Week 1
HR 2 april 1985, NJ 1985/796 (Onbehoorlijk gedrag)
Rechtsvragen: Is het (kort) verhoren van een verdachte voordat deze aan de hulpofficier
van Justitie is overgeleverd, een schending van art. 53 lid 3 Sv?
Relevante feiten in het arrest:
1. De rechtbank heeft in hoger beroep geoordeeld dat de aanhouding niet in strijd was
met art. 53 lid 3 Sv. Volgens de advocaat van verdachte is dit onvoldoende
gemotiveerd door de rechtbank (eerste middel).
2. Art. 53 lid 3 Sv houdt in dat een verdachte zo snel mogelijk moet worden
overgeleverd aan een hulpofficier, en dat voordat dat is gebeurd, er geen
strafprocesrechtelijke handelingen (zoals een verhoor) mogen worden uitgevoerd.
3. Dit middel faalt volgens de rechtbank, en volgens de A-G, omdat de verdachte wel
degelijk zo snel mogelijk naar de hulpofficier van Justitie is gebracht. Daarnaast sluit
art. 53 lid 3 Sv niet uit dat er hiervoor een kort verhoor mag plaatsvinden. Dit middel
faalt in cassatie, omdat er in cassatie niet kan worden onderzocht naar de juistheid
van haar feitelijke vaststelling.
4. Verdachte zegt dat art. 4 ARV ‘onbehoorlijk gedrag’ te vaag zou zijn, dit middel treft
volgens de A-G geen doel (tweede middel)
5. Verdachte brengt ook het middel aan dat art. 4 ARV in dit geval onverbindend is,
omdat het hier gaat om een restaurant met een gesloten karakter, je moet een
consumptie aanschaffen om er te mogen zitten. Dit middel is volgens de A-G en de
rechtbank tevergeefs voorgesteld. Het restaurant bevindt zich namelijk op het station
in Rotterdam, daarmee valt het onder de ARV (derde middel)
6. Het laatste (vierde) middel is dat het restaurant geen onderdeel uit zou maken van
het station, omdat ook ‘niet-reizigers’ hiervan gebruik (kunnen) maken.
De HR verwerpt het beroep tot cassatie.
De A-G geeft aan het eens te zijn met de manier waarop de rechtbank alle middelen heeft
verworpen.
, EHRM 22 november 1995, NJ 1997/1, m.nt. Kn (Legaliteit in Straatsburg)
*Gaat over de veranderende opvatting in rechtspraak over verkrachting binnen het huwelijk
(Art. 7 EVRM)
Rechtsvraag: is een veroordeling voor verkrachting van een vrouw door haar echtgenoot
rechtmatig, of is dit in strijd met art. 7 EVRM?
Feiten in het arrest:
1. Het was in Engeland tot dit arrest niet mogelijk om een man te veroordelen voor
verkrachting van zijn vrouw. Een vrouw zou bij het aangaan van het huwelijk
instemmen met geslachtsgemeenschap met haar man.
2. Ten tijde van het opstellen van dit recht was de kijk op de verhouding binnen een
huwelijk nog heel anders dan nu, een vrouw werd toen gezien als een dienstbaar
bezit van de man, en nu wordt een huwelijk gezien als een deelgenootschap van
gelijke partners.
3. Deze ‘huwelijkse immuniteit’ kon maar onder een beperkt aantal voorwaarden
vervallen (bij scheiding, en soms bij afbreken van het samen wonen)
4. De vrouw kon niet in haar eentje deze toestemming intrekken, dit moest dan in
overeenstemming tussen beide partijen gebeuren
5. De verdachte werd veroordeeld van verkrachting van zijn eigen vrouw; zijn vrouw
was al verhuisd en ze hadden beide aangegeven een echtscheiding te willen. De
man is vervolgens ingebroken in het huis waar de vrouw verbleef, en heeft haar toen
met geweld willen dwingen om gemeenschap met hem te hebben. Hij heeft zijn hand
om haar keel geduwd, en haar een klap gegeven.
6. De man zegt dat deze veroordeling in strijd is met art. 7 EVRM, omdat hij volgens het
Engelse recht, niet veroordeeld kan worden voor (poging tot) verkrachting van zijn
echtgenote
7. Het EHRM heeft geoordeeld dat er geen schending is van art. 7 EVRM, de
veroordeling was terecht.
