Wat doet je verteringsstelsel?
De cellen van je organen hebben voedingsstoffen nodig en het bloed brengt ze naar je
cellen. De voedingsstoffen moeten dus vanuit je voedsel in je bloed komen.
Alleen kleine stoffen kunnen het bloed in. Water, mineralen, vitaminen en glucose zijn klein
genoeg daarvoor. Eiwitten, vetten en de meeste koolhydraten zijn daarvoor te groot. Deze
stoffen moeten eerst klein gemaakt worden, voordat het opgenomen wordt. Dit klein maken
heet vertering.
De organen van je verteringsstelsel verteren je voedsel stap voor stap. In verschillende
organen zitten speciale cellen die verteringssappen maken. Daarin zitten enzymen, die de
grote voedingsstoffen in stukjes ‘knippen’.
Zetmeel bestaat uit een keten van glucosedeeltjes. Verschillende enzymen knippen het in
kleinere stukjes. Aan het eind blijven losse glucosedeeltjes over. Die klein genoeg zijn om in
het bloed te gaan.
Hoe werken enzymen?
Verteringsenzymen maken de grote voedingsstoffen kleiner. Deze enzymen
worden gemaakt in cellen van je spijsverteringsklieren. Voor elk soort
voedingsstof is er een apart enzym met speciale vorm. Als een soort sleutel in
een slot.
Het enzym doet als volgt zijn werk:
1. Het enzym bindt zich aan de voedingsstof.
2. Het enzym knipt de voedingsstof in tweeën.
3. Het enzym laat los en kan daarna opnieuw dezelfde soort voedingsstof
afbreken.
Enzymen zijn eiwitten. Ze zijn gevoelig voor temperatuur.
● Vlak boven de minimumtemperatuur werken enzymen langzaam.
● Wordt de temperatuur hoger, dan gaan het steeds sneller.
● De temperatuur waarbij een enzym het beste werkt, heet de optimumtemperatuur.
Meestal lichaamstemperatuur 37℃.
● Bij een nóg hogere temperatuur gaat het enzym steeds
langzamer werken, doordat het enzym vervormt.
● Boven de maximumtemperatuur is het enzym helemaal stuk
en werkt het niet meer
Enzymen zijn ook gevoelig voor de zuurgraad. Als een enzym in een
zure of minder zure omgeving komt, veranderen de vorm en de
werking van het enzym.
Hoe slik je je voedsel door?
Je mondholte is het beginpunt van het verteringsstelsel. In je mond
kauw je het voedsel fijn en komt er speeksel bij. Het verander in een
voedselbrij. Na het slikken komt het in je slokdarm.
Als je eten doorslikt, zorgen de huig (sluit neusholte af) en het
strotklepje (sluit luchtpijp af) ervoor dat het eten niet in je neusholte of
luchtpijp komt. Zo kan het voedsel alleen naar je slokdarm.
Soms sluit het strotklepje de luchtpijp niet goed af, dat kan gebeuren
door praten of lachen tijdens eten. Het eten schiet dan in je luchtpijp en
verslik je. Als je huig niet goed afsluit, kan het eten door je neus naar
buiten komen.
De cellen van je organen hebben voedingsstoffen nodig en het bloed brengt ze naar je
cellen. De voedingsstoffen moeten dus vanuit je voedsel in je bloed komen.
Alleen kleine stoffen kunnen het bloed in. Water, mineralen, vitaminen en glucose zijn klein
genoeg daarvoor. Eiwitten, vetten en de meeste koolhydraten zijn daarvoor te groot. Deze
stoffen moeten eerst klein gemaakt worden, voordat het opgenomen wordt. Dit klein maken
heet vertering.
De organen van je verteringsstelsel verteren je voedsel stap voor stap. In verschillende
organen zitten speciale cellen die verteringssappen maken. Daarin zitten enzymen, die de
grote voedingsstoffen in stukjes ‘knippen’.
Zetmeel bestaat uit een keten van glucosedeeltjes. Verschillende enzymen knippen het in
kleinere stukjes. Aan het eind blijven losse glucosedeeltjes over. Die klein genoeg zijn om in
het bloed te gaan.
Hoe werken enzymen?
Verteringsenzymen maken de grote voedingsstoffen kleiner. Deze enzymen
worden gemaakt in cellen van je spijsverteringsklieren. Voor elk soort
voedingsstof is er een apart enzym met speciale vorm. Als een soort sleutel in
een slot.
Het enzym doet als volgt zijn werk:
1. Het enzym bindt zich aan de voedingsstof.
2. Het enzym knipt de voedingsstof in tweeën.
3. Het enzym laat los en kan daarna opnieuw dezelfde soort voedingsstof
afbreken.
Enzymen zijn eiwitten. Ze zijn gevoelig voor temperatuur.
● Vlak boven de minimumtemperatuur werken enzymen langzaam.
● Wordt de temperatuur hoger, dan gaan het steeds sneller.
● De temperatuur waarbij een enzym het beste werkt, heet de optimumtemperatuur.
Meestal lichaamstemperatuur 37℃.
● Bij een nóg hogere temperatuur gaat het enzym steeds
langzamer werken, doordat het enzym vervormt.
● Boven de maximumtemperatuur is het enzym helemaal stuk
en werkt het niet meer
Enzymen zijn ook gevoelig voor de zuurgraad. Als een enzym in een
zure of minder zure omgeving komt, veranderen de vorm en de
werking van het enzym.
Hoe slik je je voedsel door?
Je mondholte is het beginpunt van het verteringsstelsel. In je mond
kauw je het voedsel fijn en komt er speeksel bij. Het verander in een
voedselbrij. Na het slikken komt het in je slokdarm.
Als je eten doorslikt, zorgen de huig (sluit neusholte af) en het
strotklepje (sluit luchtpijp af) ervoor dat het eten niet in je neusholte of
luchtpijp komt. Zo kan het voedsel alleen naar je slokdarm.
Soms sluit het strotklepje de luchtpijp niet goed af, dat kan gebeuren
door praten of lachen tijdens eten. Het eten schiet dan in je luchtpijp en
verslik je. Als je huig niet goed afsluit, kan het eten door je neus naar
buiten komen.
