Samenvatting Sociale Zekerheid | Wmo 2015 | Saxion | 2026/27

Samenvatting sociale zekerheid:
Hoofdstuk 10: Gezondheidszorg
De Wmo 2015 is een door de gemeenten uitgevoerde sociale voorziening en richt zich op allerlei
vormen van niet-medische zorg en begeleiding aan huis om zo te bevorderen dat iedere inwoner van
de gemeente kan meedoen in de samenleving. De ondersteuning komt aan de orde als mensen zich,
ook met steun van hun omgeving, niet (meer) zelfstandig kunnen redden.
- De Wmo 2015 geeft het gemeentebestuur de opdracht om zorg te dragen voor
maatschappelijke ondersteuning. Uit artikel 1.1.1 Wmo 2015 gaat het om:
 Het bevorderen van mantelzorg, de sociale samenhang, veiligheid en leefbaarheid in de
gemeente
 Het voorkomen en bestrijden van huiselijk geweld
 Het zoveel mogelijk binnen de eigen leefomgeving ondersteunen van de zelfredzaamheid
en de participatie van personen met een beperking of met chronische, psychische of
psychosociale problemen; en
 Het bieden van beschermd wonen en opvang
 Gemeenten kunnen algemene maatregelen nemen, algemene voorzieningen bieden en
maatwerkvoorzieningen verstrekken.
 Algemene maatregelen zijn op een bepaald in de wet omschreven doel gericht (art.
2.2.1 en 2.2.2 Wmo 2015). Voorbeeld: maatregelen om de leefbaarheid in de gemeente
te bevorderen, huishoudelijk geweld te voorkomen en mantelzorg en vrijwilligerswerk te
ondersteunen.
 Algemene voorzieningen richten zich op een bepaald in de wet omschreven doel (art.
2.2.3 wmo 2015). Ze zijn algemeen verkrijgbaar en betaalbaar en onderscheiden zich van
de maatwerkvoorzieningen doordat zij toegankelijk zijn zonder voorafgaand onderzoek
naar de persoonlijke omstandigheden van de gebruiker. Voorbeelden:
vervoersvoorzieningen voor ouderen, dagopvang en inloopvoorzieningen voor mensen
die zich eenzaam voelen.
 Maatwerkvoorzieningen dit zijn individuele voorzieningen die erop zijn gericht mensen
in staat te stellen zo lang mogelijk zelfredzaam te blijven in hun leefomgeving en te
kunnen participeren in de samenleving. Dit wordt verstrekt aan mensen die ervoor in
aanmerking komen (art. 2.3.1 Wmo 2015).
 Vreemdelingen komen alleen in aanmerking voor maatwerkvoorzieningen als zij
rechtmatig in NL verblijven (art. 1.2.2 lid 1 Wmo 2015).
 Iemand die meent dat hij in aanmerking voor een maatwerkvoorziening komt, moet dit
melden bij de gemeente (art. 2.3.2 lid 1 Wmo 2015). Die start vervolgens een onderzoek
naar de zorgbehoeften van de betrokkene. Doel onderzoek toekenning van de
benodigde voorziening zorgvuldig voor te bereiden (art. 3:2 Awb).
- Concludeert de gemeente dat iemand niet op eigen kracht dan wel met hulp van het sociale
netwerk of van mantelzorgers/ vrijwilligers in zijn zorgbehoefte kan voorzien, dan onderzoekt
de gemeente in hoeverre een algemene voorziening uitkomst kan bieden (art. 2.3.2 lid 2
onder e Wmo 2015).
- Leidt het onderzoek tot de conclusie dat iemand in principe voldoet aan de voorwaarden
voor een maatwerkvoorziening, dan informeert de gemeente bij de betrokkene of hij vanuit
andere terreinen binnen het sociale domein wellicht ondersteuning ontvangt, zodat de te
verlenen maatwerkvoorziening daarop kan worden afgestemd (art. 2.3.2 lid 2 onder f Wmo
2015). Vervolgens meldt de gemeente aan de betrokkene welke maatwerkvoorziening hij op
basis van het onderzoek in aanmerking kan komen. Vervolgens kan de betrokkene kiezen of
hij daarvoor een aanvraag indient.