HR 2 april 1985, NJ 1985/796 (Onbehoorlijk gedrag)
Rechtsvragen: Is het (kort) verhoren van een verdachte voordat deze aan de hulpofficier
van Justitie is overgeleverd, een schending van art. 53 lid 3 Sv?
Relevante feiten in het arrest:
1. De rechtbank heeft in hoger beroep geoordeeld dat de aanhouding niet in strijd was
met art. 53 lid 3 Sv. Volgens de advocaat van verdachte is dit onvoldoende
gemotiveerd door de rechtbank (eerste middel).
2. Art. 53 lid 3 Sv houdt in dat een verdachte zo snel mogelijk moet worden
overgeleverd aan een hulpofficier, en dat voordat dat is gebeurd, er geen
strafprocesrechtelijke handelingen (zoals een verhoor) mogen worden uitgevoerd.
3. Dit middel faalt volgens de rechtbank, en volgens de A-G, omdat de verdachte wel
degelijk zo snel mogelijk naar de hulpofficier van Justitie is gebracht. Daarnaast sluit
art. 53 lid 3 Sv niet uit dat er hiervoor een kort verhoor mag plaatsvinden. Dit middel
faalt in cassatie, omdat er in cassatie niet kan worden onderzocht naar de juistheid
van haar feitelijke vaststelling.
4. Verdachte zegt dat art. 4 ARV ‘onbehoorlijk gedrag’ te vaag zou zijn, dit middel treft
volgens de A-G geen doel (tweede middel)
5. Verdachte brengt ook het middel aan dat art. 4 ARV in dit geval onverbindend is,
omdat het hier gaat om een restaurant met een gesloten karakter, je moet een
consumptie aanschaffen om er te mogen zitten. Dit middel is volgens de A-G en de
rechtbank tevergeefs voorgesteld. Het restaurant bevindt zich namelijk op het station
in Rotterdam, daarmee valt het onder de ARV (derde middel)
6. Het laatste (vierde) middel is dat het restaurant geen onderdeel uit zou maken van
het station, omdat ook ‘niet-reizigers’ hiervan gebruik (kunnen) maken.
De HR verwerpt het beroep tot cassatie.
De A-G geeft aan het eens te zijn met de manier waarop de rechtbank alle middelen heeft
verworpen.
, EHRM 22 november 1995, NJ 1997/1, m.nt. Kn (Legaliteit in Straatsburg)
*Gaat over de veranderende opvatting in rechtspraak over verkrachting binnen het huwelijk
(Art. 7 EVRM)
Rechtsvraag: is een veroordeling voor verkrachting van een vrouw door haar echtgenoot
rechtmatig, of is dit in strijd met art. 7 EVRM?
Feiten in het arrest:
1. Het was in Engeland tot dit arrest niet mogelijk om een man te veroordelen voor
verkrachting van zijn vrouw. Een vrouw zou bij het aangaan van het huwelijk
instemmen met geslachtsgemeenschap met haar man.
2. Ten tijde van het opstellen van dit recht was de kijk op de verhouding binnen een
huwelijk nog heel anders dan nu, een vrouw werd toen gezien als een dienstbaar
bezit van de man, en nu wordt een huwelijk gezien als een deelgenootschap van
gelijke partners.
3. Deze ‘huwelijkse immuniteit’ kon maar onder een beperkt aantal voorwaarden
vervallen (bij scheiding, en soms bij afbreken van het samen wonen)
4. De vrouw kon niet in haar eentje deze toestemming intrekken, dit moest dan in
overeenstemming tussen beide partijen gebeuren
5. De verdachte werd veroordeeld van verkrachting van zijn eigen vrouw; zijn vrouw
was al verhuisd en ze hadden beide aangegeven een echtscheiding te willen. De
man is vervolgens ingebroken in het huis waar de vrouw verbleef, en heeft haar toen
met geweld willen dwingen om gemeenschap met hem te hebben. Hij heeft zijn hand
om haar keel geduwd, en haar een klap gegeven.
6. De man zegt dat deze veroordeling in strijd is met art. 7 EVRM, omdat hij volgens het
Engelse recht, niet veroordeeld kan worden voor (poging tot) verkrachting van zijn
echtgenote
7. Het EHRM heeft geoordeeld dat er geen schending is van art. 7 EVRM, de
veroordeling was terecht.
