Probleem 6: Emoties
LD 1: Wat zijn emoties?
Emoties omvatten cognitieve evaluaties, subjectieve veranderingen, autonome en neurale opwinding en
impulsen tot actie.
Elke emotie gaat gepaard met een subjectieve bewuste ervaring (‘ervaringsfactor’). Er is een kenmerkend
gevoel van angst en dit is heel anders dan dat van vreugde of verlegenheid. Emoties worden gekenmerkt
door plezier en pijn, ook wel 'affect' genoemd
Er zijn universele emoties, maar leren past zowel wat ze triggert als hun precieze vorm van expressie aan.
Karakteristieken van emoties (Toates)
- Ze lijken qua structuur en functie sterk op verschillende gewervelde soorten.
- Ze worden grotendeels bepaald door genetische informatie en lijken daarom erg op elkaar tussen
leden van een bepaalde soort.
- Wanneer verschillende soorten worden vergeleken, is het duidelijk dat een bepaalde emotie wordt
geassocieerd met vergelijkbare, zo niet identieke, fysiologische (bijvoorbeeld hormonale)
veranderingen.
- Verschillende soorten bezitten een aantal zeer verschillende hersenstructuren buiten de regio's die
zich specifiek bezighouden met emotie (bijvoorbeeld nieuw ontwikkelde corticale structuren). Er
zijn ook enorm verschillende instanties en ecologische niches. Dit betekent verschillende triggers
voor emoties en verschillende manieren van emotionele expressie.
- Het potentieel voor affectieve ervaring wordt vastgesteld door basale hersengebieden, maar hoe
dat potentieel wordt gekanaliseerd, hangt af van individuele ervaring.
Psychologen zijn het er in het algemeen over eens dat emotie drie componenten heeft; cognities,
gevoelens en handelingen. Hiervan staan gevoelens het meest centraal in ons concept van emotie.
6 basisemoties
1. Verbazing
2. Woede
3. Verdriet
4. Walging
5. Angst
6. Blijdschap
Theorieën
Commonsense theorie: je voelt eerst een emotie, wat daarna je hartslag verandert en roept andere
reacties op.
James-Lange theorie: Emotie-inducerende zintuiglijke prikkels worden ontvangen en geïnterpreteerd door
de cortex, die veranderingen in de viscerale organen veroorzaakt via het autonome zenuwstelsel en in de
skeletspieren via het somatische zenuwstelsel. Vervolgens activeren de autonome en somatische reacties
de ervaring van emotie in de hersenen.
De autonome opwinding en skeletale acties komen eerst. Wat je als emotie ervaart, is het label dat je aan
je reacties geeft.
Je voelt je bang omdat je wegrent; je voelt je boos omdat je aanvalt.
Toen William James zei dat opwinding en acties tot emoties leidden, bedoelde hij het gevoelsaspect van
een emotie.
, Volgens de James-Lange-theorie komt het gevoelsaspect van een emotie voort uit feedback van acties van
de spieren en organen.
2 voorspellingen James-Lange theorie
1. Mensen met zwakke autonomische en skeletale reacties zouden minder emoties moeten voelen.
Klopt, mensen met puur autonoom falen ervaren dezelfde emoties, alleen voelen ze die emoties
minder intens dan voor het puur autonoom falen.
2. Iemands reacties veroorzaken of versterken zou een emotie moeten versterken.
James-Lang theorie klopt niet.
Cannon-Bard-theorie: emotionele stimuli hebben twee
onafhankelijke prikkelende effecten. Ze prikkelen zowel
het gevoel van emotie in de hersenen als de expressie
van emotie in het autonome en somatische
zenuwstelsel. De Cannon-Bard-theorie beschouwt
emotionele ervaring en emotionele expressie als
parallelle processen die geen direct causaal verband
hebben.
Deze theorie klopt niet.
Moderne bio-psychologie theorie: elk van de drie
belangrijkste factoren, de perceptie van de emotie-
inducerende stimulus, de autonome en somatische
reacties op de stimulus, en de ervaring van emotie, kan
de andere twee beïnvloeden.
Cognitieve-fysiologische theorie - Schatcher & Singer
In deze theorie is feedback niet bepalend voor het type
emotie.
Het type emotie, of het nu vreugde, angst of woede is,
wordt bepaald door een cognitieve interpretatie.
Volgens deze theorie is cognitie op zichzelf niet in
staat om emotie te bepalen. Integendeel, de combinatie
van cognitie en viscerale respons bepaalt het.
Zonder cognitie is viscerale opwinding diffuus en
ongedifferentieerd, maar gegeven cognitie kan het
individu het interpreteren. De hersenen zoeken naar
betekenis en labelen viscerale opwinding in termen van
cognities.