, - Het toekenningsbesluit genomen door college van B&W. Het is een beschikking in de zin
van de Awb die openstaat voor bezwaar en beroep.
- De betrokkene kan kiezen voor een persoonsgebonden budget waarmee hij de vastgestelde
ondersteuning zelf kan inkopen (art. 2.3.2 lid 6 Wmo 2015). Er zijn dan meer mogelijkheden
om de benodigde ondersteuning af te stemmen op eigen voorkeuren. De betrokkene zal de
gemeente moeten overtuigen dat hij vaardig genoeg is om de verantwoordelijkheden te
kunnen dragen die bij de inkoop komen kijken. Het college kan het weigeren als bijv. de aard
van de voorziening zich daarvoor niet goed leent.
- In de gemeentelijke verordening moet worden vastgelegd hoe de hoogte van het budget
wordt bepaald (art. 2.1.3 lid 2 Wmo 2015).
- Het kan zijn dat er een eigen bijdrage wordt gevraagd (art. 2.1.4 en 2.1.4a Wmo 2015). Dit is
een vast abonnementstarief. De hoogte kan per voorziening verschillen. De eigen bijdrage is
verschuldigd zolang de voorziening verstrekt.
- Ontvangers van de algemene voorziening of maatwerkvoorziening zijn verplicht desgevraagd
mee te werken aan alles dat redelijkerwijs noodzakelijk is voor de uitvoering van de wet (art.
2.3.8 lid 3 Wmo 2015) (medewerkingsplicht). De ontvangers hebben ook een
informatieplicht ze moeten het college op de hoogte stellen van alle feiten en
omstandigheden waarvan redelijkerwijs duidelijk kan zijn dat het de voorziening kan
beïnvloeden (art. 3.2.3 Wlz). Als dat niet gebeurt kan het college de voorziening intrekken
(art. 2.3.9 Wmo 2015).

Hoofdstuk 11: Behoeftigheid
- De Participatiewet kent ook een informatieplicht het verstrekken van informatie waarvan
zij denken dat het nodig is voor de arbeidsinschakeling of het recht op de bijstand (art. 17
PW).
- Overtreding van de informatieplicht wordt met een bestuurlijke boete bestraft (art. 18a PW).
Het boetestelsel komt overeen met dat van andere socialezekerheidswetten. Bij opzet wordt
de eerste overtreding een boete van maximaal de hoogte van het benadelingsbedrag
brutobedrag dat ten onrechte werd vertrekt als gevolg van het niet in acht nemen van de
informatieplicht (art. 18a lid 2 PW).
- Is er sprake van opzet, dan wordt een gedifferentieerde benadering gevolg. Er worden daarbij
4 gradaties van schuld onderscheiden. Bij grove schuld is de boete 75% van het
benadelingsbedrag, bij verwijtbaarheid 50% en bij verminderde verwijtbaarheid bedraagt het
25% van het benadelingsbedrag (art. 2 en 2a Boetebesluit socialezekerheidswetten). Bij
recidive wordt max. 150% van het benadelingsbedrag in rekening gebracht.
- Het college van B&W kan afzien van het opleggen van een boete als daarvoor een dringende
reden is (art. 18a lid 7 PW). Onder bepaalde voorwaarden kan een boete geheel of
gedeeltelijk worden kwijtgescholden. Een uitkering die is verkregen op basis van onjuiste
informatie wordt herzien of ingetrokken en ten onrechte betaalde wordt terug- en
ingevorderd.
- Er is ook een medewerkingsplicht de verplichting om de medewerking te verlenen die
redelijkerwijs nodig is voor de uitvoering van de wet (art. 17 lid 2 PW). Er wordt ook verwacht
dat de bijstandsgerechtigde voldoende besef tonen van de verantwoordelijkheid om primair
zelf in het bestaan te voorzien en dat zij zich onthouden van ernstige misdragen jegens
personen of instanties die met de uitvoering van de wet zijn belast (art. 18 lid 2 en art. 9 lid 6
PW).
- Bij het overtreden van de medewerkingsplicht wordt een maatregel opgelegd die resulteert
in verlaging van de bijstandsuitkering (art. 18 lid 2 PW). Het kan ook tot gevolg hebben dat