lOMoARcPSD|50511198
Casus
Farida
Het huis met de
tuin
Het is kalm op de verpleegafdeling. Farida werd opgenomen op de short stay afdeling van dit
ziekenhuis en zit ze door het raam naar de daken van de huizen te staren. Farida is een ‘vaste klant’
op de afdeling. Ze is al 18 maal opgenomen in een ziekenhuis terwijl ze zelf pas 19 jaar is. Ze heef een
zwakke gezondheid dat weet ze en haar moeder zei steeds dat dit een familietrekje was. Eigenlijk ligt
ze hier niet op haar plaats en moet ze op de afdeling materniteit liggen met haar bolle buik. Toen ze 5
jaar terug voor de eerste maal naar deze afdeling werd verwezen hadden de verpleegkundigen
opgekeken van haar vreemde naam. Ze zag het aan hun blik toen ze bij haar in de kamer kwamen.
Meestal dacht men dat ze uit Turkije of Tunesië kwam maar ze hadden het mis. Ze komt uit Essex, een
graafschap in Engeland, en woont nu met haar vader en haar 2 broers in een woonwagenpark aan de
oprit van de autostrade. Ze is een ‘Roma’ en ging pas in 2014 in Gent wonen. Eigenlijk vindt ze haar
naam zelf ook niet zo mooi. Het is allemaal de schuld van haar vader. Straalbezopen had hij aangife
gedaan bij de ambtenaar van de dienst burgerzaken van haar geboorteplaats. Bij de geboorte van een
kindje dan wordt er flink gefeest in hun cultuur. Haar ouders hadden hun best gedaan. Het was voor
hen ook niet makkelijk geweest. Ze hadden het misschien niet breed gehad maar ze had steeds een
hechte band gehad met haar 2 broers. Alcohol speelde sowieso een belangrijk rol in het leven van
haar vader. Ladderzat kwam hij ’s avonds laat thuis en dan was er steeds ruzie, elke keer opnieuw. Die
eeuwige ruzie tussen haar moeder en haar vader. Jaren heef haar moeder gesmeekt om te stoppen
met drinken. Tevergeefs echter want hij bleef drinken. Ze verwijt haar vader dit nog altijd want ze is er
van overtuigd dat haar moeder hierdoor die borstkanker heef gekregen. Ze heef het vaak genoeg
gehoord dat je van stress kanker krijgt. Wat heef die ellendige man haar moeder toch aangedaan? Ze
kan het soms nog niet geloven dat haar moeder ondertussen al 7 jaar overleden is. Wanneer ze haar
foto bekijkt heef ze het nog steeds moeilijk en barst ze steeds in tranen uit. Ze mist haar zo erg. Het
alcoholprobleem van haar vader is er de laatste jaren niet beter op geworden. Toen ze vorig jaar
trouwde met Nedjo droomde ze van een leuke toekomst samen. Nedjo had plannen. Hij ging het
helemaal anders doen. Hij had haar dat beloofd en Roma breken nooit hun woord. ‘Waar blijf Nedjo
trouwens?’ dacht ze opeens. Hij moest hier al lang zijn want ze gingen samen naar de gynaecoloog
om 15u00. Hij kon de laatste echo toch niet missen? Ze was tot nu toe steeds alleen op consultatie
geweest bij de gynaecoloog. Ze moest hem niet. De arts was vriendelijk maar ergens diep in haar wist
ze dat ze hem niet kon vertrouwen. Hij wist dat ze Roma was. Ze kon hem niets verwijten maar toch
voelde ze dat hij haar niet mocht. Ze merkte dit trouwens ook wanneer hij haar moest onderzoeken.
Voor en na het onderzoek smeerde hij zijn handen in met een gel. Hij was vies van haar! Nee, ze kon
niet alleen naar hem toe. Nedjo moest komen om haar te vergezellen. Hij is haar steun en toeverlaat.
