Sleutelvragen algemeenheden betreffende bindweefselfysiologie:
1) Een binweefsel heeft plaatselijke schade opgelopen, maar tijdens het fysiologisch
herstelproces wordt er onvoldoende epidermal growth factor en basic fibroblast
growth factor aangemaakt. Wat is hiervan het gevolg met betrekking tot het
herstelproces?
Fibroblasten zorgen voor nieuwvorming van allerlei bestanddelen van het bindweefsel. Ze
zijn hiervoor echter wel afhankelijk van prikkels. Die prikkel kan bestaan uit een signaal
afkomstig van beschadigd weefsel dat ter herstel extra nieuwvorming van bindweefsel nodig
heeft.
Dit beschadigde weefsel gaat bepaalde stoffen afgescheiden: epidermal growth factor +
basic fibroblast growth factor. Deze cytokines gaan vervolgens binden op de daarvoor
aanwezige receptoren op het celoppervlak van de fibroblast. Door de binding cytokine-
recptor wordt de fibroblast aangezet tot mobiliteit naar het schadegebied en tot
nieuwvorming van bindweefselcomponenten.
Wanneer er dus te weinig van deze signaalmoleculen aanwezig zijn, zullen de fibroblasten
minder bindweefselcomponenten aanmaken. Zodoende zal het weefsel minder
biomechanisch sterk bindweefsel aanmaken, waardoor de belastbaarheid van dat weefsel
dus verlaagt wordt.
, 2) Elastine, collageen, fibroblasten, matrix: hoe zijn de verschillende samenstellende
elementen van het bindweefsel met elkaar verbonden? Of zijn het eerder los van
elkaar aanwezige en los van elkaar functionerende elementen? Is het ene
samenstellende element noodzakelijk voor het andere en vica versa?
Elastine: wordt aangemaakt door de fibroblasten onder de vorm ‘tropo-elastine’, wat dus de
bouwstenen zijn van de elastinevezel. De verschillende moleculen tropo-elastine worden
door kruisbindingen aan elkaar verbonden.
Collageen: wordt aangemaakt door de fibroblasten onder de vorm procollageen. Deze
molecule wordt eens buiten de fibroblast procollageen onder invloed van enzymen.
Duizenden moleculen tropocollageen worden vervolgens samengevoegd tot
collageenfibrillen, die op hun beurt worden samengevoegd tot collagene bundels. De initiële
alfaketens worden net zoals bij de elastinevezels met elkaar verbonden door middel van
kruisbindingen.
Buiten een gemeenschappelijke afkomst (beiden geproduceerd door de
fibroblasten) hebben beide vezels verder geen overeenkomsten meer. Elastine en
collageen zijn bijgevolg los van elkaar functionerende elementen.
De fibroblast: is het type cel dat instaat voor de aanmaak van bindweefsel. Deze cel
synthetiseert allerlei componenten die noodzakelijk zijn voor de opbouw van bindweefsel.
Echter kunnen de fibroblasten ook proteolytische enzymen vrijzetten. Het vrijgestelde
collagenase bijvoorbeeld kan dan de beschadigde collageenvezels afbreken. De
aanwezigheid van de fibroblast is dus noodzakelijk voor het ‘bestaan’ van collageen en
elastine, aangezien het instaat voor de productie van deze 2 elementen van het bindweefsel.
Ook is er interactie tussen collageen en de proteoglycanen.
De proteoglycanen: hebben een rol in waterbinding en collageenstabilisering.
Proteoglycanen bestaan uit een centrale eiwitketen met daarop zijdelings geplaatste
glycosaminoglycanen. (In hyalien gewrichtskraakbeen wordt er gesproken van proteoglycaan
aggregaten proteoglycanen zijn zijdelings geplaatst op een centrale hyaluronzuur keten). De
glycosaminoglycanen beschikken over negatieve ladingen die in staat zijn om het water aan
te trekken. Deze negatieve ladingen hebben ook een invloed op collageen die positief
geladen is. Bijgevolg zullen ze aangetrokken worden en automatisch tussen de
proteoglycanen komen te liggen. De proteoglycanen zorgen dan voor
bescherming/biomechanische versterking van de al sterke structuren van het collageen.
