Technologie en Media in Opvoeding en
Onderwijs
Samenvatting
Tara van der Sar
Hoorcollege 1
Plugged InLinks to an external site.: hoofdstuk 1, 2 and 4
Hoofdstuk 1 – Youth and Media (samenvatting)
Het mediagebruik van jongeren is de afgelopen decennia sterk toegenomen:
kinderen besteden gemiddeld zes uur per dag aan media, tieners negen. De
mediawereld verandert snel door nieuwe technologieën en platforms. Jongeren
kijken on demand, gebruiken meerdere schermen tegelijk en volgen nieuws via
uiteenlopende online bronnen.
Ook de commerciële omgeving is veranderd: traditionele reclame maakt plaats
voor subtielere vormen zoals product placement, advergames en
crossmediamarketing. Gaming is mainstream geworden voor alle leeftijden en
geslachten, mede door smartphones en freemium-modellen.
De wetenschappelijke belangstelling voor jeugd en media is gegroeid binnen
disciplines als psychologie, pedagogiek en communicatiewetenschap. Twee
belangrijke richtingen zijn cultural studies (kwalitatief, kritisch, betekenis van
populaire cultuur) en media psychology (kwantitatief, effecten van media op
individuen).
Drie trends stimuleerden onderzoeksgroei:
1. De commercialisering van kindertelevisie en reclame.
2. De opkomst van “baby media” en debat over effecten op jonge kinderen.
3. De opkomst van sociale media en vragen rond zelfbeeld, cyberpesten en
sociale vaardigheden.
Onderzoek richt zich tegenwoordig niet alleen op risico’s, maar ook op kansen
van media, zoals educatieve of sociale voordelen. Publiek debat blijft vaak
negatief en sensatiegericht, terwijl wetenschappelijk onderzoek juist nuance
toont: effecten verschillen per kind, context en type media.
De centrale boodschap: media zijn een vast onderdeel van het leven van
jongeren en moeten op een gezonde manier worden geïntegreerd.
Hoofdstuk 2 – Then and Now
In de achttiende eeuw ontstond het idee van de kindertijd als aparte
levensfase. Daarvoor werden kinderen gezien als miniatuurvolwassenen: ze
droegen dezelfde kleding, lazen dezelfde teksten en werden zonder bescherming
blootgesteld aan de harde realiteit.
Vanaf de Verlichting veranderde dit beeld. Filosofen als Locke en Rousseau
zagen kinderen als onbevangen en vormbaar en pleitten voor bescherming en
opvoeding afgestemd op hun ontwikkeling. Kinderboeken vervingen
gewelddadige of seksuele verhalen, en een onschuldige, kwetsbare kindertijd
werd het ideaal.
In de tweede helft van de twintigste eeuw sloeg het denken om. De
jeugdcultuur van de jaren zestig en de opkomst van televisie zorgden ervoor
dat kinderen opnieuw dichter bij de volwassen wereld kwamen te staan. Taboes
verdwenen uit kinderboeken, en kinderen werden geconfronteerd met volwassen
thema’s. Critici als Elkind, Postman en Meyrowitz waarschuwden dat de
kindertijd aan het verdwijnen was, omdat televisie en veranderde
gezinsrelaties de grens tussen kind en volwassene vervaagden.
,Daarnaast droegen veranderende gezinsdynamieken, technologische
vooruitgang en commerciële belangen bij aan het ontstaan van de
assertieve, zelfstandige jeugd. Marketing richtte zich steeds jonger — tot
zelfs baby’s en “tweens” — wat leidde tot het fenomeen KGOY (kids getting
older younger). Tegelijkertijd schuiven jongeren volwassen
verantwoordelijkheden juist uit (KGOL).
Onderzoek laat zien dat jongeren tegenwoordig eerder in de puberteit
komen, hoger scoren op intelligentie, en meer zelfbewust en
zelfverzekerd zijn, soms ook narcistischer.
Het hoofdstuk sluit af met een kernparadox: jeugd is tegelijk kwetsbaar én
autonoom. Kinderen hebben bescherming nodig, maar ook ruimte om zelf te
groeien — een spanning die nog steeds het denken over jeugd en media bepaalt.
