Hoofdstuk 15 Internationaal recht
Volkenrecht
Volkenrecht bevat rechtsregels voor (a) verkeer tussen staten onderling en (b) verkeer
tussen staten en volkenrechtelijke organisaties en maakt gebruik van volgende
rechtsbronnen:
Geschreven: verdragen, besluiten van volkenrechtelijke organisaties
Ongeschreven: gewoonte, algemene rechtsbeginselen, jurisprudentie
Verdrag is de belangrijkste rechtsbron van volkenrecht en is een overeenkomst tussen
staten waarin wederzijdse rechten & verplichtingen worden vastgelegd en zijn te
onderscheiden naar aantal deelnemende landen:
bilateraal = twee landen
multilateraal = meer dan twee landen
Ieder land is in beginsel vrij verdragen aan te gaan, maar als het land een verdrag heeft
gesloten, is deze daaraan gebonden ( art 29 VvW ) en moet deze verdragen dan dus ook
naleven = pacta sunt servanda ( art. 26 VvW ). Niet naleving is sanctieloos, waardoor
volkenrecht slechts gebrekkig kan worden gehandhaafd. Wel is het mogelijk dat staten
diplomatieke, economische of militaire druk uitoefenen om naleving af te dwingen.
Bovendien worden veel regels feitelijk nageleefd dankzij het nationaal belang van de bij
regels betrokken partijen.
Verdrag van Wenen 1969
bevat grondregels waaraan staten gebonden zijn zodra zij partij zijn in een verdrag
bevat algemene regels over totstandkoming van verdragen door aangesloten staten,
uitleg ( art. 31 VvW ) nakoming en tenietgaan van verdragen
Verdragen in Nederlandse rechtsorde
Art 90 GW regelt dat regering ontwikkeling van internationale rechtsorde bevordert. Op
welke wijze dat gebeurt is niet bepaald. Verdragen komen echter als volgend tot stand:
1. definitieve verdragstekst wordt door Minister van Buitenlandse Zaken ondertekend
2. door ondertekening Ne nog niet aan verdrag gebonden ( art. 91 GW )
3. goedkeuring moet aan wetgever worden gevraagd, maar niet voor alle verdragen (
art 7 Rijkswet )
4. bekrachtiging/ ratificatie na goedkeuring van verdraag door de wetgever ( =
bevestiging dat Ne zich gebonden acht aan het verdrag )
5. bekendmaking van verdrag ( art. 16 Rijkswet )
, Doorwerking van verdragen in het nationale recht ( plaats van rechtsregels van verdrag tov
nationale rechtsregels )
I. Incorporatiesysteem ( monisme )
Internationaal recht werkt rechtstreeks door in het nationaal recht, is daarin
vanzelf geïncorporeerd en maakt dus zondermeer deel uit van het nationale recht
( ook in NE )
Voordeel= bevorderend voor rechtsorde waarin aan internationale recht meer en meer
eigen, onaantastbare
plaats wordt toegekend
II. Transformatiesysteem ( dualisme )
Internationaal recht is afgescheiden van nationale rechtssfeer waarbij verdragen
niet automatisch onderdeel van nationaal recht zijn. Voor doorwerking is echter
een nationale wet nodig ( transformatiewet ) die de inhoud van het verdrag
overneemt. Pas in zo’n nationale wet krijgt in deze landen internationale recht
gestalte.
Voordeel= greep op eigen recht dat bij nationale wet tot stand moet komen
= wetgever kan bij transformatie de inhoud aanpassen aan eigen
wensen, binnen ruimte van verdrag
= tijdstip van inwerktreding wordt zelf bepaald door wetgever
Nadeel= werking van internationaal recht door nationale maatregelen kan worden
aangetast
Volkenrecht
Volkenrecht bevat rechtsregels voor (a) verkeer tussen staten onderling en (b) verkeer
tussen staten en volkenrechtelijke organisaties en maakt gebruik van volgende
rechtsbronnen:
Geschreven: verdragen, besluiten van volkenrechtelijke organisaties
Ongeschreven: gewoonte, algemene rechtsbeginselen, jurisprudentie
Verdrag is de belangrijkste rechtsbron van volkenrecht en is een overeenkomst tussen
staten waarin wederzijdse rechten & verplichtingen worden vastgelegd en zijn te
onderscheiden naar aantal deelnemende landen:
bilateraal = twee landen
multilateraal = meer dan twee landen
Ieder land is in beginsel vrij verdragen aan te gaan, maar als het land een verdrag heeft
gesloten, is deze daaraan gebonden ( art 29 VvW ) en moet deze verdragen dan dus ook
naleven = pacta sunt servanda ( art. 26 VvW ). Niet naleving is sanctieloos, waardoor
volkenrecht slechts gebrekkig kan worden gehandhaafd. Wel is het mogelijk dat staten
diplomatieke, economische of militaire druk uitoefenen om naleving af te dwingen.
Bovendien worden veel regels feitelijk nageleefd dankzij het nationaal belang van de bij
regels betrokken partijen.
Verdrag van Wenen 1969
bevat grondregels waaraan staten gebonden zijn zodra zij partij zijn in een verdrag
bevat algemene regels over totstandkoming van verdragen door aangesloten staten,
uitleg ( art. 31 VvW ) nakoming en tenietgaan van verdragen
Verdragen in Nederlandse rechtsorde
Art 90 GW regelt dat regering ontwikkeling van internationale rechtsorde bevordert. Op
welke wijze dat gebeurt is niet bepaald. Verdragen komen echter als volgend tot stand:
1. definitieve verdragstekst wordt door Minister van Buitenlandse Zaken ondertekend
2. door ondertekening Ne nog niet aan verdrag gebonden ( art. 91 GW )
3. goedkeuring moet aan wetgever worden gevraagd, maar niet voor alle verdragen (
art 7 Rijkswet )
4. bekrachtiging/ ratificatie na goedkeuring van verdraag door de wetgever ( =
bevestiging dat Ne zich gebonden acht aan het verdrag )
5. bekendmaking van verdrag ( art. 16 Rijkswet )
, Doorwerking van verdragen in het nationale recht ( plaats van rechtsregels van verdrag tov
nationale rechtsregels )
I. Incorporatiesysteem ( monisme )
Internationaal recht werkt rechtstreeks door in het nationaal recht, is daarin
vanzelf geïncorporeerd en maakt dus zondermeer deel uit van het nationale recht
( ook in NE )
Voordeel= bevorderend voor rechtsorde waarin aan internationale recht meer en meer
eigen, onaantastbare
plaats wordt toegekend
II. Transformatiesysteem ( dualisme )
Internationaal recht is afgescheiden van nationale rechtssfeer waarbij verdragen
niet automatisch onderdeel van nationaal recht zijn. Voor doorwerking is echter
een nationale wet nodig ( transformatiewet ) die de inhoud van het verdrag
overneemt. Pas in zo’n nationale wet krijgt in deze landen internationale recht
gestalte.
Voordeel= greep op eigen recht dat bij nationale wet tot stand moet komen
= wetgever kan bij transformatie de inhoud aanpassen aan eigen
wensen, binnen ruimte van verdrag
= tijdstip van inwerktreding wordt zelf bepaald door wetgever
Nadeel= werking van internationaal recht door nationale maatregelen kan worden
aangetast