LD 1: Wat zijn emoties?
Emoties omvatten cognitieve evaluaties, subjectieve veranderingen, autonome en neurale opwinding en
impulsen tot actie.
Elke emotie gaat gepaard met een subjectieve bewuste ervaring (‘ervaringsfactor’). Er is een kenmerkend
gevoel van angst en dit is heel anders dan dat van vreugde of verlegenheid. Emoties worden gekenmerkt
door plezier en pijn, ook wel 'affect' genoemd
Er zijn universele emoties, maar leren past zowel wat ze triggert als hun precieze vorm van expressie aan.
Karakteristieken van emoties (Toates)
- Ze lijken qua structuur en functie sterk op verschillende gewervelde soorten.
- Ze worden grotendeels bepaald door genetische informatie en lijken daarom erg op elkaar tussen
leden van een bepaalde soort.
- Wanneer verschillende soorten worden vergeleken, is het duidelijk dat een bepaalde emotie wordt
geassocieerd met vergelijkbare, zo niet identieke, fysiologische (bijvoorbeeld hormonale)
veranderingen.
- Verschillende soorten bezitten een aantal zeer verschillende hersenstructuren buiten de regio's die
zich specifiek bezighouden met emotie (bijvoorbeeld nieuw ontwikkelde corticale structuren). Er
zijn ook enorm verschillende instanties en ecologische niches. Dit betekent verschillende triggers
voor emoties en verschillende manieren van emotionele expressie.
- Het potentieel voor affectieve ervaring wordt vastgesteld door basale hersengebieden, maar hoe
dat potentieel wordt gekanaliseerd, hangt af van individuele ervaring.
Psychologen zijn het er in het algemeen over eens dat emotie drie componenten heeft; cognities,
gevoelens en handelingen. Hiervan staan gevoelens het meest centraal in ons concept van emotie.
6 basisemoties
1. Verbazing
2. Woede
3. Verdriet
4. Walging
5. Angst
6. Blijdschap
Theorieën
Commonsense theorie: je voelt eerst een emotie, wat daarna je hartslag verandert en roept andere
reacties op.
James-Lange theorie: Emotie-inducerende zintuiglijke prikkels worden ontvangen en geïnterpreteerd door
de cortex, die veranderingen in de viscerale organen veroorzaakt via het autonome zenuwstelsel en in de
skeletspieren via het somatische zenuwstelsel. Vervolgens activeren de autonome en somatische reacties
de ervaring van emotie in de hersenen.
De autonome opwinding en skeletale acties komen eerst. Wat je als emotie ervaart, is het label dat je aan
je reacties geeft.
Je voelt je bang omdat je wegrent; je voelt je boos omdat je aanvalt.
Toen William James zei dat opwinding en acties tot emoties leidden, bedoelde hij het gevoelsaspect van
een emotie.
, Volgens de James-Lange-theorie komt het gevoelsaspect van een emotie voort uit feedback van acties van
de spieren en organen.
2 voorspellingen James-Lange theorie
1. Mensen met zwakke autonomische en skeletale reacties zouden minder emoties moeten voelen.
Klopt, mensen met puur autonoom falen ervaren dezelfde emoties, alleen voelen ze die emoties
minder intens dan voor het puur autonoom falen.
2. Iemands reacties veroorzaken of versterken zou een emotie moeten versterken.
James-Lang theorie klopt niet.
Cannon-Bard-theorie: emotionele stimuli hebben twee
onafhankelijke prikkelende effecten. Ze prikkelen zowel
het gevoel van emotie in de hersenen als de expressie
van emotie in het autonome en somatische
zenuwstelsel. De Cannon-Bard-theorie beschouwt
emotionele ervaring en emotionele expressie als
parallelle processen die geen direct causaal verband
hebben.
Deze theorie klopt niet.
Moderne bio-psychologie theorie: elk van de drie
belangrijkste factoren, de perceptie van de emotie-
inducerende stimulus, de autonome en somatische
reacties op de stimulus, en de ervaring van emotie, kan
de andere twee beïnvloeden.
Cognitieve-fysiologische theorie - Schatcher & Singer
In deze theorie is feedback niet bepalend voor het type
emotie.
Het type emotie, of het nu vreugde, angst of woede is,
wordt bepaald door een cognitieve interpretatie.
Volgens deze theorie is cognitie op zichzelf niet in
staat om emotie te bepalen. Integendeel, de combinatie
van cognitie en viscerale respons bepaalt het.
Zonder cognitie is viscerale opwinding diffuus en
ongedifferentieerd, maar gegeven cognitie kan het
individu het interpreteren. De hersenen zoeken naar
betekenis en labelen viscerale opwinding in termen van
cognities.
