Samenvatting Oculaire anatomie
Hoofdstuk 11: Centraal visueel pathway
Overzicht
Informatie die door het netvlies wordt geleverd, initieert interacties tussen meerdere
onderverdelingen van de hersenen die uiteindelijk leiden tot een bewuste waarneming van de
visuele scène.
Tegelijkertijd worden meer conventionele reflexen gestimuleerd, zoals het aanpassen van de grootte
van de pupil, het richten van de ogen op interessante doelen, en het reguleren van homeostatisch
gedrag dat verband houdt met de dag / nacht-cyclus.
De paden en structuren die dit brede scala aan functies bemiddelen, zijn noodzakelijkerwijs divers.
Hiervan is de primaire visuele route van het netvlies naar de dorsale laterale geniculaire nucleus in de
thalamus en naar de primaire visuele cortex de belangrijkste en zeker de meest grondig bestudeerde
component van het visuele systeem.
Verschillende klassen neuronen binnen dit pad coderen voor de variëteiten van visuele informatie
die we uiteindelijk zien ,zoals: luminantie, spectrale verschillen, oriëntatie en beweging.
De parallelle verwerking van verschillende categorieën visuele informatie gaat door in corticale
paden die verder reiken dan de primaire visuele cortex, en voorziet in een verscheidenheid aan
visuele gebieden in de occipitale, pariëtale en temporale lobben.
Visuele gebieden in de temporale kwab zijn voornamelijk betrokken bij objectherkenning, terwijl die
in de pariëtale kwab zich bezighouden met beweging.
Normaal zicht hangt af van de integratie van informatie in al deze corticale gebieden. De processen
die ten grondslag liggen aan visuele waarneming worden niet begrepen en blijven een van de
centrale uitdagingen van de moderne neurowetenschappen.
Centrale projecties van retinale ganglioncellen
Ganglioncelaxonen verlaten het netvlies via een cirkelvormig gebied in het nasale deel dat de
optische schijf (of optische papilla) wordt genoemd, waar ze samenbundelen om de oogzenuw te
vormen.
Dit gebied van het netvlies bevat geen fotoreceptoren en produceert, omdat het ongevoelig is voor
licht, het perceptuele fenomeen dat bekend staat als de blinde vlek.
De optische schijf is gemakkelijk te herkennen als een witachtig cirkelvormig gebied. Het wordt ook
herkend als de plaats van waaruit de oftalmische slagader en aders het oog binnenkomen (of
verlaten).
1
, Behalve dat het een opvallend kenmerk van het netvlies is, is het uiterlijk van de optische schijf een
nuttige graadmeter voor de intracraniale druk.
De subarachnoïdale ruimte rond de oogzenuw is continu met die van de hersenen. Als resultaat
kunnen verhogingen van de intracraniale druk worden gedetecteerd als papiloedeem, een zwelling
van de optische schijf.
Axonen in de oogzenuw lopen een rechte koers naar het optische chiasma aan de basis van het
diencephalon.
Bij mensen kruisen ongeveer 60% van deze vezels in het chiasma, terwijl de andere 40% doorgaat
naar de thalamus- en middenhersenen aan dezelfde kant. Eenmaal voorbij het chiasma, de
ganglioncel axonen aan elke kant van het optische kanaal.
Het optische kanaal bevat dus, in tegenstelling tot de oogzenuw, vezels van beide ogen.
Door de gedeeltelijke kruising (of decussatie) van ganglioncelaxonen op het optische chiasma kan
informatie van overeenkomstige punten op de twee retina's worden verwerkt door ongeveer
dezelfde corticale site in elk halfrond.
De ganglioncelaxonen in het optische kanaal bereiken een aantal structuren in het diencephalon en
de middenhersenen.
2
Hoofdstuk 11: Centraal visueel pathway
Overzicht
Informatie die door het netvlies wordt geleverd, initieert interacties tussen meerdere
onderverdelingen van de hersenen die uiteindelijk leiden tot een bewuste waarneming van de
visuele scène.
Tegelijkertijd worden meer conventionele reflexen gestimuleerd, zoals het aanpassen van de grootte
van de pupil, het richten van de ogen op interessante doelen, en het reguleren van homeostatisch
gedrag dat verband houdt met de dag / nacht-cyclus.
De paden en structuren die dit brede scala aan functies bemiddelen, zijn noodzakelijkerwijs divers.
Hiervan is de primaire visuele route van het netvlies naar de dorsale laterale geniculaire nucleus in de
thalamus en naar de primaire visuele cortex de belangrijkste en zeker de meest grondig bestudeerde
component van het visuele systeem.
Verschillende klassen neuronen binnen dit pad coderen voor de variëteiten van visuele informatie
die we uiteindelijk zien ,zoals: luminantie, spectrale verschillen, oriëntatie en beweging.
De parallelle verwerking van verschillende categorieën visuele informatie gaat door in corticale
paden die verder reiken dan de primaire visuele cortex, en voorziet in een verscheidenheid aan
visuele gebieden in de occipitale, pariëtale en temporale lobben.
Visuele gebieden in de temporale kwab zijn voornamelijk betrokken bij objectherkenning, terwijl die
in de pariëtale kwab zich bezighouden met beweging.
Normaal zicht hangt af van de integratie van informatie in al deze corticale gebieden. De processen
die ten grondslag liggen aan visuele waarneming worden niet begrepen en blijven een van de
centrale uitdagingen van de moderne neurowetenschappen.
Centrale projecties van retinale ganglioncellen
Ganglioncelaxonen verlaten het netvlies via een cirkelvormig gebied in het nasale deel dat de
optische schijf (of optische papilla) wordt genoemd, waar ze samenbundelen om de oogzenuw te
vormen.
Dit gebied van het netvlies bevat geen fotoreceptoren en produceert, omdat het ongevoelig is voor
licht, het perceptuele fenomeen dat bekend staat als de blinde vlek.
De optische schijf is gemakkelijk te herkennen als een witachtig cirkelvormig gebied. Het wordt ook
herkend als de plaats van waaruit de oftalmische slagader en aders het oog binnenkomen (of
verlaten).
1
, Behalve dat het een opvallend kenmerk van het netvlies is, is het uiterlijk van de optische schijf een
nuttige graadmeter voor de intracraniale druk.
De subarachnoïdale ruimte rond de oogzenuw is continu met die van de hersenen. Als resultaat
kunnen verhogingen van de intracraniale druk worden gedetecteerd als papiloedeem, een zwelling
van de optische schijf.
Axonen in de oogzenuw lopen een rechte koers naar het optische chiasma aan de basis van het
diencephalon.
Bij mensen kruisen ongeveer 60% van deze vezels in het chiasma, terwijl de andere 40% doorgaat
naar de thalamus- en middenhersenen aan dezelfde kant. Eenmaal voorbij het chiasma, de
ganglioncel axonen aan elke kant van het optische kanaal.
Het optische kanaal bevat dus, in tegenstelling tot de oogzenuw, vezels van beide ogen.
Door de gedeeltelijke kruising (of decussatie) van ganglioncelaxonen op het optische chiasma kan
informatie van overeenkomstige punten op de twee retina's worden verwerkt door ongeveer
dezelfde corticale site in elk halfrond.
De ganglioncelaxonen in het optische kanaal bereiken een aantal structuren in het diencephalon en
de middenhersenen.
2
