Depressieve symptomen bij duodenumcarcinoom
Naam student:
Studentnummer:
Klas:
Naam docent:
Naam examinator:
Studieonderdeel:
Studiegidsnummer:
Aantal woorden: 3450
Datum:
,Inhoudsopgave:
Inleiding...........................................................................................
● Casus…………….
Gevalsbeschrijving............................................................................
● Voorgeschiedenis …………...….
● Pathofysiologie…………….
● Uitwerking ICF model …………….
● Verpleegkundige diagnoses…………….
● Gezondheidsprobleem …………...….
● Betrokken disciplines …………….
Methode...........................................................................................
● Praktijkonderzoek…………...….
Verdieping........................................................................................
● Flowchart …………….
● Uitwerking artikelen …………...….
● Bespreking....................................................................................................
Discussie...........................................................................................
● Rol van de verpleegkundige…………...….
● Kritische blik case study…………...….
Conclusie..........................................................................................
● Antwoord op onderzoeksvraag…………...….
Aanbevelingen..................................................................................
Bronnenlijst.....................................................................................
, Inleiding:
### Casus: Mevrouw De Vries (34 jaar)
Mevrouw De Vries1 is een Nederlandse, 34-jarige vrouw met een diagnose van een maligne
neoplasma in de duodenum. Ze heeft een medische voorgeschiedenis van primaire
hypertensie en milde depressieve klachten, die zijn verergerd sinds de diagnose van haar
kanker. Zij is momenteel opgenomen in een academisch ziekenhuis voor chemotherapie om
de levensduur te verlengen en symptomen te verlichten door de tumor te verkleinen.
Haar sociale netwerk is beperkt; ze heeft een zus in Australië en weinig familie in de buurt.
De afstand maakt contact moeilijk, waardoor ze zich vaak eenzaam voelt. Daarnaast ontvangt
ze sporadisch hulp van een vriendin, die niet altijd beschikbaar is. Dit gebrek aan steun
bemoeilijkt emotionele ondersteuning.
Mevrouw ervaart regelmatig ernstige buikpijn, misselijkheid en extreme vermoeidheid door
de tumor en bijwerkingen van chemotherapie. De tumor irriteert het spijsverteringskanaal,
wat leidt tot pijn en misselijkheid. In de afgelopen drie weken heeft ze 5 kg verloren zonder
dieetverandering, en haar vermoeidheid ondermijnt haar motivatie om te eten of medicatie
in te nemen. Deze factoren samen beïnvloeden haar kwaliteit van leven aanzienlijk.
Mevrouw is vaak somber en twijfelt of ze verder moet met de behandelingen. Ze kan steeds
minder, terwijl ze voorheen actief was in sport en salsadansen. Door haar diagnose kan ze
niet meer lesgeven als aardrijkskundelerares. Nu kan ze zelfs niet zelfstandig douchen of
naar de wc gaan. Haar uitzichtloosheid versterkt haar depressieve symptomen, wat leidt tot
vermijding van behandelingen en problemen met het innemen van medicatie, die belangrijk
zijn voor het beheersen van haar symptomen.
Verpleegkundigen besluiten gewoonlijk om de huidige behandelingen voort te zetten, zoals
medicamenteuze therapie en cognitieve gedragstherapie, in hoop op verbetering. Echter
bestaat er klinische onzekerheid over de effectiviteit van deze behandelingen bij mevrouw de
Vries. Dit komt doordat de behandelingen niet de gewenste resultaten opleveren zoals:
significante vermindering van de depressieve symptomen, verbeterde sociale interactie en
een verhoogde kwaliteit van leven.
Dit roept vragen op over alternatieve behandelingen, zoals lichaamsbeweging en
psycho-educatie. Deze interventies zouden mogelijk beter aansluiten bij de emotionele en
psychologische uitdagingen die mevrouw ondervindt. Lichaamsbeweging kan helpen bij het
verbeteren van de stemming en het verminderen van angst, terwijl psycho-educatie meer
inzicht biedt in haar aandoening en copingstrategieën aanreikt.
De vraagstelling die hieruit leidt is:
Welke van de interventies lichaamsbeweging of psycho-educatie zijn geschikt om depressieve
symptomen te verminderen bij een patiënt met een duodenumcarcinoom en een beperkt
sociaal netwerk?
1
Deze casus is geanonimiseerd, de namen zijn fictief en jaren zijn aangepast om privacy te
waarborgen.
