Reader - Toezicht op detentie
Tekst 11: straffen, slaven en standbeelden.
Een penologie voor het Europa van nu.
Het dertigersdilemma van het CPT
Waarom falen Europese instellingen die actief zijn op het terrein van de vormgeving van de straf in
hun missie? Op welke wijze antwoorden Europese lidstaten op vragen tot informatie en
aanbevelingen van het CPT? BE wordt als voorbeeld genomen.
Het CPT heeft de afgelopen 30 jaar ongetwijfeld belangrijke successen geboekt:
zowel op directe wijze: door de dialoog die het aangaat met de betrokken lidstaten.
als op indirecte wijze: via de weg van adviesverlening, interactie en kruisbestuiving met
allerhande instellingen binnen en buiten de Raad van Europa die op hetzelfde terrein werkzaam z.
CPT doet meer en meer zijn beklag over een gebrek aan opvolging van zijn aanbevelingen
Het is eigen aan de preventieve methodologie van het CPT dat de fase na het bezoek– waarin de
vertaalslag van zijn aanbevelingen naar lokaal beleid dient te gebeuren – van cruciaal belang is :
Het belang van deze ‘nazorg’-fase neemt toe naarmate het CPT meer bezoeken aflegt. Aangezien
lidstaten reeds meermaals werden bezocht is het voor het CPT immers mogelijk om over een
langere tijdsperiode heen na te gaan welke hervormingen al dan niet werden doorgevoerd.
Dialoog tussen CPT en bezochte lidstaten
Overheden kunnen rapporten van het CPT niet zomaar naast zich neerleggen. Er is een formele
verplichting om daarop te reageren (er zit een uitnodiging aan de lidstaat om binnen een bepaalde
termijn een gedetailleerd antwoord te verschaffen bij de rapporten)
Dit antwoord dient doorgaans een drietal componenten te bevatten:
1. Vermelding van de maatregelen die genomen zijn om de aanbevelingen van het CPT
om te zetten in de praktijk
2. reactie op de commentaren die het CPT in het rapport formuleert
3. een antwoord op de vragen om aanvullende informatie
De rapporten van het CPT zijn geen losstaande, eenmalige en vrijblijvende momentopnames van de
situatie in een bepaald land, maar maken deel uit van de zogenaamde ‘voortdurende dialoog’
tussen het CPT en de betrokken staat. Maar hoe gebeurt die dialoog dan:
-Een lidstaat kan op uiteenlopende manieren omspringen met de bevindingen en aanbevelingen
van het CPT:
- Men kan luisteren naar de verzuchtingen
- Gehoor geven aan de aanbevelingen
- Sympathie tonen voor de bezorgdheden
- Eventueel kunnen zelfs verontschuldigingen geuit worden voor wat direct toe te
schrijven is aan eigen optreden of nalatigheid
Praktijk: lidstaten geven niet altijd toe wat ze hebben gedaan en er is vaak discussie. Zo stemt men
in met bepaalde zaken, maar laat andere opmerkingen onbeantwoord; de gevolgen of praktische
implicaties worden anders ingeschat; aangekaarte problemen krijgen een andere noemer;
overmacht wordt ingeroepen; aanbevelingen worden betwist,…
Als lidstaat niet meewerkt kan CPT overgaan tot openbare verklaring
10 uiteenlopende manieren om te antwoorden op bevindingen en aanbevelingen van het CPT
1. Het instemmende antwoord:
het meest eenvoudige antwoord
1
Tekst 11: straffen, slaven en standbeelden.
Een penologie voor het Europa van nu.
Het dertigersdilemma van het CPT
Waarom falen Europese instellingen die actief zijn op het terrein van de vormgeving van de straf in
hun missie? Op welke wijze antwoorden Europese lidstaten op vragen tot informatie en
aanbevelingen van het CPT? BE wordt als voorbeeld genomen.
Het CPT heeft de afgelopen 30 jaar ongetwijfeld belangrijke successen geboekt:
zowel op directe wijze: door de dialoog die het aangaat met de betrokken lidstaten.
als op indirecte wijze: via de weg van adviesverlening, interactie en kruisbestuiving met
allerhande instellingen binnen en buiten de Raad van Europa die op hetzelfde terrein werkzaam z.
CPT doet meer en meer zijn beklag over een gebrek aan opvolging van zijn aanbevelingen
Het is eigen aan de preventieve methodologie van het CPT dat de fase na het bezoek– waarin de
vertaalslag van zijn aanbevelingen naar lokaal beleid dient te gebeuren – van cruciaal belang is :
Het belang van deze ‘nazorg’-fase neemt toe naarmate het CPT meer bezoeken aflegt. Aangezien
lidstaten reeds meermaals werden bezocht is het voor het CPT immers mogelijk om over een
langere tijdsperiode heen na te gaan welke hervormingen al dan niet werden doorgevoerd.
Dialoog tussen CPT en bezochte lidstaten
Overheden kunnen rapporten van het CPT niet zomaar naast zich neerleggen. Er is een formele
verplichting om daarop te reageren (er zit een uitnodiging aan de lidstaat om binnen een bepaalde
termijn een gedetailleerd antwoord te verschaffen bij de rapporten)
Dit antwoord dient doorgaans een drietal componenten te bevatten:
1. Vermelding van de maatregelen die genomen zijn om de aanbevelingen van het CPT
om te zetten in de praktijk
2. reactie op de commentaren die het CPT in het rapport formuleert
3. een antwoord op de vragen om aanvullende informatie
De rapporten van het CPT zijn geen losstaande, eenmalige en vrijblijvende momentopnames van de
situatie in een bepaald land, maar maken deel uit van de zogenaamde ‘voortdurende dialoog’
tussen het CPT en de betrokken staat. Maar hoe gebeurt die dialoog dan:
-Een lidstaat kan op uiteenlopende manieren omspringen met de bevindingen en aanbevelingen
van het CPT:
- Men kan luisteren naar de verzuchtingen
- Gehoor geven aan de aanbevelingen
- Sympathie tonen voor de bezorgdheden
- Eventueel kunnen zelfs verontschuldigingen geuit worden voor wat direct toe te
schrijven is aan eigen optreden of nalatigheid
Praktijk: lidstaten geven niet altijd toe wat ze hebben gedaan en er is vaak discussie. Zo stemt men
in met bepaalde zaken, maar laat andere opmerkingen onbeantwoord; de gevolgen of praktische
implicaties worden anders ingeschat; aangekaarte problemen krijgen een andere noemer;
overmacht wordt ingeroepen; aanbevelingen worden betwist,…
Als lidstaat niet meewerkt kan CPT overgaan tot openbare verklaring
10 uiteenlopende manieren om te antwoorden op bevindingen en aanbevelingen van het CPT
1. Het instemmende antwoord:
het meest eenvoudige antwoord
1
