Les 11 (6/12)
TANDMOBILITEIT
EXAMEN (grafiek kunnen tekenen met juiste parameters in x –en y-as)
- Y-as: uitwijking
- X-as: kracht
Je ziet de blauwe lijn met een blauwe zone rondom (= variantie tussen verschillende
proefpersonen).
Bij een kracht van 0-10 gram gaat de tand verplaatsen in de peri-radiculaire ruimte
door herverdeling van vocht in deze ruimte (= vloeistoffase).
Bij een kracht tussen de 10 en 100 g, ga je een verplaatsing van de tand krijgen door
aanspanning van de vezels van sharpey (= vezelfase).
Tot een belasting van 100g krijgt je een verplaatsing tussen de 7&10/100Ste van een
mm.
De uitiwjking van de tand is rechtevenredig met de belasting die je erop uitoefent,
dus het is een rechte lijn.
Let op: De fysiologische mobiliteit van een tand is 0,1 mm.
Verklaring: De periradiculaire ruimte is ongeveer 0,2mm, maar je kan de tand niet over heel
de ruimte verplaatsen omdat er in deze ruimte heel veel cellen en vezels zitten. Vandaar dat
de uitwijking nooit meer dan 0.4 mm kan zijn in beide richtingen. Er is dus een gemiddelde
uitwijking van 0,2 mm in beide richtingen.
0,22-0,25 mm
Wanneer we de kracht opdrijven van 100-
1000 gram, dan zal de tand verplaatsen
ten gevolge van de vervorming van de processus alveolaris (=
botfase).
, Les 11 (6/12)
Boven 1 kg dan zal de verplaatsing van de tand gebeuren door vervorming van de
tand zelf.
Indien we de kracht te ver opdrijven, dan zal de tand breken (= secundaire
mobiliteit).
In dit geval spreken we niet meer van een rechte, maar zal de grafiek krommen om
dan weer naar beneden te gaan door fractuur van de tand. Hier is de tanduitwijking
niet meer rechtevenredig met de belasting.
Periodontometrie
We zien een afdruklepel in de mond vastgelegd in de mond met gips. Op de afdruklepel zit
een verplaatsingsmeter die de uitwijking van de tanden meet. Deze meet tot op 1/100 ste van
een mm. We hebben ook een soort van krachtmeter. Bij orthodontie gebruikt men deze om
de kracht van de elastiek na te gaan.
In het grijs zien we de tand in neutrale positie. Bij periodontometrie
heeft men de tand naar binnen geduwd met een bepaalde kracht.
Dan heeft men de tand naar buiten getrokken met dezelfde kracht.
We spreken dan over de totale uitwijking.
De uitwijking die je mag verwachten voor verschillende tanden:
- Bij incisieven: 0,10-0,12 mm
- Bij cuspiden: 0,05-0,09 mm
- Bij premolaren: 0,08-0,1 mm
- Bij molaren: 0,04-0,08 mm
Conclusie: snijtanden geven de meeste uitwijking en tanden met de
meeste wortels geven de minste uitwijking.
Let op: dit is bij een belasting van 500 gram.
Periotest
Je hebt een soort van pen en in die pen zit een pinnetje. Dat pinnetje gaat met een bepaalde
snelheid uit het handvat schieten naar de tand toe.
- Bij een stevige tand –> weerkaatsen
- Bij een mobiele tand -> tand zal wat uitwijken, waardoor de pin ook trager
terugkomt.
Het toestel zal dan waarnemen hoelang het duurt om het pinnetje in en uit het toetsel te
laten gaan. De metingen starten vanaf het moment dat het pinnetje vertraagt tot het
moment dat het pinnetje in de tegenovergestelde richting niet meer versnelt.
Dit toestel meet dus kort door de bocht hoe snel het pinnetje op en neer beweegt.
Let op: Het toestel wordt nooit gebruikt voor tandmobiliteit-meting. Het wordt echter wel
gebruikt om te meten hoe vast het implantaat in het bot zit. Een score tussen -6 en +5 is
goed voor een implantaat.
De periostwaarden liggen tussen -2 tot +10 (hoe negatiever, hoe vaster).
