Samenvatting H4 Zuur-base titraties (Prof. Foubert) | Inleiding tot de geneesmiddelenanalyse | KU Leuven Kulak | 2024/25

Hoofdstuk 4: zuur-base titraties
1. Volumetrische titraties: algemeen
- Volumetrische titratie = procedure waarbij nauwkeurig het volume
wordt gemeten van een oplossing van reagens van een bekende
concentratie (standaardoplossing = standaard titrant =
titratie-oplossing) dat nodig is om volledig te reageren met analiet
o Uit het volume titrant wordt de hoeveelheid analiet berekend
o Titrant wordt stapsgewijs toegevoegd, meestal met een buret
- Voorwaarden voor de reactie
o Gekende en reproduceerbare stoichiometrie
o Zeer grote evenwichtsconstante
o Snelle reactie  minimale tijd tussen toevoegingen
o Selectieve reactie tussen analiet en standaardoplossing
- Types volumetrische titraties
o Zuur-base titraties
o Complexometrische titraties
o Redoxtitraties
o Neerslagtitraties
- Equivalentiepunt = moment in een titratie waarop de hoeveelheid
toegevoegde titrant precies reageert met de volledige hoeveelheid
analiet
o Kan je niet meten maar wel berekenen
- Eindpunt = herkenningspunt voor het EP waarbij fysische
eigenschap van de oplossing plots verandert
o Kan gedetecteerd worden door
 Kleuromslag van analiet of titrant zelf
 Indicator = stof die waarneembare fysische verandering
ondergaat bij het eindpunt
 Meetinstrument dat reageert op karakteristieke
verandering tijdens titratie
- Ideaal: eindpunt = EP
o In praktijk soms niet het geval door bv  titratiefout = Vep –
Veq
o Zo een titratiefout kan je deels gaan compenseren met een
blanco titratie
- Blanco titratie = titratie zonder analiet
- Volumetrische titraties veel gebruikt omwille van
o Snel
o Eenvoudig
o Nauwkeurig

, o Gemakkelijk te automatiseren (autotitrator = toestel dat
automatisch titratie uitvoert en het EP bepaalt zonder manuele
tussenkomst)

- Standaardoplossing = standaard titrant = titratie-oplossing
o Oplossing waarvan de concentratie al bekend is, wordt
gebruikt bij titraties
o Nauwkeurigheid van titratie kan niet beter zijn dan
nauwkeurigheid van de standaardoplossing
o Speelt belangrijke rol in hoe betrouwbaar je titratie is
- Methoden om standaardoplossingen te bereiden
o Directe methode = een primaire standaard (is een zeer
zuivere stof die je kunt afwegen en oplossen in een exact
volume solvent) afwegen en oplossen in een gekend solvent
 Deze methode kiezen als er een geschikte primaire
standaard beschikbaar is
 Vereisten voor primaire standaard
 Stabiel (verandert niet bij normale
omstandigheden)
 Zeer zuiver en controleerbaar
 Niet hygroscopisch (die water(damp) gaan
aantrekken, want als je component weegt, weeg je
meestal ook nog stukje vochtigheid en om dat te
vermijden dus niet zo een component)
 Gemakkelijk te verkrijgen tegen redelijke kostprijs
 Goed oplosbaar in het gekozen solvent
 Hoge molaire massa (minder fout bij het wegen)
 Slechts weinig stoffen voldoen aan deze criteria en zijn
commercieel verkrijgbaar als primaire standaard: bv.
Natriumcarbonaat
o Standaardisatie (= factorbepaling = titerbepaling) = De
exacte concentratie bepalen van een oplossing die nog niet
precies gekend is, je gebruikt een primaire standaard om de
concentratie te bepalen van een minder zekere oplossing
 Er zit grote onzekerheid op de concentratie
 Exacte molariteit kan worden aangegeven
 (correctie)factor = titer  duidt wiskundig de
afwijking aan t.o.v. corresponderende theoretische
concentratie
 Reële concentratie = theoretische concentratie
 Factor = f