Microscopische anatomie:
1. Spierweefsel:
Spiercellen → bevatten actine- en myosinefilamenten
Die tijdens hun interactie hun lengte verkorten en een kracht uitoefenen op de uiteinden
De meeste spiercellen zijn verenigd in spieren. Door aanhechting op het skelet kunnen de
spieren het lichaam bewegen.
Zoogdieren hebben drie soorten spierweefsel:
1. Skeletspierweefsel
2. Glad spierweefsel
3. Hartspierweefsel
Onderdelen van spiercellen worden aangeduid met het voorvoegsel “sarco”
→ Het sarcoplasma, het sarcoplasmatisch reticulum en het sarcolemma
→ Spiercellen worden omgeven door een lamina basalis die aansluit op een omgevend
netwerk van collagene vezels
,1.1 Skeletspierweefsel:
Skeletspier bevat → Bindweefsel, bloedvaten, zenuwbanen en skeletspierweefsel
Elke cel in skeletspierweefsel is een enkelvoudige spiercel, ook wel spiervezel genoemd
De spier als geheel is omgeven door een Epimysium = een laag collagene vezels die de spier
scheidt van de omringende weefsels en organen.
De bindweefselvezels van het Perimysium verdeelt de skeletspier in afzonderlijke
spierbundels of Fasciculi (een fasciculus = bundel)
Behalve collagene en elastische vezels bevat het Perimysium bloedvaten en zenuwen die
naar het Epimysium toelopen.
Binnen een spierbundel is elke skeletspiervezel omgeven door een Endomysium = een
gezamenlijk bindweefselvlies rond een aantal aangrenzende spiervezels.
Aan het uiteinde van de spier → Komen de collagene vezels van alle drie de lagen samen en
vormen ze een bundel, een pees waarmee de skeletspieren aan beenderen vasthangen.
De pezen zijn met het beenvlies van het bot verweven, waardoor stevige hechting wordt
gekregen. Elke samentrekking van de spier oefent een trekkracht op zijn pees uit en op zijn
beurt op het aangehechte bot.
,De dwarsgestreepte skeletspiercellen of spiervezels zijn lange, cilindervormige veelkernige
reuscellen. De lengte van de individuele spiervezels is ongeveer tussen de 1 mm en 30 cm.
De diameter ligt tussen de 10-100 µm.
Bij de skeletspieren komen de kernen direct onder het sarcolemma te liggen, terwijl de
myofibrillen (spiereiwitten myosine en actine) het centrale deel van de cel innemen.
Mitochondriën komen verspreid in het sarcoplasma voor.
In skeletspieren is een gestreepte structuur te zien, veroorzaakt door de specifieke
opstapeling van actine en myosine-spiereiwitten in de cel. Deze liggen in de lengterichting in
de cel, overlappen elkaar deels.
Bij spiercontractie → Grijpen de eiwitten
zich vast aan elkaar en trekken de
dikkere myosinefilamenten de dunnere
actinefilamenten naar zich toe. Hierdoor
verkort de spiervezel en dus ook de spier
in zijn geheel.
Een contractiele eenheid in een spiercel
wordt een sarcomeer genoemd. Een
spiervezel is in de lengterichting gevuld
met een reeks van sarcomeren.
Spier in rust → is de A-band (donkere
band) goed zichtbaar. Deze bevat de
myosine-filamenten, die deels
overlappen met actine-filamenten.
De H-zone is zichtbaar als een lichter gekleurde
zone midden in de donkere A-band.
In deze zone overlappen myosine en actine elkaar niet.
De I-zone is breed, hierin zijn enkel
actinefilamenten aanwezig, die aan elkaar
hangen ter hoogte vd (donkergekleurde)
Z-lijn.
, Spier in contractie → wordt de I-band korter
(dunner). Doordat myosine-eiwitten de
actine-eiwitten naar zich toetrekken, wordt
de H-zone kleiner en schuift eveneens de Z-
lijn mee op (richting H-zone). Het ganse
sarcomeer contraheert en wordt korter.
Het feit dat actine- en myosinefilamenten
over elkaar schuiven en zo
skeletspiercontractie veroorzaken, heet ook
de theorie van de glijdende filamenten.
1.2 Glad spierweefsel:
Daar waar skeletspiervezels bedoeld zijn om kortstondig en snel te kunnen werken,
contraheren gladde spierweefsels trager maar zijn ze daarentegen onvermoeibaar.
