Mevrouw de President, geacht college,
(Kleine fout in feit 1.8 van de dagvaarding aankaarten)
Ik zal het in mijn pleidooi vandaag hebben over de volgende vier inhoudelijke punten, te
weten:
- De overeenkomst van opdracht die tussen cliënt en gedaagde tot stand is gekomen en
op welke vlakken deze verschilt met een vriendendienst;
- De toerekenbaarheid van de wanprestatie;
- De vordering die voorligt;
- En tenslotte de onrechtmatige daad, mocht er toch geen sprake zijn van overeenkomst
I. De tot stand gekomen overeenkomst.
Meer specifiek: de overeenkomst van opdracht. En of daar sprake van is moet beoordeeld
worden aan de hand van de afspraken die zijn gemaakt omtrent de aard, omvang en frequentie
van de opgedragen werkzaamheden1, de mate van zelfstandigheid van de opdrachtnemer2, en
de aard en hoogte van de vergoeding.3
De situatie was als volgt: Meneer Boudot heeft de wettelijke taak om belastingaangifte
te doen. Maar omdat hij geen Nederlands spreekt, kon hij die formulieren niet deugdelijk en
naar waarheid kon invullen, en moest hij iemand anders, die wel de taal machtig was, de
opdracht geven om dat te doen. En meneer Biemond, zijn buurman, dient zich aan en de heren
maken een afspraak. Een afspraak die zelfs zo concreet was, dat deze aan de hand van de
rechterlijke standaarden een ‘overeenkomst’ genoemd kan worden. En dat zit hem in het
volgende elementen:
1) Ten eerste bestond er geen twijfel over de aard, omvang en frequentie van de
werkzaamheden. Dat was namelijk het jaarlijks invullen van de belastingaangifte. Ook
was de afspraak omtrent de vergoeding volkomen helder: dat was een kistje met 6
flessen Nuit Saint Georges, dat jaarlijks verstrekt werd.
2) Ten tweede kon meneer Biemond zijn opdracht volledig zelfstandig vervullen. Dat is
ook logisch omdat cliënt de taal niet sprak waarin de formulieren ingevuld moesten
worden. Boudot had dus niet de mogelijkheid om Biemond te controleren, om mee te
lezen, om zelf relevante informatie toe te passen; hij kon geen wetgeving of
overheidssites raadplegen om deel te nemen in de werkzaamheden; kortom, hij had de
taak van de aangifte invullen volledig aan Biemond uitbesteed.
a. Biemond voert aan dat er geen sprake kan zijn van zelfstandigheid omdat hij
niet gemachtigd was door Boudot. Echter: het ging hier niet om
vertegenwoordiging ten aanzien van de belastingdienst, waarvoor die
machtiging vereist is. Het ging in casu om puur het invullen van de
belastingaangifte en dat kan nooit daadwerkelijk samen zijn verricht, omdat
cliënt dus geen Nederlands spreekt.
3) Ten derde de vergoeding die tegenover de werkzaamheden stond.
a. Deze had een waarde van €419,- en die hoogte is een veelzeggende aanwijzing
voor het bestaan van een overeenkomst, om dat deze duidelijk wijst op een
zakelijke vergoeding in plaats van een bedankje (hier kom ik later op terug).
i. Biemond voert aan dat Boudot de wijn in kan kopen tegen een lagere
prijs dan die op de markt wordt gevraagd. Echter is daar geen bewijs
voor. En al zou cliënt de flessen goedkoper kunnen inkopen (en de
1
Rb. Rotterdam 25 januari 2017, ECLI:NL:RBROT:2017:446
2
Castermans & Krans in: T&C BW,art. 7:400 BW, aant. 2a en 2d.
3
Rb. Rotterdam 25 januari 2017, ECLI:NL:RBROT:2017:446
(Kleine fout in feit 1.8 van de dagvaarding aankaarten)
Ik zal het in mijn pleidooi vandaag hebben over de volgende vier inhoudelijke punten, te
weten:
- De overeenkomst van opdracht die tussen cliënt en gedaagde tot stand is gekomen en
op welke vlakken deze verschilt met een vriendendienst;
- De toerekenbaarheid van de wanprestatie;
- De vordering die voorligt;
- En tenslotte de onrechtmatige daad, mocht er toch geen sprake zijn van overeenkomst
I. De tot stand gekomen overeenkomst.
Meer specifiek: de overeenkomst van opdracht. En of daar sprake van is moet beoordeeld
worden aan de hand van de afspraken die zijn gemaakt omtrent de aard, omvang en frequentie
van de opgedragen werkzaamheden1, de mate van zelfstandigheid van de opdrachtnemer2, en
de aard en hoogte van de vergoeding.3
De situatie was als volgt: Meneer Boudot heeft de wettelijke taak om belastingaangifte
te doen. Maar omdat hij geen Nederlands spreekt, kon hij die formulieren niet deugdelijk en
naar waarheid kon invullen, en moest hij iemand anders, die wel de taal machtig was, de
opdracht geven om dat te doen. En meneer Biemond, zijn buurman, dient zich aan en de heren
maken een afspraak. Een afspraak die zelfs zo concreet was, dat deze aan de hand van de
rechterlijke standaarden een ‘overeenkomst’ genoemd kan worden. En dat zit hem in het
volgende elementen:
1) Ten eerste bestond er geen twijfel over de aard, omvang en frequentie van de
werkzaamheden. Dat was namelijk het jaarlijks invullen van de belastingaangifte. Ook
was de afspraak omtrent de vergoeding volkomen helder: dat was een kistje met 6
flessen Nuit Saint Georges, dat jaarlijks verstrekt werd.
2) Ten tweede kon meneer Biemond zijn opdracht volledig zelfstandig vervullen. Dat is
ook logisch omdat cliënt de taal niet sprak waarin de formulieren ingevuld moesten
worden. Boudot had dus niet de mogelijkheid om Biemond te controleren, om mee te
lezen, om zelf relevante informatie toe te passen; hij kon geen wetgeving of
overheidssites raadplegen om deel te nemen in de werkzaamheden; kortom, hij had de
taak van de aangifte invullen volledig aan Biemond uitbesteed.
a. Biemond voert aan dat er geen sprake kan zijn van zelfstandigheid omdat hij
niet gemachtigd was door Boudot. Echter: het ging hier niet om
vertegenwoordiging ten aanzien van de belastingdienst, waarvoor die
machtiging vereist is. Het ging in casu om puur het invullen van de
belastingaangifte en dat kan nooit daadwerkelijk samen zijn verricht, omdat
cliënt dus geen Nederlands spreekt.
3) Ten derde de vergoeding die tegenover de werkzaamheden stond.
a. Deze had een waarde van €419,- en die hoogte is een veelzeggende aanwijzing
voor het bestaan van een overeenkomst, om dat deze duidelijk wijst op een
zakelijke vergoeding in plaats van een bedankje (hier kom ik later op terug).
i. Biemond voert aan dat Boudot de wijn in kan kopen tegen een lagere
prijs dan die op de markt wordt gevraagd. Echter is daar geen bewijs
voor. En al zou cliënt de flessen goedkoper kunnen inkopen (en de
1
Rb. Rotterdam 25 januari 2017, ECLI:NL:RBROT:2017:446
2
Castermans & Krans in: T&C BW,art. 7:400 BW, aant. 2a en 2d.
3
Rb. Rotterdam 25 januari 2017, ECLI:NL:RBROT:2017:446