Hoofdstuk 4 – Infants, Toddlers, and Preschoolers (samenvatting)
De mediavoorkeuren van jonge kinderen hangen sterk samen met hun
cognitieve en sociaal-emotionele ontwikkeling. Volgens Piaget doorlopen
kinderen in de eerste levensjaren het sensorimotorische stadium (0–2 jaar)
en het preoperationele stadium (2–7 jaar). Deze ontwikkelingsfasen bepalen
wat zij interessant, begrijpelijk en prettig vinden in media.
De moderate discrepancy hypothesis verklaart dat kinderen het meest
geboeid zijn door media-inhoud die iets boven hun ontwikkelingsniveau ligt —
niet te moeilijk, maar ook niet te eenvoudig. Daardoor verschuiven hun
voorkeuren naarmate ze ouder worden.
Baby’s zijn vooral gefascineerd door felle kleuren, beweging, geluid en
menselijke gezichten. Ze reageren sterk op reclames en interactieve elementen
die directe feedback geven, zoals bij tablets. Rond dit vroege mediagebruik
bestaat echter discussie: sommigen waarschuwen voor negatieve effecten op
spel en ouder-kindinteractie, terwijl andere studies laten zien dat goed
afgestemde educatieve media positieve effecten kunnen hebben, zeker als
ouders meekijken.
Vanaf twee jaar ontwikkelen kinderen symbolisch denken en krijgen verhalen
betekenis. Ze leren onderscheid maken tussen fantasie en werkelijkheid, al blijft
die grens vaag. Hun voorkeur gaat uit naar eenvoudige, herhalende verhalen
in een herkenbare context. Bekende situaties en figuren bieden houvast en
versterken begrip.
Tussen drie en vijf jaar ontstaan zelfbewuste emoties zoals empathie, trots en
jaloezie, wat hun identificatie met mediakarakters versterkt. Ook ontstaan
duidelijke gendergebonden voorkeuren: jongens kiezen vaker voor actie en
avontuur, meisjes voor zorg en relaties. Deze verschillen nemen af in de
basisschoolleeftijd maar keren terug in de puberteit.
De kernboodschap: de relatie tussen ontwikkeling en mediavoorkeur is
wederkerig — media beïnvloeden kinderen, maar hun ontwikkeling bepaalt ook
hoe zij media beleven.
Elias, N., & Sulkin, I. (2017). YouTube viewers in diapers: An exploration of
factors associated with amount of
toddlers’ online viewing. Cyberpsychology: Journal of Psychosocial
Research on Cyberspace, 11(3), article 2.
https://dx.doi.org/10.5817/CP2017-3-2Links to an external site.
Deze studie onderzoekt voor het eerst het online kijkgedrag van peuters van 18
maanden tot 3 jaar. Bijna de helft van de kinderen kijkt dagelijks online content,
vaak al vanaf het eerste levensjaar. Hun totale schermtijd en het hebben van een
,tv in de slaapkamer hangen positief samen met hun online kijktijd. Deze peuters
zijn dus intensieve mediagebruikers met weinig beperkingen.
Ouders van deze jonge kijkers hebben doorgaans een positieve houding
tegenover media en zien ze als bijdrage aan de ontwikkeling van hun kind.
Tegelijkertijd verminderen hun zorgen over negatieve effecten het gebruik niet.
Ouders van zware kijkers zijn minder streng in het beperken van tijd en inhoud
en onderschatten de risico’s van gewelddadige of ongepaste content. Daardoor
kunnen jonge kinderen onbewust worden blootgesteld aan schadelijke beelden.
Ouders gebruiken schermen bovendien voor praktische opvoedingsdoelen:
als digitale oppas, om routines te reguleren (zoals voor het slapengaan), of om
kinderen bezig te houden. Ze benutten media zelden bewust voor educatieve of
verrijkende doeleinden. Hierdoor raken online platforms geïntegreerd in het
dagelijks gezinsleven en fungeren ze als “all-in-one” hulpmiddel bij multitaskend
ouderschap.