1) Een binweefsel heeft plaatselijke schade opgelopen, maar tijdens het fysiologisch
herstelproces wordt er onvoldoende epidermal growth factor en basic fibroblast
growth factor aangemaakt. Wat is hiervan het gevolg met betrekking tot het
herstelproces?
Fibroblasten zorgen voor nieuwvorming van allerlei bestanddelen van het bindweefsel. Ze
zijn hiervoor echter wel afhankelijk van prikkels. Die prikkel kan bestaan uit een signaal
afkomstig van beschadigd weefsel dat ter herstel extra nieuwvorming van bindweefsel nodig
heeft.
Dit beschadigde weefsel gaat bepaalde stoffen afgescheiden: epidermal growth factor +
basic fibroblast growth factor. Deze cytokines gaan vervolgens binden op de daarvoor
aanwezige receptoren op het celoppervlak van de fibroblast. Door de binding cytokine-
recptor wordt de fibroblast aangezet tot mobiliteit naar het schadegebied en tot
nieuwvorming van bindweefselcomponenten.
Wanneer er dus te weinig van deze signaalmoleculen aanwezig zijn, zullen de fibroblasten
minder bindweefselcomponenten aanmaken. Zodoende zal het weefsel minder
biomechanisch sterk bindweefsel aanmaken, waardoor de belastbaarheid van dat weefsel
dus verlaagt wordt.
, 2) Elastine, collageen, fibroblasten, matrix: hoe zijn de verschillende samenstellende
elementen van het bindweefsel met elkaar verbonden? Of zijn het eerder los van
elkaar aanwezige en los van elkaar functionerende elementen? Is het ene
samenstellende element noodzakelijk voor het andere en vica versa?
Elastine: wordt aangemaakt door de fibroblasten onder de vorm ‘tropo-elastine’, wat dus de
bouwstenen zijn van de elastinevezel. De verschillende moleculen tropo-elastine worden
door kruisbindingen aan elkaar verbonden.
Collageen: wordt aangemaakt door de fibroblasten onder de vorm procollageen. Deze
molecule wordt eens buiten de fibroblast procollageen onder invloed van enzymen.
Duizenden moleculen tropocollageen worden vervolgens samengevoegd tot
collageenfibrillen, die op hun beurt worden samengevoegd tot collagene bundels. De initiële
alfaketens worden net zoals bij de elastinevezels met elkaar verbonden door middel van
kruisbindingen.
Buiten een gemeenschappelijke afkomst (beiden geproduceerd door de
fibroblasten) hebben beide vezels verder geen overeenkomsten meer. Elastine en
collageen zijn bijgevolg los van elkaar functionerende elementen.
De fibroblast: is het type cel dat instaat voor de aanmaak van bindweefsel. Deze cel
synthetiseert allerlei componenten die noodzakelijk zijn voor de opbouw van bindweefsel.
Echter kunnen de fibroblasten ook proteolytische enzymen vrijzetten. Het vrijgestelde
collagenase bijvoorbeeld kan dan de beschadigde collageenvezels afbreken. De
aanwezigheid van de fibroblast is dus noodzakelijk voor het ‘bestaan’ van collageen en
elastine, aangezien het instaat voor de productie van deze 2 elementen van het bindweefsel.
Ook is er interactie tussen collageen en de proteoglycanen.
De proteoglycanen: hebben een rol in waterbinding en collageenstabilisering.
Proteoglycanen bestaan uit een centrale eiwitketen met daarop zijdelings geplaatste
glycosaminoglycanen. (In hyalien gewrichtskraakbeen wordt er gesproken van proteoglycaan
aggregaten proteoglycanen zijn zijdelings geplaatst op een centrale hyaluronzuur keten). De
glycosaminoglycanen beschikken over negatieve ladingen die in staat zijn om het water aan
te trekken. Deze negatieve ladingen hebben ook een invloed op collageen die positief
geladen is. Bijgevolg zullen ze aangetrokken worden en automatisch tussen de
proteoglycanen komen te liggen. De proteoglycanen zorgen dan voor
bescherming/biomechanische versterking van de al sterke structuren van het collageen.