Hij gaat haar uit deze situatie halen. Hij zal haar uit deze neerwaartse spiraal trekken helemaal tot
boven en dan kunnen ze vluchten. Samen vluchten met de baby. Weg van deze vervloekte
mannenwereld! Geen advocaten meer die het wagenpark willen opdoeken of deurwaarders die
brieven komen aanbieden omdat vader de rekening niet kan betalen. Ze besef dat het niet makkelijk
is voor haar vader. Het is moeilijk om een vaste baan te krijgen en hij krijgt af en toe een opdracht van
een interimkantoor. Het is vast niet makkelijk voor hem om de eindjes aan elkaar te knopen. Daarbij
komen de rekeningen van het ziekenhuis. Ze besef dat het niet makkelijk is voor haar vader maar ze
kan er niets aan veranderen. Ze is nu eenmaal zwak en dat is een gekend probleem binnen de familie.
Haar moeder vertelde het haar zelf! De sociaal werker van het O.C.M.W. vertelde ook dat die
woonwagen niet goed was voor haar gezondheid. Ze gaan in een bakstenen huis wonen en zij zal
1
, lOMoARcPSD|50511198
prachtige bloemen kweken en als Nedjo thuis komt gaan ze samen met Jelena, hun kindje, in de tuin
spelen. Ja, ze wil haar Jelana noemen net als haar moeder. Nedjo heef haar gezegd dat ze niet hoef te
werken. Als ze hierover nadenkt kan het allemaal niet vlug genoeg gaan maar ze moeten nog wat
sparen. Nedjo werkt als glazenwasser en probeert nog wat bij te verdienen door oud ijzer te
verkopen. Hiermee verdient hij wel een aardig duitje. Soms geef hij ook wel veel geld uit aan zijn auto
en dat is jammer want ze wil zo graag in dat huisje wonen met die tuin. Soms durf hij ook wel eens te
drinken. Soms zelf wat veel en eenmaal heef hij haar geslagen. Hij heef zich verontschuldigd en ze
heef hem vergeven want Nedjo is anders. Ja, hij is heel gevoelig. Ze weet dat hij nogal hard uit de
hoek durf komen. Ja, hij heef soms zijn hart op zijn tong. Dat bleek nogmaals toen hij voor de
rechtbank moest verschijnen omdat hij met zijn snelle wagen door het rood reed. Ik heb hem toen
ook gezegd om zich wat zachter uit te drukken. Hij heef toen jammer genoeg mijn wijze raad in de
wind geslagen en kreeg die zware boete die we nu nog moeten afbetalen. Nedjo heef ook gezegd dat
ze niet moet werken buitenshuis. Ze begrijpt hem want in hun cultuur gaan vrouwen niet uit werken.
Ze staan in voor het huishouden. Moderne vrouwen begrijpen dit niet. Die willen studeren en werken
maar wie zorgt er dan voor het gezin? Het is best wel grappig die tegenstellingen met de anderen.
Wie is er abnormaal? Als je kiest voor een gezin dan zorg je er toch voor? Ze kan moeilijk begrijpen
dat sommige vrouwen niet voor het gezin willen zorgen. Zo vertelde een verpleegkundige van de
afdeling dat haar man een huisman is. Wie wil er nu in godsnaam huisman zijn? Nee, bij Roma is dit
niet aan de orde. Roma zijn veel traditioneler en daar zijn er duidelijke afspraken. Dat maakt het een
stuk makkelijker voor iedereen. Zo herinner ik me een gesprek met mijn moeder. De juf op school had
gevraagd of ik niet verder wou studeren. Toen heb ik even getwijfeld aan verpleegkunde. Mijn
moeder was toen al ziek en soms wou ik graag dat ik zieke mensen kon helpen. Soms wou ik de
wereld kunnen veranderen maar ik besefe dat dit onmogelijk was. Ik heb toen de idee snel van tafel
geveegd. Gelukkig want toen haar moeder gestorven is dan heb ik de opvoeding van mijn 2 broers op
mij genomen. Vader had daar geen tijd voor en ik was tenslotte de enige vrouw in het huis en
vreemde vrouwen in huis daar heb ik het niet zo voor. Ik vind het al lastig als mijn vader weer eens
met een andere vriendin thuis komt. Er is nauwelijks tijd om die vrouwen te leren kennen. Ik
verafschuw andere vrouwen die zich kwamen opdringen en zich voordeden als mijn nieuwe moeder.