De onderzoekers concluderen dat niet de houding van ouders, maar hun
opvoedingsbehoeften de belangrijkste voorspeller zijn van kijktijd. Online
kijken is inmiddels genormaliseerd gedrag bij peuters, wat risico’s meebrengt
voor ouder-kindinteractie, slaap en ontwikkeling. Er is behoefte aan gerichte
voorlichting om ouders te helpen veilige, leeftijdsgerichte en leerzame content
te kiezen voor hun jonge kinderen
Hoorcollege 2
Plugged InLinks to an external site.: hoofdstuk 11
Samenvatting: Media and Education
1. Inleiding
Na hoofdstukken over de negatieve effecten van media richt dit hoofdstuk
zich op de positieve effecten van educatieve media – media die
ontworpen zijn om de ontwikkeling van kinderen en jongeren te
ondersteunen. Naast educatieve televisie omvat dit ook apps, games en
andere digitale platformen. Het hoofdstuk bespreekt de geschiedenis,
werking, effecten op academische, sociaal-emotionele en creatieve
vaardigheden, en de factoren die bepalen wanneer educatieve media
effectief zijn.
2. Geschiedenis van educatieve media
Het tijdperk van educatieve media begon met Sesame Street (1969),
ontwikkeld om kinderen van 2–5 jaar, vooral uit lage sociaaleconomische
milieus, voor te bereiden op school. Het programma onderscheidde zich
door de systematische inzet van empirisch onderzoek tijdens de
productie, met experts in kindontwikkeling en leren.
De focus lag aanvankelijk op academische vaardigheden (letters,
cijfers), maar in de jaren 1990 verschoof de aandacht naar sociaal-
emotioneel leren, nadat onderzoek aantoonde dat schoolprestaties
mede afhangen van emotieregulatie en sociale relaties. Sesame Street
combineerde sindsdien beide leerdoelen en werd daarmee een model
voor andere educatieve programma’s.
De Children’s Television Act (1996) versterkte deze ontwikkeling door
Amerikaanse zenders te verplichten minstens drie uur per week
educatieve of informatieve kinderprogramma’s uit te zenden, gericht op
zowel cognitieve als sociaal-emotionele behoeften.
, 3. Gebruik van educatieve media in gezinnen
Kinderen van 2–10 jaar besteden tegenwoordig ongeveer één uur per
dag aan educatieve media. De startleeftijd daalde sterk: baby’s van vier
maanden gebruiken al schermmedia. Deze stijging komt door intensieve
marketing (zoals Baby Einstein, Baby TV, educatieve apps) én door
ouders die educatieve media zien als informele leeromgeving buiten
school.
Toch neemt het gebruik van educatieve media af naarmate kinderen
ouder worden. Jongere kinderen besteden zo’n 78% van hun schermtijd
aan educatieve inhoud, maar bij 8–10-jarigen is dat nog slechts 27%. Dit
wordt verklaard door schooldruk, een kleiner aanbod voor oudere
kinderen en verminderde interesse – het zogenoemde “spinach
syndrome”: oudere kinderen verwerpen media die “goed voor hen”
zouden zijn.
4. Theoretische verklaringen van leren via media
a. Social Cognitive Theory (Albert Bandura)
Kinderen leren door observatie en imitatie van modellen. Ze nemen
gedrag vooral over van modellen waarmee ze zich identificeren of die
beloond worden. Aantrekkelijke, grappige of populaire personages
trekken de aandacht en verhogen de kans dat kinderen gedrag
internaliseren. Deze theorie verklaart zowel negatieve als positieve media-
invloeden.
b. Capacity Model (Shalom Fisch)
Volgens Fisch bevatten educatieve programma’s twee componenten: een
narratief (verhaal) en ingebedde educatieve inhoud. Omdat
werkgeheugen beperkt is, moet de cognitieve belasting van de educatieve
boodschap niet te hoog zijn. De boodschap werkt het best wanneer de
leerinhoud integraal deel uitmaakt van het verhaal (in plaats van
losstaand). Factoren zoals programmatempo en directe aanspreking van
het kind verbeteren de verwerking.
c. General Learning Model (Buckley & Anderson)
Prosociale media, zoals games waarin spelers elkaar helpen, bevorderen
prosocial gedrag via twee routes:
Cognitief: activering van prosociale schema’s of scripts.
Emotioneel: affectieve binding met personages of avatars vergroot
leerimpact.
Onderzoek bevestigt dat prosociale games daadwerkelijk leiden tot
meer helpend gedrag.
