Hoofdstuk 4: zuur-base titraties
1. Volumetrische titraties: algemeen
- Volumetrische titratie = procedure waarbij nauwkeurig het volume
wordt gemeten van een oplossing van reagens van een bekende
concentratie (standaardoplossing = standaard titrant =
titratie-oplossing) dat nodig is om volledig te reageren met analiet
o Uit het volume titrant wordt de hoeveelheid analiet berekend
o Titrant wordt stapsgewijs toegevoegd, meestal met een buret
- Voorwaarden voor de reactie
o Gekende en reproduceerbare stoichiometrie
o Zeer grote evenwichtsconstante
o Snelle reactie minimale tijd tussen toevoegingen
o Selectieve reactie tussen analiet en standaardoplossing
- Types volumetrische titraties
o Zuur-base titraties
o Complexometrische titraties
o Redoxtitraties
o Neerslagtitraties
- Equivalentiepunt = moment in een titratie waarop de hoeveelheid
toegevoegde titrant precies reageert met de volledige hoeveelheid
analiet
o Kan je niet meten maar wel berekenen
- Eindpunt = herkenningspunt voor het EP waarbij fysische
eigenschap van de oplossing plots verandert
o Kan gedetecteerd worden door
Kleuromslag van analiet of titrant zelf
Indicator = stof die waarneembare fysische verandering
ondergaat bij het eindpunt
Meetinstrument dat reageert op karakteristieke
verandering tijdens titratie
- Ideaal: eindpunt = EP
o In praktijk soms niet het geval door bv titratiefout = Vep –
Veq
o Zo een titratiefout kan je deels gaan compenseren met een
blanco titratie
- Blanco titratie = titratie zonder analiet
- Volumetrische titraties veel gebruikt omwille van
o Snel
o Eenvoudig
o Nauwkeurig
, o Gemakkelijk te automatiseren (autotitrator = toestel dat
automatisch titratie uitvoert en het EP bepaalt zonder manuele
tussenkomst)
- Standaardoplossing = standaard titrant = titratie-oplossing
o Oplossing waarvan de concentratie al bekend is, wordt
gebruikt bij titraties
o Nauwkeurigheid van titratie kan niet beter zijn dan
nauwkeurigheid van de standaardoplossing
o Speelt belangrijke rol in hoe betrouwbaar je titratie is
- Methoden om standaardoplossingen te bereiden
o Directe methode = een primaire standaard (is een zeer
zuivere stof die je kunt afwegen en oplossen in een exact
volume solvent) afwegen en oplossen in een gekend solvent
Deze methode kiezen als er een geschikte primaire
standaard beschikbaar is
Vereisten voor primaire standaard
Stabiel (verandert niet bij normale
omstandigheden)
Zeer zuiver en controleerbaar
Niet hygroscopisch (die water(damp) gaan
aantrekken, want als je component weegt, weeg je
meestal ook nog stukje vochtigheid en om dat te
vermijden dus niet zo een component)
Gemakkelijk te verkrijgen tegen redelijke kostprijs
Goed oplosbaar in het gekozen solvent
Hoge molaire massa (minder fout bij het wegen)
Slechts weinig stoffen voldoen aan deze criteria en zijn
commercieel verkrijgbaar als primaire standaard: bv.
Natriumcarbonaat
o Standaardisatie (= factorbepaling = titerbepaling) = De
exacte concentratie bepalen van een oplossing die nog niet
precies gekend is, je gebruikt een primaire standaard om de
concentratie te bepalen van een minder zekere oplossing
Er zit grote onzekerheid op de concentratie
Exacte molariteit kan worden aangegeven
(correctie)factor = titer duidt wiskundig de
afwijking aan t.o.v. corresponderende theoretische
concentratie
Reële concentratie = theoretische concentratie
Factor = f
1. Volumetrische titraties: algemeen
- Volumetrische titratie = procedure waarbij nauwkeurig het volume
wordt gemeten van een oplossing van reagens van een bekende
concentratie (standaardoplossing = standaard titrant =
titratie-oplossing) dat nodig is om volledig te reageren met analiet
o Uit het volume titrant wordt de hoeveelheid analiet berekend
o Titrant wordt stapsgewijs toegevoegd, meestal met een buret
- Voorwaarden voor de reactie
o Gekende en reproduceerbare stoichiometrie
o Zeer grote evenwichtsconstante
o Snelle reactie minimale tijd tussen toevoegingen
o Selectieve reactie tussen analiet en standaardoplossing
- Types volumetrische titraties
o Zuur-base titraties
o Complexometrische titraties
o Redoxtitraties
o Neerslagtitraties
- Equivalentiepunt = moment in een titratie waarop de hoeveelheid
toegevoegde titrant precies reageert met de volledige hoeveelheid
analiet
o Kan je niet meten maar wel berekenen
- Eindpunt = herkenningspunt voor het EP waarbij fysische
eigenschap van de oplossing plots verandert
o Kan gedetecteerd worden door
Kleuromslag van analiet of titrant zelf
Indicator = stof die waarneembare fysische verandering
ondergaat bij het eindpunt
Meetinstrument dat reageert op karakteristieke
verandering tijdens titratie
- Ideaal: eindpunt = EP
o In praktijk soms niet het geval door bv titratiefout = Vep –
Veq
o Zo een titratiefout kan je deels gaan compenseren met een
blanco titratie
- Blanco titratie = titratie zonder analiet
- Volumetrische titraties veel gebruikt omwille van
o Snel
o Eenvoudig
o Nauwkeurig
, o Gemakkelijk te automatiseren (autotitrator = toestel dat
automatisch titratie uitvoert en het EP bepaalt zonder manuele
tussenkomst)
- Standaardoplossing = standaard titrant = titratie-oplossing
o Oplossing waarvan de concentratie al bekend is, wordt
gebruikt bij titraties
o Nauwkeurigheid van titratie kan niet beter zijn dan
nauwkeurigheid van de standaardoplossing
o Speelt belangrijke rol in hoe betrouwbaar je titratie is
- Methoden om standaardoplossingen te bereiden
o Directe methode = een primaire standaard (is een zeer
zuivere stof die je kunt afwegen en oplossen in een exact
volume solvent) afwegen en oplossen in een gekend solvent
Deze methode kiezen als er een geschikte primaire
standaard beschikbaar is
Vereisten voor primaire standaard
Stabiel (verandert niet bij normale
omstandigheden)
Zeer zuiver en controleerbaar
Niet hygroscopisch (die water(damp) gaan
aantrekken, want als je component weegt, weeg je
meestal ook nog stukje vochtigheid en om dat te
vermijden dus niet zo een component)
Gemakkelijk te verkrijgen tegen redelijke kostprijs
Goed oplosbaar in het gekozen solvent
Hoge molaire massa (minder fout bij het wegen)
Slechts weinig stoffen voldoen aan deze criteria en zijn
commercieel verkrijgbaar als primaire standaard: bv.
Natriumcarbonaat
o Standaardisatie (= factorbepaling = titerbepaling) = De
exacte concentratie bepalen van een oplossing die nog niet
precies gekend is, je gebruikt een primaire standaard om de
concentratie te bepalen van een minder zekere oplossing
Er zit grote onzekerheid op de concentratie
Exacte molariteit kan worden aangegeven
(correctie)factor = titer duidt wiskundig de
afwijking aan t.o.v. corresponderende theoretische
concentratie
Reële concentratie = theoretische concentratie
Factor = f