Een keer moest ik van mijn vader zelfs die vreemde vrouw mama noemen. Ik vond dit vreselijk. Net zo
vreselijk als ik mijn moeder mis. Wat voel ik me toch eenzaam. Toen ik dacht aan mijn eenzaamheid
vraag ik me opnieuw af waar Nedjo blijf. Hij moet er nu bijna zijn want straks komen ze me halen om
bij die akelige gynaecoloog te gaan. Hopelijk komt hij snel want die gynaecoloog wil dat we langsgaan
bij de psycholoog. Ik snap het echt niet. Nedjo en ik lossen onze problemen zelf op. We hebben daar
geen hulpverlener voor nodig. Nee, Roma doen dat zelf. Mijn vader zegt dat het toch maar is om ons
te begluren en ons daarna te confronteren omdat ze het allemaal beter weten. Als je geen Roma bent
dan begrijpen ze het niet. Ze komen steeds aandraven met dingen die we moeten doen. Zo beweert
de verpleegkundige dat ik met Jelena naar een controle moet. Ik weet niet meer hoe ze het noemde.
Kind en Gezin of zo. Ze toonde me alles op de computer en toonde me verschillende checklists: ‘Mijn
9 maanden’ en ‘Na de geboorte’. Ik hoef het allemaal niet. Ik ga het doen zoals mijn eigen moeder het
gedaan heef. Kijk naar mij. Ik mankeer toch helemaal niets?
2
Casus
Farida
Het huis met de
tuin
Het is kalm op de verpleegafdeling. Farida werd opgenomen op de short stay afdeling van dit
ziekenhuis en zit ze door het raam naar de daken van de huizen te staren. Farida is een ‘vaste klant’
op de afdeling. Ze is al 18 maal opgenomen in een ziekenhuis terwijl ze zelf pas 19 jaar is. Ze heef een
zwakke gezondheid dat weet ze en haar moeder zei steeds dat dit een familietrekje was. Eigenlijk ligt
ze hier niet op haar plaats en moet ze op de afdeling materniteit liggen met haar bolle buik. Toen ze 5
jaar terug voor de eerste maal naar deze afdeling werd verwezen hadden de verpleegkundigen
opgekeken van haar vreemde naam. Ze zag het aan hun blik toen ze bij haar in de kamer kwamen.