5. Effecten op academische vaardigheden
a. Baby’s en peuters
Onderzoekers debatteren over de vraag of kinderen onder 2 jaar kunnen
leren van media. De video deficit hypothesis stelt dat jonge kinderen
minder leren van 2D-media dan van echte ervaringen. Toch blijkt dat dit
tekort verminderd kan worden door:
herhaald kijken;
bekende personages;
Onderwijs
Samenvatting
Tara van der Sar
Hoorcollege 1
Plugged InLinks to an external site.: hoofdstuk 1, 2 and 4
Hoofdstuk 1 – Youth and Media (samenvatting)
Het mediagebruik van jongeren is de afgelopen decennia sterk toegenomen:
kinderen besteden gemiddeld zes uur per dag aan media, tieners negen. De
mediawereld verandert snel door nieuwe technologieën en platforms. Jongeren
kijken on demand, gebruiken meerdere schermen tegelijk en volgen nieuws via
uiteenlopende online bronnen.
Ook de commerciële omgeving is veranderd: traditionele reclame maakt plaats
voor subtielere vormen zoals product placement, advergames en
crossmediamarketing. Gaming is mainstream geworden voor alle leeftijden en
geslachten, mede door smartphones en freemium-modellen.
De wetenschappelijke belangstelling voor jeugd en media is gegroeid binnen
disciplines als psychologie, pedagogiek en communicatiewetenschap. Twee
belangrijke richtingen zijn cultural studies (kwalitatief, kritisch, betekenis van
populaire cultuur) en media psychology (kwantitatief, effecten van media op
individuen).
Drie trends stimuleerden onderzoeksgroei:
1. De commercialisering van kindertelevisie en reclame.
2. De opkomst van “baby media” en debat over effecten op jonge kinderen.
3. De opkomst van sociale media en vragen rond zelfbeeld, cyberpesten en
sociale vaardigheden.
Onderzoek richt zich tegenwoordig niet alleen op risico’s, maar ook op kansen
van media, zoals educatieve of sociale voordelen. Publiek debat blijft vaak
negatief en sensatiegericht, terwijl wetenschappelijk onderzoek juist nuance
toont: effecten verschillen per kind, context en type media.
De centrale boodschap: media zijn een vast onderdeel van het leven van
jongeren en moeten op een gezonde manier worden geïntegreerd.
Hoofdstuk 2 – Then and Now
In de achttiende eeuw ontstond het idee van de kindertijd als aparte
levensfase. Daarvoor werden kinderen gezien als miniatuurvolwassenen: ze
droegen dezelfde kleding, lazen dezelfde teksten en werden zonder bescherming
blootgesteld aan de harde realiteit.
Vanaf de Verlichting veranderde dit beeld. Filosofen als Locke en Rousseau
zagen kinderen als onbevangen en vormbaar en pleitten voor bescherming en
opvoeding afgestemd op hun ontwikkeling. Kinderboeken vervingen
gewelddadige of seksuele verhalen, en een onschuldige, kwetsbare kindertijd
werd het ideaal.
In de tweede helft van de twintigste eeuw sloeg het denken om. De
jeugdcultuur van de jaren zestig en de opkomst van televisie zorgden ervoor
dat kinderen opnieuw dichter bij de volwassen wereld kwamen te staan. Taboes
verdwenen uit kinderboeken, en kinderen werden geconfronteerd met volwassen
thema’s. Critici als Elkind, Postman en Meyrowitz waarschuwden dat de
kindertijd aan het verdwijnen was, omdat televisie en veranderde
gezinsrelaties de grens tussen kind en volwassene vervaagden.
,Daarnaast droegen veranderende gezinsdynamieken, technologische
vooruitgang en commerciële belangen bij aan het ontstaan van de
assertieve, zelfstandige jeugd. Marketing richtte zich steeds jonger — tot
zelfs baby’s en “tweens” — wat leidde tot het fenomeen KGOY (kids getting
older younger). Tegelijkertijd schuiven jongeren volwassen
verantwoordelijkheden juist uit (KGOL).
Onderzoek laat zien dat jongeren tegenwoordig eerder in de puberteit
komen, hoger scoren op intelligentie, en meer zelfbewust en
zelfverzekerd zijn, soms ook narcistischer.
Het hoofdstuk sluit af met een kernparadox: jeugd is tegelijk kwetsbaar én
autonoom. Kinderen hebben bescherming nodig, maar ook ruimte om zelf te
groeien — een spanning die nog steeds het denken over jeugd en media bepaalt.