1. Spierweefsel:
Spiercellen → bevatten actine- en myosinefilamenten
Die tijdens hun interactie hun lengte verkorten en een kracht uitoefenen op de uiteinden
De meeste spiercellen zijn verenigd in spieren. Door aanhechting op het skelet kunnen de
spieren het lichaam bewegen.
Zoogdieren hebben drie soorten spierweefsel:
1. Skeletspierweefsel
2. Glad spierweefsel
3. Hartspierweefsel
Onderdelen van spiercellen worden aangeduid met het voorvoegsel “sarco”
→ Het sarcoplasma, het sarcoplasmatisch reticulum en het sarcolemma
→ Spiercellen worden omgeven door een lamina basalis die aansluit op een omgevend
netwerk van collagene vezels
,1.1 Skeletspierweefsel:
Skeletspier bevat → Bindweefsel, bloedvaten, zenuwbanen en skeletspierweefsel
Elke cel in skeletspierweefsel is een enkelvoudige spiercel, ook wel spiervezel genoemd
De spier als geheel is omgeven door een Epimysium = een laag collagene vezels die de spier
scheidt van de omringende weefsels en organen.
De bindweefselvezels van het Perimysium verdeelt de skeletspier in afzonderlijke
spierbundels of Fasciculi (een fasciculus = bundel)
Behalve collagene en elastische vezels bevat het Perimysium bloedvaten en zenuwen die
naar het Epimysium toelopen.
Binnen een spierbundel is elke skeletspiervezel omgeven door een Endomysium = een
gezamenlijk bindweefselvlies rond een aantal aangrenzende spiervezels.
Aan het uiteinde van de spier → Komen de collagene vezels van alle drie de lagen samen en
vormen ze een bundel, een pees waarmee de skeletspieren aan beenderen vasthangen.
De pezen zijn met het beenvlies van het bot verweven, waardoor stevige hechting wordt
gekregen. Elke samentrekking van de spier oefent een trekkracht op zijn pees uit en op zijn
beurt op het aangehechte bot.
,De dwarsgestreepte skeletspiercellen of spiervezels zijn lange, cilindervormige veelkernige
reuscellen. De lengte van de individuele spiervezels is ongeveer tussen de 1 mm en 30 cm.
De diameter ligt tussen de 10-100 µm.
Bij de skeletspieren komen de kernen direct onder het sarcolemma te liggen, terwijl de
myofibrillen (spiereiwitten myosine en actine) het centrale deel van de cel innemen.
Mitochondriën komen verspreid in het sarcoplasma voor.
In skeletspieren is een gestreepte structuur te zien, veroorzaakt door de specifieke
opstapeling van actine en myosine-spiereiwitten in de cel. Deze liggen in de lengterichting in
de cel, overlappen elkaar deels.
Bij spiercontractie → Grijpen de eiwitten
zich vast aan elkaar en trekken de
dikkere myosinefilamenten de dunnere
actinefilamenten naar zich toe. Hierdoor
verkort de spiervezel en dus ook de spier
in zijn geheel.
Een contractiele eenheid in een spiercel
wordt een sarcomeer genoemd. Een
spiervezel is in de lengterichting gevuld
met een reeks van sarcomeren.
Spier in rust → is de A-band (donkere
band) goed zichtbaar. Deze bevat de
myosine-filamenten, die deels
overlappen met actine-filamenten.
De H-zone is zichtbaar als een lichter gekleurde
zone midden in de donkere A-band.
In deze zone overlappen myosine en actine elkaar niet.
De I-zone is breed, hierin zijn enkel
actinefilamenten aanwezig, die aan elkaar
hangen ter hoogte vd (donkergekleurde)
Z-lijn.
, Spier in contractie → wordt de I-band korter
(dunner). Doordat myosine-eiwitten de
actine-eiwitten naar zich toetrekken, wordt
de H-zone kleiner en schuift eveneens de Z-
lijn mee op (richting H-zone). Het ganse
sarcomeer contraheert en wordt korter.
Het feit dat actine- en myosinefilamenten
over elkaar schuiven en zo
skeletspiercontractie veroorzaken, heet ook
de theorie van de glijdende filamenten.
1.2 Glad spierweefsel:
Daar waar skeletspiervezels bedoeld zijn om kortstondig en snel te kunnen werken,
contraheren gladde spierweefsels trager maar zijn ze daarentegen onvermoeibaar.