Meestal dacht men dat ze uit Turkije of Tunesië kwam maar ze hadden het mis. Ze komt uit Essex, een
graafschap in Engeland, en woont nu met haar vader en haar 2 broers in een woonwagenpark aan de
oprit van de autostrade. Ze is een ‘Roma’ en ging pas in 2014 in Gent wonen. Eigenlijk vindt ze haar
naam zelf ook niet zo mooi. Het is allemaal de schuld van haar vader. Straalbezopen had hij aangife
gedaan bij de ambtenaar van de dienst burgerzaken van haar geboorteplaats. Bij de geboorte van een
kindje dan wordt er flink gefeest in hun cultuur. Haar ouders hadden hun best gedaan. Het was voor
hen ook niet makkelijk geweest. Ze hadden het misschien niet breed gehad maar ze had steeds een
hechte band gehad met haar 2 broers. Alcohol speelde sowieso een belangrijk rol in het leven van
haar vader. Ladderzat kwam hij ’s avonds laat thuis en dan was er steeds ruzie, elke keer opnieuw. Die
eeuwige ruzie tussen haar moeder en haar vader. Jaren heef haar moeder gesmeekt om te stoppen
met drinken. Tevergeefs echter want hij bleef drinken. Ze verwijt haar vader dit nog altijd want ze is er
van overtuigd dat haar moeder hierdoor die borstkanker heef gekregen. Ze heef het vaak genoeg
gehoord dat je van stress kanker krijgt. Wat heef die ellendige man haar moeder toch aangedaan? Ze
kan het soms nog niet geloven dat haar moeder ondertussen al 7 jaar overleden is. Wanneer ze haar
foto bekijkt heef ze het nog steeds moeilijk en barst ze steeds in tranen uit. Ze mist haar zo erg. Het
alcoholprobleem van haar vader is er de laatste jaren niet beter op geworden. Toen ze vorig jaar
trouwde met Nedjo droomde ze van een leuke toekomst samen. Nedjo had plannen. Hij ging het
helemaal anders doen. Hij had haar dat beloofd en Roma breken nooit hun woord. ‘Waar blijf Nedjo
trouwens?’ dacht ze opeens. Hij moest hier al lang zijn want ze gingen samen naar de gynaecoloog
om 15u00. Hij kon de laatste echo toch niet missen? Ze was tot nu toe steeds alleen op consultatie
geweest bij de gynaecoloog. Ze moest hem niet. De arts was vriendelijk maar ergens diep in haar wist
ze dat ze hem niet kon vertrouwen. Hij wist dat ze Roma was. Ze kon hem niets verwijten maar toch
voelde ze dat hij haar niet mocht. Ze merkte dit trouwens ook wanneer hij haar moest onderzoeken.
Voor en na het onderzoek smeerde hij zijn handen in met een gel. Hij was vies van haar! Nee, ze kon
niet alleen naar hem toe. Nedjo moest komen om haar te vergezellen. Hij is haar steun en toeverlaat.
Hij gaat haar uit deze situatie halen. Hij zal haar uit deze neerwaartse spiraal trekken helemaal tot
boven en dan kunnen ze vluchten. Samen vluchten met de baby. Weg van deze vervloekte
mannenwereld! Geen advocaten meer die het wagenpark willen opdoeken of deurwaarders die
brieven komen aanbieden omdat vader de rekening niet kan betalen. Ze besef dat het niet makkelijk
is voor haar vader. Het is moeilijk om een vaste baan te krijgen en hij krijgt af en toe een opdracht van
een interimkantoor. Het is vast niet makkelijk voor hem om de eindjes aan elkaar te knopen. Daarbij
komen de rekeningen van het ziekenhuis. Ze besef dat het niet makkelijk is voor haar vader maar ze
kan er niets aan veranderen. Ze is nu eenmaal zwak en dat is een gekend probleem binnen de familie.
Haar moeder vertelde het haar zelf! De sociaal werker van het O.C.M.W. vertelde ook dat die
woonwagen niet goed was voor haar gezondheid. Ze gaan in een bakstenen huis wonen en zij zal
1
, lOMoARcPSD|50511198
prachtige bloemen kweken en als Nedjo thuis komt gaan ze samen met Jelena, hun kindje, in de tuin
spelen. Ja, ze wil haar Jelana noemen net als haar moeder. Nedjo heef haar gezegd dat ze niet hoef te
werken. Als ze hierover nadenkt kan het allemaal niet vlug genoeg gaan maar ze moeten nog wat
sparen. Nedjo werkt als glazenwasser en probeert nog wat bij te verdienen door oud ijzer te
verkopen. Hiermee verdient hij wel een aardig duitje. Soms geef hij ook wel veel geld uit aan zijn auto
en dat is jammer want ze wil zo graag in dat huisje wonen met die tuin. Soms durf hij ook wel eens te
drinken. Soms zelf wat veel en eenmaal heef hij haar geslagen. Hij heef zich verontschuldigd en ze
heef hem vergeven want Nedjo is anders. Ja, hij is heel gevoelig. Ze weet dat hij nogal hard uit de
hoek durf komen. Ja, hij heef soms zijn hart op zijn tong. Dat bleek nogmaals toen hij voor de
rechtbank moest verschijnen omdat hij met zijn snelle wagen door het rood reed. Ik heb hem toen
ook gezegd om zich wat zachter uit te drukken. Hij heef toen jammer genoeg mijn wijze raad in de
wind geslagen en kreeg die zware boete die we nu nog moeten afbetalen. Nedjo heef ook gezegd dat
ze niet moet werken buitenshuis. Ze begrijpt hem want in hun cultuur gaan vrouwen niet uit werken.
