Legaliteitsbeginsel:
- Delictsomschrijving : nullem crimen sine lege
- Straf moet wettelijk bepaald zijn : nulla poena sine lege
Een persoon kan enkel gestraft worden met wetten waar ze akkoord met zijn gegaan en dus in het
strafwetboek staan. Deze wet moet strikt worden toegepast, en de strafwet mag niet retroactief zijn
(Art. 2 Sw. , Art. 12, tweede lid en art. 14 Grondwet)
Wettigheidsbeginsel:
Een wet moet zodanig beschreven zijn dat iedereen eruit kan opmaken wat strafbaar is en wat niet.
Ze moet ook een algemeen karakter hebben.
Wet:
Een akte die uitgaat van de wetgevende macht, deze mogen een strafbepaling uitvaardigen.
- Het Grondwettelijk hof kan wetten, decreten en ordonnanties op grondwettelijke gronden
vernietigen.
- Overheden die reglementaire bevoegdheden hebben kunnen onder sommige door de
wetbepaalde opstandigheden ook wetten hebben. (Art. 159 GW)
Interpretatie van de strafwet:
Een rechter kan enkel interpreteren, niet uitbreiden. Vage wetten zijn dus vaak onbruikbaar, omdat
de wet letterlijk moet worden geïnterpreteerd.
Soms is er gebruik kan definitiebepalingen die bepaalde vagere woorden duidelijk maken. (Definitie
nacht, Art. 478 Sw)
Teleologisch
Als er onduidelijkheid is, mag de rechter buiten de tekst om zoeken naar de bedoeling van de
wetgever. Hij mag uitgebreid en evolutionair interpreteren, zolang het onder wettelijke definitie
blijft. (bv. Valsheid in geschriften = Valse nummerplaat, Art. 193 Sw)
Analogisch = verboden
De strafwet kan niet uitgebreid worden naar vergelijkbare gevallen, die niet door de wetgever was
geviseerd. Hij kan enkel kijken of iets overeenkomt of onder een bepaalde andere categorie valt, niet
het recht van een andere categorie toepassen op het niet-geviseerde feit.
(bv. Zoenen/tongkussen is geen aanranding van de eerbaarheid)
Het strafrecht en het EVRM
EVRM is belangrijk in het strafrecht omdat de mensenrechten de burger van die landen beschermt
van bepaalde straffen.
- Delictsomschrijving : nullem crimen sine lege
- Straf moet wettelijk bepaald zijn : nulla poena sine lege
Een persoon kan enkel gestraft worden met wetten waar ze akkoord met zijn gegaan en dus in het
strafwetboek staan. Deze wet moet strikt worden toegepast, en de strafwet mag niet retroactief zijn
(Art. 2 Sw. , Art. 12, tweede lid en art. 14 Grondwet)
Wettigheidsbeginsel:
Een wet moet zodanig beschreven zijn dat iedereen eruit kan opmaken wat strafbaar is en wat niet.
Ze moet ook een algemeen karakter hebben.
Wet:
Een akte die uitgaat van de wetgevende macht, deze mogen een strafbepaling uitvaardigen.
- Het Grondwettelijk hof kan wetten, decreten en ordonnanties op grondwettelijke gronden
vernietigen.
- Overheden die reglementaire bevoegdheden hebben kunnen onder sommige door de
wetbepaalde opstandigheden ook wetten hebben. (Art. 159 GW)
Interpretatie van de strafwet:
Een rechter kan enkel interpreteren, niet uitbreiden. Vage wetten zijn dus vaak onbruikbaar, omdat
de wet letterlijk moet worden geïnterpreteerd.
Soms is er gebruik kan definitiebepalingen die bepaalde vagere woorden duidelijk maken. (Definitie
nacht, Art. 478 Sw)
Teleologisch
Als er onduidelijkheid is, mag de rechter buiten de tekst om zoeken naar de bedoeling van de
wetgever. Hij mag uitgebreid en evolutionair interpreteren, zolang het onder wettelijke definitie
blijft. (bv. Valsheid in geschriften = Valse nummerplaat, Art. 193 Sw)
Analogisch = verboden
De strafwet kan niet uitgebreid worden naar vergelijkbare gevallen, die niet door de wetgever was
geviseerd. Hij kan enkel kijken of iets overeenkomt of onder een bepaalde andere categorie valt, niet
het recht van een andere categorie toepassen op het niet-geviseerde feit.
(bv. Zoenen/tongkussen is geen aanranding van de eerbaarheid)
Het strafrecht en het EVRM
EVRM is belangrijk in het strafrecht omdat de mensenrechten de burger van die landen beschermt
van bepaalde straffen.