Hoofdstuk 4 – Infants, Toddlers, and Preschoolers (samenvatting)
De mediavoorkeuren van jonge kinderen hangen sterk samen met hun
cognitieve en sociaal-emotionele ontwikkeling. Volgens Piaget doorlopen
kinderen in de eerste levensjaren het sensorimotorische stadium (0–2 jaar)
en het preoperationele stadium (2–7 jaar). Deze ontwikkelingsfasen bepalen
wat zij interessant, begrijpelijk en prettig vinden in media.
De moderate discrepancy hypothesis verklaart dat kinderen het meest
geboeid zijn door media-inhoud die iets boven hun ontwikkelingsniveau ligt —
niet te moeilijk, maar ook niet te eenvoudig. Daardoor verschuiven hun
voorkeuren naarmate ze ouder worden.
Baby’s zijn vooral gefascineerd door felle kleuren, beweging, geluid en
menselijke gezichten. Ze reageren sterk op reclames en interactieve elementen
die directe feedback geven, zoals bij tablets. Rond dit vroege mediagebruik
bestaat echter discussie: sommigen waarschuwen voor negatieve effecten op
spel en ouder-kindinteractie, terwijl andere studies laten zien dat goed
afgestemde educatieve media positieve effecten kunnen hebben, zeker als
ouders meekijken.
Vanaf twee jaar ontwikkelen kinderen symbolisch denken en krijgen verhalen
betekenis. Ze leren onderscheid maken tussen fantasie en werkelijkheid, al blijft
die grens vaag. Hun voorkeur gaat uit naar eenvoudige, herhalende verhalen
in een herkenbare context. Bekende situaties en figuren bieden houvast en
versterken begrip.
Tussen drie en vijf jaar ontstaan zelfbewuste emoties zoals empathie, trots en
jaloezie, wat hun identificatie met mediakarakters versterkt. Ook ontstaan
duidelijke gendergebonden voorkeuren: jongens kiezen vaker voor actie en
avontuur, meisjes voor zorg en relaties. Deze verschillen nemen af in de
basisschoolleeftijd maar keren terug in de puberteit.
De kernboodschap: de relatie tussen ontwikkeling en mediavoorkeur is
wederkerig — media beïnvloeden kinderen, maar hun ontwikkeling bepaalt ook
hoe zij media beleven.
Elias, N., & Sulkin, I. (2017). YouTube viewers in diapers: An exploration of
factors associated with amount of
toddlers’ online viewing. Cyberpsychology: Journal of Psychosocial
Research on Cyberspace, 11(3), article 2.
https://dx.doi.org/10.5817/CP2017-3-2Links to an external site.
Deze studie onderzoekt voor het eerst het online kijkgedrag van peuters van 18
maanden tot 3 jaar. Bijna de helft van de kinderen kijkt dagelijks online content,
vaak al vanaf het eerste levensjaar. Hun totale schermtijd en het hebben van een
,tv in de slaapkamer hangen positief samen met hun online kijktijd. Deze peuters
zijn dus intensieve mediagebruikers met weinig beperkingen.
Ouders van deze jonge kijkers hebben doorgaans een positieve houding
tegenover media en zien ze als bijdrage aan de ontwikkeling van hun kind.
Tegelijkertijd verminderen hun zorgen over negatieve effecten het gebruik niet.
Ouders van zware kijkers zijn minder streng in het beperken van tijd en inhoud
en onderschatten de risico’s van gewelddadige of ongepaste content. Daardoor
kunnen jonge kinderen onbewust worden blootgesteld aan schadelijke beelden.
Ouders gebruiken schermen bovendien voor praktische opvoedingsdoelen:
als digitale oppas, om routines te reguleren (zoals voor het slapengaan), of om
kinderen bezig te houden. Ze benutten media zelden bewust voor educatieve of
verrijkende doeleinden. Hierdoor raken online platforms geïntegreerd in het
dagelijks gezinsleven en fungeren ze als “all-in-one” hulpmiddel bij multitaskend
ouderschap.
