Samenvatting contextuele hulpverlening
Hoofdstuk 1 het begrip context
De contextuele benadering binnen de hulpverlening beziet een mens nooit solitair, als een
opzichzelfstaand individu. Het begrip context verwijst dan ook naar dit netwerk van betekenisvolle
relaties. De contextuele benadering heeft nadrukkelijk oog voor de samenhang tussen de
verschillende generaties waaruit iemand is voortgekomen. Ze kijkt daarbij naar de verbondenheid in
vier generaties: grootouders, ouders, kinderen en kleinkinderen. Relaties die iemand in de loop van
zijn leven opdoet, zijn verworven relaties.
Overdracht binnen families.
In he contextuele denken wordt ervan uitgegaan dat een groot deel van de pijn en vreugde in het
persoonlijke leven en in de levensgeschiedenis van een persoon wordt bepaald door de
(intergenerationele) context waarbinnen hij geboren is. En dat probleem dat iemand ervaart in
verworven relaties in grote mate samenhangen met relatiepatronen zoals zich die in het gezin van
herkomst- dus in de gegeven relaties- hebben ontwikkeld. Het is daarom van groot belang oog te
krijgen voor datgene wat er binnen de context van je cliënt (gezin en familie) speelt en wordt
overgedragen. Hierbij zijn vier aspecten te onderscheiden: erfelijke aanleg, sociale
omgevingsfactoren, gewoonten en gebruiken, normen en waarden.
Hoofdstuk 2 relationele ethiek en de vier dimensies
Fundamenteel in de benadering van Nagy is de relationele ethiek. Nagy gaat ervan uit dat de basis
van menselijke relaties wordt gevormd doordat mensen aan elkaar geven en van elkaar ontvangen.
Nagy gaat ervan uit dat het rechtvaardig is dat je in relaties mag geven en ontvangen. Dat is eerlijk,
het doet een mens recht en hij komt erdoor tot zijn recht. In de contextuele benadering wordt deze
dynamische balans tussen geven en ontvangen dan ook wel de dimensie van de relationele ethiek
genoemd.
Het patroon, de blauwdruk voor de balans tussen geven en ontvangen ontwikkelt zich dus in het
gezin waarin iemand opgroeit, in de gegeven relaties. Maar vervolgens werkt ze door in de verworven
relaties die een mens in zijn leven aangaat. Dat betekent dat de wijze waarop de balans in het hier en
nu van iemand zichtbaar wordt nooit losgezien kan worden van zijn familiegeschiedenis.
De vier dimensies van de relationele werkelijkheid.
Deze relationele ethiek wordt ook wel de vierde dimensie genoemd. Dit veronderstelt dat er meer
dimensies zijn en dat is juist. De contextuele benadering onderscheidt namelijk vier dimensies, die
alle vier invloed hebben op relaties tussen mensen.
Eerste dimensie: de feiten.
Om de manier waarop iemand in het leven en in relaties staat goed te kunnen begrijpen, is het
belangrijk zicht te hebben op feiten die zijn leven kleuren.
Feiten hebben relationele consequenties: ze hebben invloed op wat er tussen mensen gebeurt en op
wat mensen wel of juist niet voor elkaar kunnen betekenen.
Sommige feiten noemen we onrecht. Dit zijn gebeurtenissen of omstandigheden die een
beschadigend effect op het leven van een mens hebben. We onderscheiden twee soorten onrecht:
1. Verdelend onrecht. Dit is onrecht waaraan niemand direct schuld heeft of verantwoordelijk
voor is. Het overkomt een mens en het heeft consequenties voor zijn leven en voor de
volgende generatie.
Hoofdstuk 1 het begrip context
De contextuele benadering binnen de hulpverlening beziet een mens nooit solitair, als een
opzichzelfstaand individu. Het begrip context verwijst dan ook naar dit netwerk van betekenisvolle
relaties. De contextuele benadering heeft nadrukkelijk oog voor de samenhang tussen de
verschillende generaties waaruit iemand is voortgekomen. Ze kijkt daarbij naar de verbondenheid in
vier generaties: grootouders, ouders, kinderen en kleinkinderen. Relaties die iemand in de loop van
zijn leven opdoet, zijn verworven relaties.
Overdracht binnen families.
In he contextuele denken wordt ervan uitgegaan dat een groot deel van de pijn en vreugde in het
persoonlijke leven en in de levensgeschiedenis van een persoon wordt bepaald door de
(intergenerationele) context waarbinnen hij geboren is. En dat probleem dat iemand ervaart in
verworven relaties in grote mate samenhangen met relatiepatronen zoals zich die in het gezin van
herkomst- dus in de gegeven relaties- hebben ontwikkeld. Het is daarom van groot belang oog te
krijgen voor datgene wat er binnen de context van je cliënt (gezin en familie) speelt en wordt
overgedragen. Hierbij zijn vier aspecten te onderscheiden: erfelijke aanleg, sociale
omgevingsfactoren, gewoonten en gebruiken, normen en waarden.
Hoofdstuk 2 relationele ethiek en de vier dimensies
Fundamenteel in de benadering van Nagy is de relationele ethiek. Nagy gaat ervan uit dat de basis
van menselijke relaties wordt gevormd doordat mensen aan elkaar geven en van elkaar ontvangen.
Nagy gaat ervan uit dat het rechtvaardig is dat je in relaties mag geven en ontvangen. Dat is eerlijk,
het doet een mens recht en hij komt erdoor tot zijn recht. In de contextuele benadering wordt deze
dynamische balans tussen geven en ontvangen dan ook wel de dimensie van de relationele ethiek
genoemd.
Het patroon, de blauwdruk voor de balans tussen geven en ontvangen ontwikkelt zich dus in het
gezin waarin iemand opgroeit, in de gegeven relaties. Maar vervolgens werkt ze door in de verworven
relaties die een mens in zijn leven aangaat. Dat betekent dat de wijze waarop de balans in het hier en
nu van iemand zichtbaar wordt nooit losgezien kan worden van zijn familiegeschiedenis.
De vier dimensies van de relationele werkelijkheid.
Deze relationele ethiek wordt ook wel de vierde dimensie genoemd. Dit veronderstelt dat er meer
dimensies zijn en dat is juist. De contextuele benadering onderscheidt namelijk vier dimensies, die
alle vier invloed hebben op relaties tussen mensen.
Eerste dimensie: de feiten.
Om de manier waarop iemand in het leven en in relaties staat goed te kunnen begrijpen, is het
belangrijk zicht te hebben op feiten die zijn leven kleuren.
Feiten hebben relationele consequenties: ze hebben invloed op wat er tussen mensen gebeurt en op
wat mensen wel of juist niet voor elkaar kunnen betekenen.
Sommige feiten noemen we onrecht. Dit zijn gebeurtenissen of omstandigheden die een
beschadigend effect op het leven van een mens hebben. We onderscheiden twee soorten onrecht:
1. Verdelend onrecht. Dit is onrecht waaraan niemand direct schuld heeft of verantwoordelijk
voor is. Het overkomt een mens en het heeft consequenties voor zijn leven en voor de
volgende generatie.