I = incisief (+7)
TANDMOBILITEIT
EXAMEN (grafiek kunnen tekenen met juiste parameters in x –en y-as)
- Y-as: uitwijking
- X-as: kracht
Je ziet de blauwe lijn met een blauwe zone rondom (= variantie tussen verschillende
proefpersonen).
Bij een kracht van 0-10 gram gaat de tand verplaatsen in de peri-radiculaire ruimte
door herverdeling van vocht in deze ruimte (= vloeistoffase).
Bij een kracht tussen de 10 en 100 g, ga je een verplaatsing van de tand krijgen door
aanspanning van de vezels van sharpey (= vezelfase).
Tot een belasting van 100g krijgt je een verplaatsing tussen de 7&10/100Ste van een
mm.
De uitiwjking van de tand is rechtevenredig met de belasting die je erop uitoefent,
dus het is een rechte lijn.
Let op: De fysiologische mobiliteit van een tand is 0,1 mm.
Verklaring: De periradiculaire ruimte is ongeveer 0,2mm, maar je kan de tand niet over heel
de ruimte verplaatsen omdat er in deze ruimte heel veel cellen en vezels zitten. Vandaar dat
de uitwijking nooit meer dan 0.4 mm kan zijn in beide richtingen. Er is dus een gemiddelde
uitwijking van 0,2 mm in beide richtingen.
0,22-0,25 mm
Wanneer we de kracht opdrijven van 100-
1000 gram, dan zal de tand verplaatsen
ten gevolge van de vervorming van de processus alveolaris (=
botfase).
, Les 11 (6/12)
Boven 1 kg dan zal de verplaatsing van de tand gebeuren door vervorming van de
tand zelf.
Indien we de kracht te ver opdrijven, dan zal de tand breken (= secundaire
mobiliteit).
In dit geval spreken we niet meer van een rechte, maar zal de grafiek krommen om
dan weer naar beneden te gaan door fractuur van de tand. Hier is de tanduitwijking
niet meer rechtevenredig met de belasting.
Periodontometrie
We zien een afdruklepel in de mond vastgelegd in de mond met gips. Op de afdruklepel zit
een verplaatsingsmeter die de uitwijking van de tanden meet. Deze meet tot op 1/100 ste van
een mm. We hebben ook een soort van krachtmeter. Bij orthodontie gebruikt men deze om
de kracht van de elastiek na te gaan.
In het grijs zien we de tand in neutrale positie. Bij periodontometrie
heeft men de tand naar binnen geduwd met een bepaalde kracht.
Dan heeft men de tand naar buiten getrokken met dezelfde kracht.
We spreken dan over de totale uitwijking.
De uitwijking die je mag verwachten voor verschillende tanden:
- Bij incisieven: 0,10-0,12 mm
- Bij cuspiden: 0,05-0,09 mm
- Bij premolaren: 0,08-0,1 mm
- Bij molaren: 0,04-0,08 mm
Conclusie: snijtanden geven de meeste uitwijking en tanden met de
meeste wortels geven de minste uitwijking.
Let op: dit is bij een belasting van 500 gram.
Periotest
Je hebt een soort van pen en in die pen zit een pinnetje. Dat pinnetje gaat met een bepaalde
snelheid uit het handvat schieten naar de tand toe.
- Bij een stevige tand –> weerkaatsen
- Bij een mobiele tand -> tand zal wat uitwijken, waardoor de pin ook trager
terugkomt.
Het toestel zal dan waarnemen hoelang het duurt om het pinnetje in en uit het toetsel te
laten gaan. De metingen starten vanaf het moment dat het pinnetje vertraagt tot het
moment dat het pinnetje in de tegenovergestelde richting niet meer versnelt.
Dit toestel meet dus kort door de bocht hoe snel het pinnetje op en neer beweegt.
Let op: Het toestel wordt nooit gebruikt voor tandmobiliteit-meting. Het wordt echter wel
gebruikt om te meten hoe vast het implantaat in het bot zit. Een score tussen -6 en +5 is
goed voor een implantaat.
De periostwaarden liggen tussen -2 tot +10 (hoe negatiever, hoe vaster).
I = incisief (+7)
