving
3. Wederrechtelijkheid
4. Verwijtbaarheid/schuld
Rechtvaardigingsgrond  neemt de wederrechtelijkheid weg
Schulduitsluitingsgrond  neemt de schuld weg
Als er tijdens het doorlopen van de componenten niet aan 1 wordt voldaan, dan kunnen de daarna
volgende componenten ook niet bevestigend worden beantwoord.
Als wederrechtelijkheid is opgenomen in de delictsomschrijving dan is het een bestanddeel.
Als wederrechtelijkheid of verwijtbaarheid niet in de delictsomschrijving, het zit altijd in alle delicten.
Echter als het in de delictsomschrijving is opgenomen, moet het bewezen worden door de OvJ. Zo
niet, dan wordt het geacht dat deze aanwezig is. Als de advocaat dan een beroep doet op een
strafuitsluitingsgrond  toetsing van de schuld/wederrechtelijkheid aan deze gronden.
Wetboek van strafrecht en strafvordering  commuun strafrecht
Wegenverkeerswet, Opiumwet etc.  bijzonder strafrecht
In boek 2 van het wetboek van strafrecht  misdrijven
In boek 3 van het wetboek van strafrecht  overtredingen


Stappenplan bij het beantwoorden van casusvragen
1. Rechtsvraag
2. Rechtsregel
 Wet
 Jurisprudentie
 Verdragen
1. Toepassing van de rechtsregel
2. Conclusie


De rechter beraadslaagt op den grondslag der tenlastelegging  art. 348 jo. 350 Sv. Dus hij mag
alleen veroordelen voor feiten die in de tenlastelegging zijn vastgelegd.
Rechterlijke beslissingsmodel
Formele vragen  art. 348 Sv
1. Dagvaarding geldig?
 Eisen dagvaarding  art. 261 Sv
 Betekening
1. Rechtbank bevoegd?
 Absolute competentie
 Relatieve competentie

, 1. Is de OvJ ontvankelijk
Niet ontvankelijk:
 Vervolgingsbeletselen
 Verdachte < 12 jaar
 Verjaring
1. Redenen voor schorsing van de vervolging?  Ruinerwold
Verdachte is niet bij bewustzijn, snapt niet wat er aan de hand is. Er kan dus geen straf opgelegd
worden.
Materiële vragen  art. 350 Sv
2. Kan het tenlastegelegde feit worden bewezen?  vrijspraak
3. Kan het bewezene worden gekwalificeerd?  OVAR
4. Is het feit strafbaar?  OVAR
5. Is de dader strafbaar?  OVAR
Het niet noemen van een wettelijke voorschrift leidt niet gelijk tot nietigheid.
In de tenlastelegging moeten alle bestanddelen feitelijk genoemd worden. Als dit niet wordt gedaan
 OVAR, want niet kwalificeerbaar.
Formele einduitspraken  art. 349 lid 1 Sv
Materiële einduitspraken  art. 352 Sv (lid 1: vrijspraak en lid 2: OVAR)
Als er sprake is van een rechtvaardigingsgrond, wordt de wederrechtelijkheid wordt weggenomen.
Als dit wel is opgenomen in de delictsomschrijving, moet het moet bewezen worden. Alleen als het
is weggenomen door de rechtvaardigingsgrond, kan het dus helemaal niet bewezen worden. 
Vrijspraak.
Als er wel wordt voldaan aan de eisen voor een dagvaarding in art. 261 Sv, maar de informatie klopt
niet leidt dit niet tot nietigheid van de dagvaarding.
De rechter moet van hetgeen dat in de tenlastelegging is vastgelegd uitgaan  art. 248 Sv
 Als het feit dus wel is gepleegd alleen iets in de tenlastelegging zoals bijv. de plek klopt niet 
kan niet worden bewezen  vrijspraak.


Hij aan wiens schuld  schuld als bestanddeel
Schuldig aan  geen schuld als bestanddeel, want je bent altijd schuldig aan een feit.
Werkcollege 2
Opzet
Doelopzet: willens en wetens
Voorwaardelijke opzet: bewust de aanmerkelijke kans aanvaarden dat het strafbare gevolg
intreedt.
 Schuld/culpa: een bewust, verwijtbare (schulduitsluitingsgrond), aanmerkelijke
onvoorzichtigheid (rechtvaardigingsgrond)  culpa (in de wet)
 Schuld in de zin van verwijtbaarheid
Een rechtvaardigingsgrond/schulduitsluitingsgrond in een culpoos delict  vrijspraak