25.2
Hoe wordt dit nu gereguleerd?
ATP wordt helemaal in mitochondriën gesynthiseerd, terwijl het reacties in uw cytoplasma
zijn die ATP nodig hebben, er moet dus duidelijk worden gecommuniceerd, om dat geheel in
evenwicht te houden, je moet weten hoeveel ATP je nodig hebt om te weten hoeveel ATP je
moet genereren.
Er zijn een aantal triggers die de snelheid van uw oxidatieve fosforylatie gaan bepalen.
Meestal zit uw cel in status 4.
Hier zie je dat ADP de enige drijvende kracht zal zijn. Uw lichaam verbruikt ATP in uw
cytoplasma, ADP wordt afgevoerd naar uw mitochondrien, uw beschikbaarheid van ADP zal
bepalen hoe snel ATP wordt aangemaakt. Op dat moment is uw energieverbruik volledig
afgestemd op uw energie aanmaak.
Je hebt situaties waarin we ons liever niet bevinden, wanneer je u in een anaerobe situatie
bevindt, kan voorkomen bij neonaten, komen vaak periodes van asfixie voor, bij te weinig
zuurstof om de elektronen te ontvangen, ontstaat een blokkage van uw oxidatieve
fosforylatie.
Er kunnen dus situaties optreden waar uw energie aanmaak niet wordt afgestemd op uw
energieverbruik, maar op de beschikbaarheid van uw finale elektronen acceptor.
De andere situaties komen voornamelijk voor wanneer je in uw lichaam zeer veel energie
gaat verbruiken, intense spierarbeid, we zullen zeer veel NADH2 vormen, zeer veel ADP, dat
er bijkomende factoren in rekening worden gebracht om die elektronen transportketen te
doen versnellen.
26.1
Dit is een enorm essentieel proces voor onze levensvatbaarheid. Dit zijn dus allemaal
uitgelezen doelwitten voor toxische producten. Er zijn verschillende producten die inwerken
op de complexen van de oxidatieve fosforylatie, die deze complexen gaan inhiberen.
Er zijn antibiotica die dat gaan doen, cyanide intoxicatie, CO intoxicatie,…
Andere producten specifiek voor de verschillende complexen kunnen tussenkomen.
Je hebt ook een ander soort toxines, die heel dit mechanisme gaan ondermijnen.
Hoe? Alles is gebasseerd op het feit dat er een protonengradiënt en dat die protonen slechts
1 uitweg hebben, uw ATP synthase.
Als je de protonen een andere optie geeft gaat heel dat proces in duigen vallen, geen ATP
generatie meer, want gradient kan via andere weg ontsnappen naar matrix.
Dit soort producten die een bijkomende porie vormen in uw membraan noemen we
ontkoppelaars, zijn er als toxische producten maar ook als fysisch normale producten.
Als er een onkoppelaar actief is, dan zullen we geen ATP genereren.
Toxisch, geen ATP om metabolisme aan te drijven.
Hoe wordt dit nu gereguleerd?
ATP wordt helemaal in mitochondriën gesynthiseerd, terwijl het reacties in uw cytoplasma
zijn die ATP nodig hebben, er moet dus duidelijk worden gecommuniceerd, om dat geheel in
evenwicht te houden, je moet weten hoeveel ATP je nodig hebt om te weten hoeveel ATP je
moet genereren.
Er zijn een aantal triggers die de snelheid van uw oxidatieve fosforylatie gaan bepalen.
Meestal zit uw cel in status 4.
Hier zie je dat ADP de enige drijvende kracht zal zijn. Uw lichaam verbruikt ATP in uw
cytoplasma, ADP wordt afgevoerd naar uw mitochondrien, uw beschikbaarheid van ADP zal
bepalen hoe snel ATP wordt aangemaakt. Op dat moment is uw energieverbruik volledig
afgestemd op uw energie aanmaak.
Je hebt situaties waarin we ons liever niet bevinden, wanneer je u in een anaerobe situatie
bevindt, kan voorkomen bij neonaten, komen vaak periodes van asfixie voor, bij te weinig
zuurstof om de elektronen te ontvangen, ontstaat een blokkage van uw oxidatieve
fosforylatie.
Er kunnen dus situaties optreden waar uw energie aanmaak niet wordt afgestemd op uw
energieverbruik, maar op de beschikbaarheid van uw finale elektronen acceptor.
De andere situaties komen voornamelijk voor wanneer je in uw lichaam zeer veel energie
gaat verbruiken, intense spierarbeid, we zullen zeer veel NADH2 vormen, zeer veel ADP, dat
er bijkomende factoren in rekening worden gebracht om die elektronen transportketen te
doen versnellen.
26.1
Dit is een enorm essentieel proces voor onze levensvatbaarheid. Dit zijn dus allemaal
uitgelezen doelwitten voor toxische producten. Er zijn verschillende producten die inwerken
op de complexen van de oxidatieve fosforylatie, die deze complexen gaan inhiberen.
Er zijn antibiotica die dat gaan doen, cyanide intoxicatie, CO intoxicatie,…
Andere producten specifiek voor de verschillende complexen kunnen tussenkomen.
Je hebt ook een ander soort toxines, die heel dit mechanisme gaan ondermijnen.
Hoe? Alles is gebasseerd op het feit dat er een protonengradiënt en dat die protonen slechts
1 uitweg hebben, uw ATP synthase.
Als je de protonen een andere optie geeft gaat heel dat proces in duigen vallen, geen ATP
generatie meer, want gradient kan via andere weg ontsnappen naar matrix.
Dit soort producten die een bijkomende porie vormen in uw membraan noemen we
ontkoppelaars, zijn er als toxische producten maar ook als fysisch normale producten.
Als er een onkoppelaar actief is, dan zullen we geen ATP genereren.
Toxisch, geen ATP om metabolisme aan te drijven.