Ze staan in voor het huishouden. Moderne vrouwen begrijpen dit niet. Die willen studeren en werken
maar wie zorgt er dan voor het gezin? Het is best wel grappig die tegenstellingen met de anderen.
Wie is er abnormaal? Als je kiest voor een gezin dan zorg je er toch voor? Ze kan moeilijk begrijpen
dat sommige vrouwen niet voor het gezin willen zorgen. Zo vertelde een verpleegkundige van de
afdeling dat haar man een huisman is. Wie wil er nu in godsnaam huisman zijn? Nee, bij Roma is dit
niet aan de orde. Roma zijn veel traditioneler en daar zijn er duidelijke afspraken. Dat maakt het een
stuk makkelijker voor iedereen. Zo herinner ik me een gesprek met mijn moeder. De juf op school had
gevraagd of ik niet verder wou studeren. Toen heb ik even getwijfeld aan verpleegkunde. Mijn
moeder was toen al ziek en soms wou ik graag dat ik zieke mensen kon helpen. Soms wou ik de
wereld kunnen veranderen maar ik besefe dat dit onmogelijk was. Ik heb toen de idee snel van tafel
geveegd. Gelukkig want toen haar moeder gestorven is dan heb ik de opvoeding van mijn 2 broers op
mij genomen. Vader had daar geen tijd voor en ik was tenslotte de enige vrouw in het huis en
vreemde vrouwen in huis daar heb ik het niet zo voor. Ik vind het al lastig als mijn vader weer eens
met een andere vriendin thuis komt. Er is nauwelijks tijd om die vrouwen te leren kennen. Ik
verafschuw andere vrouwen die zich kwamen opdringen en zich voordeden als mijn nieuwe moeder.
Een keer moest ik van mijn vader zelfs die vreemde vrouw mama noemen. Ik vond dit vreselijk. Net zo
vreselijk als ik mijn moeder mis. Wat voel ik me toch eenzaam. Toen ik dacht aan mijn eenzaamheid
vraag ik me opnieuw af waar Nedjo blijf. Hij moet er nu bijna zijn want straks komen ze me halen om
bij die akelige gynaecoloog te gaan. Hopelijk komt hij snel want die gynaecoloog wil dat we langsgaan
bij de psycholoog. Ik snap het echt niet. Nedjo en ik lossen onze problemen zelf op. We hebben daar
geen hulpverlener voor nodig. Nee, Roma doen dat zelf. Mijn vader zegt dat het toch maar is om ons
te begluren en ons daarna te confronteren omdat ze het allemaal beter weten. Als je geen Roma bent
dan begrijpen ze het niet. Ze komen steeds aandraven met dingen die we moeten doen. Zo beweert
de verpleegkundige dat ik met Jelena naar een controle moet. Ik weet niet meer hoe ze het noemde.
Kind en Gezin of zo. Ze toonde me alles op de computer en toonde me verschillende checklists: ‘Mijn
9 maanden’ en ‘Na de geboorte’. Ik hoef het allemaal niet. Ik ga het doen zoals mijn eigen moeder het
gedaan heef. Kijk naar mij. Ik mankeer toch helemaal niets?
2