De onderzoekers concluderen dat niet de houding van ouders, maar hun
opvoedingsbehoeften de belangrijkste voorspeller zijn van kijktijd. Online
kijken is inmiddels genormaliseerd gedrag bij peuters, wat risico’s meebrengt
voor ouder-kindinteractie, slaap en ontwikkeling. Er is behoefte aan gerichte
voorlichting om ouders te helpen veilige, leeftijdsgerichte en leerzame content
te kiezen voor hun jonge kinderen
Hoorcollege 2
Plugged InLinks to an external site.: hoofdstuk 11
Samenvatting: Media and Education
1. Inleiding
Na hoofdstukken over de negatieve effecten van media richt dit hoofdstuk
zich op de positieve effecten van educatieve media – media die
ontworpen zijn om de ontwikkeling van kinderen en jongeren te
ondersteunen. Naast educatieve televisie omvat dit ook apps, games en
andere digitale platformen. Het hoofdstuk bespreekt de geschiedenis,
werking, effecten op academische, sociaal-emotionele en creatieve
vaardigheden, en de factoren die bepalen wanneer educatieve media
effectief zijn.
2. Geschiedenis van educatieve media
Het tijdperk van educatieve media begon met Sesame Street (1969),
ontwikkeld om kinderen van 2–5 jaar, vooral uit lage sociaaleconomische
milieus, voor te bereiden op school. Het programma onderscheidde zich
door de systematische inzet van empirisch onderzoek tijdens de
productie, met experts in kindontwikkeling en leren.
De focus lag aanvankelijk op academische vaardigheden (letters,
cijfers), maar in de jaren 1990 verschoof de aandacht naar sociaal-
emotioneel leren, nadat onderzoek aantoonde dat schoolprestaties
mede afhangen van emotieregulatie en sociale relaties. Sesame Street
combineerde sindsdien beide leerdoelen en werd daarmee een model
voor andere educatieve programma’s.
De Children’s Television Act (1996) versterkte deze ontwikkeling door
Amerikaanse zenders te verplichten minstens drie uur per week
educatieve of informatieve kinderprogramma’s uit te zenden, gericht op
zowel cognitieve als sociaal-emotionele behoeften.
, 3. Gebruik van educatieve media in gezinnen
Kinderen van 2–10 jaar besteden tegenwoordig ongeveer één uur per
dag aan educatieve media. De startleeftijd daalde sterk: baby’s van vier
maanden gebruiken al schermmedia. Deze stijging komt door intensieve
marketing (zoals Baby Einstein, Baby TV, educatieve apps) én door
ouders die educatieve media zien als informele leeromgeving buiten
school.
Toch neemt het gebruik van educatieve media af naarmate kinderen
ouder worden. Jongere kinderen besteden zo’n 78% van hun schermtijd
aan educatieve inhoud, maar bij 8–10-jarigen is dat nog slechts 27%. Dit
wordt verklaard door schooldruk, een kleiner aanbod voor oudere
kinderen en verminderde interesse – het zogenoemde “spinach
syndrome”: oudere kinderen verwerpen media die “goed voor hen”
zouden zijn.
4. Theoretische verklaringen van leren via media
a. Social Cognitive Theory (Albert Bandura)
Kinderen leren door observatie en imitatie van modellen. Ze nemen
gedrag vooral over van modellen waarmee ze zich identificeren of die
beloond worden. Aantrekkelijke, grappige of populaire personages
trekken de aandacht en verhogen de kans dat kinderen gedrag
internaliseren. Deze theorie verklaart zowel negatieve als positieve media-
invloeden.
b. Capacity Model (Shalom Fisch)
Volgens Fisch bevatten educatieve programma’s twee componenten: een
narratief (verhaal) en ingebedde educatieve inhoud. Omdat
werkgeheugen beperkt is, moet de cognitieve belasting van de educatieve
boodschap niet te hoog zijn. De boodschap werkt het best wanneer de
leerinhoud integraal deel uitmaakt van het verhaal (in plaats van
losstaand). Factoren zoals programmatempo en directe aanspreking van
het kind verbeteren de verwerking.
c. General Learning Model (Buckley & Anderson)
Prosociale media, zoals games waarin spelers elkaar helpen, bevorderen
prosocial gedrag via twee routes:
Cognitief: activering van prosociale schema’s of scripts.
Emotioneel: affectieve binding met personages of avatars vergroot
leerimpact.
Onderzoek bevestigt dat prosociale games daadwerkelijk leiden tot
meer helpend gedrag.
5. Effecten op academische vaardigheden
a. Baby’s en peuters
Onderzoekers debatteren over de vraag of kinderen onder 2 jaar kunnen
leren van media. De video deficit hypothesis stelt dat jonge kinderen
minder leren van 2D-media dan van echte ervaringen. Toch blijkt dat dit
tekort verminderd kan worden door:
herhaald kijken;
bekende personages;