Naam student:
Studentnummer:
Klas:
Naam docent:
Naam examinator:
Studieonderdeel:
Studiegidsnummer:
Aantal woorden: 3450
Datum:
,Inhoudsopgave:
Inleiding...........................................................................................
● Casus…………….
Gevalsbeschrijving............................................................................
● Voorgeschiedenis …………...….
● Pathofysiologie…………….
● Uitwerking ICF model …………….
● Verpleegkundige diagnoses…………….
● Gezondheidsprobleem …………...….
● Betrokken disciplines …………….
Methode...........................................................................................
● Praktijkonderzoek…………...….
Verdieping........................................................................................
● Flowchart …………….
● Uitwerking artikelen …………...….
● Bespreking....................................................................................................
Discussie...........................................................................................
● Rol van de verpleegkundige…………...….
● Kritische blik case study…………...….
Conclusie..........................................................................................
● Antwoord op onderzoeksvraag…………...….
Aanbevelingen..................................................................................
Bronnenlijst.....................................................................................
, Inleiding:
### Casus: Mevrouw De Vries (34 jaar)
Mevrouw De Vries1 is een Nederlandse, 34-jarige vrouw met een diagnose van een maligne
neoplasma in de duodenum. Ze heeft een medische voorgeschiedenis van primaire
hypertensie en milde depressieve klachten, die zijn verergerd sinds de diagnose van haar
kanker. Zij is momenteel opgenomen in een academisch ziekenhuis voor chemotherapie om
de levensduur te verlengen en symptomen te verlichten door de tumor te verkleinen.
Haar sociale netwerk is beperkt; ze heeft een zus in Australië en weinig familie in de buurt.
De afstand maakt contact moeilijk, waardoor ze zich vaak eenzaam voelt. Daarnaast ontvangt
ze sporadisch hulp van een vriendin, die niet altijd beschikbaar is. Dit gebrek aan steun
bemoeilijkt emotionele ondersteuning.
Mevrouw ervaart regelmatig ernstige buikpijn, misselijkheid en extreme vermoeidheid door
de tumor en bijwerkingen van chemotherapie. De tumor irriteert het spijsverteringskanaal,
wat leidt tot pijn en misselijkheid. In de afgelopen drie weken heeft ze 5 kg verloren zonder
dieetverandering, en haar vermoeidheid ondermijnt haar motivatie om te eten of medicatie
in te nemen. Deze factoren samen beïnvloeden haar kwaliteit van leven aanzienlijk.
Mevrouw is vaak somber en twijfelt of ze verder moet met de behandelingen. Ze kan steeds
minder, terwijl ze voorheen actief was in sport en salsadansen. Door haar diagnose kan ze
niet meer lesgeven als aardrijkskundelerares. Nu kan ze zelfs niet zelfstandig douchen of
naar de wc gaan. Haar uitzichtloosheid versterkt haar depressieve symptomen, wat leidt tot
vermijding van behandelingen en problemen met het innemen van medicatie, die belangrijk
zijn voor het beheersen van haar symptomen.
Verpleegkundigen besluiten gewoonlijk om de huidige behandelingen voort te zetten, zoals
medicamenteuze therapie en cognitieve gedragstherapie, in hoop op verbetering. Echter
bestaat er klinische onzekerheid over de effectiviteit van deze behandelingen bij mevrouw de
Vries. Dit komt doordat de behandelingen niet de gewenste resultaten opleveren zoals:
significante vermindering van de depressieve symptomen, verbeterde sociale interactie en
een verhoogde kwaliteit van leven.
Dit roept vragen op over alternatieve behandelingen, zoals lichaamsbeweging en
psycho-educatie. Deze interventies zouden mogelijk beter aansluiten bij de emotionele en
psychologische uitdagingen die mevrouw ondervindt. Lichaamsbeweging kan helpen bij het
verbeteren van de stemming en het verminderen van angst, terwijl psycho-educatie meer
inzicht biedt in haar aandoening en copingstrategieën aanreikt.
De vraagstelling die hieruit leidt is:
Welke van de interventies lichaamsbeweging of psycho-educatie zijn geschikt om depressieve
symptomen te verminderen bij een patiënt met een duodenumcarcinoom en een beperkt
sociaal netwerk?
1
Deze casus is geanonimiseerd, de namen zijn fictief en jaren zijn aangepast om privacy te
waarborgen.
