Essen für alle:
Er zou een kok voor 150 mensen gaan koken, maar uiteindelijk komen die 150 mensen niet
opdagen, omdat er veel slachtoffers zijn gevallen. De meesten zijn overleden of liggen
gewond in het ziekenhuis. In die periode was er nauwelijks eten en drinken, en de
overlevenden kregen net genoeg om door te gaan. Door het grote aantal doden is er nu
echter meer voedsel beschikbaar voor de overgeblevenen.
Wir von der Schule:
Ze zijn met z'n vieren uit dezelfde klas. Eén van de jongens heeft zijn schoolboeken
meegenomen, in de hoop zijn opleiding af te maken, maar dat blijkt onmogelijk te zijn in de
oorlog. Ze zijn ook allemaal dol op vrouwen en verlangen naar hun aanwezigheid. Het
groepje bestaat uit: Paul Bäumer, Tjaden, Haie Wethus, Detering en Kat.
Glück:
De mensen hadden post gekregen en konden brieven en kranten lezen. Ze moesten samen
een wc delen. Rakketten sloegen in de buurt in, en ze bevonden zich midden in het
oorlogsgebied. Ze gaven de voorkeur aan overleven boven het streven naar een normaal
leven.
Josef:
In die tijd vertrouwden ze erop dat alles wat ouders en docenten zeiden de waarheid was.
Paul hoorde Josef schreeuwen; een kogel had zijn ogen geraakt. Josef viel neer, maar
kwam kort daarna weer bij. Toch was hij niet meer in staat om iets te doen en er klonk nog
een schot. Voor de ogen van Paul en de anderen werd Josef gedood. Het was bij die eerste
doden dat ze zich realiseerden dat ze er alleen voor stonden en dat niemand hen zou
helpen.
Franz:
Franz, die in dezelfde klas zat als Bäumer en de anderen, ligt in het ziekenhuis met een
beenwond. Zijn kameraden bezoeken hem in de grote zaal. Franz zegt dat zijn been veel
pijn doet en dat hij het liever geamputeerd zou hebben. Hij heeft zijn ouders nog niet gezien.
Terwijl ze praten, ontdekken ze een paar laarzen, die Franz niet meer nodig heeft. Müller
past ze, en ze geven Franz sigaretten. Bäumer denkt aan de brief die hij naar Franz’ moeder
moet sturen. Albert komt langs, schopt zijn sigaret weg en zegt dat ze geen kans hebben
met meisjes, omdat het daar gewoon niet kan. Ze voelen zich verrot en realiseren zich dat
Franz waarschijnlijk zal sterven, wat hen het zwaarst valt.
Die Ausbildung:
Voordat de jongens naar het front gingen, volgden ze training in Birziks-Kommando, een
soort school. Ze leerden marcheren, militaire termen en kregen uniformen. De instructeur,
Himmelstoß, was streng. Ze moesten het bed voor hem opmaken, en Bäumer kreeg straf
omdat hij zijn bank niet goed genoeg schoon had gemaakt; hij moest het met een
tandenborstel perfect reinigen. De jongens bedachten een plan om Himmelstoß terug te
pakken, maar daardoor verloren ze weinig macht.
Die Stiefel:
, Bäumer is alleen bij Franz in het Lazarett. Franz heeft zijn been laten amputeren en zegt dat
het gelukkig maar één been is. Hij krijgt een prothese en kan weer lopen. Franz vraagt
Bäumer de laarzen mee te nemen voor Müller. Bäumer herinnert zich dat Franz vroeger
goed kon schrijven en goed was in turnen.
Franz pakt Bäumer's hand en zegt: "Ik wil niet sterven, Paul." Paul denkt na over de brief
voor Franz' moeder en zegt: "Je komt in de hemel, Franz, met een villa op een berg." Ze
praten over gedeelde herinneringen, maar plotseling begint Franz te kreunen en zegt dat hij
naar de arts moet. Paul vertelt hem dat de arts bezig is met andere amputaties. Het is te
laat, en Franz sterft voordat de arts arriveert. Bäumer neemt de laarzen mee voor Müller.
Himmelstoß:
Himmelstoß was hard geworden door zijn functie als docent in het leger. Hij droeg zijn
uniform om zijn macht te tonen. De jongens moesten zingen voor hun eten, terwijl ze
uitgeput waren van de zware mars en honger. Hun rugzakken knelden en er was altijd te
weinig eten voor Himmelstoß. Ze moesten op straat marcheren en zingen. Als Himmelstoß
zijn uniform aanhad, voelde hij zich sterk.
Op school maakte iedereen snel vrienden, maar Tjaden had een probleem: hij plaste in zijn
bed. Himmelstoß liet hem elke keer zelf opruimen. Tjaden moest met een andere bedplasser
in een stapelbed slapen, dat bovendien heel hard was. Ze deden alles om het bed wat
draaglijker te maken. De jongens hadden veel woede en haat richting Himmelstoß.
Die Rache:
De laatste dag van de opleiding was eindelijk daar, en iedereen was gespannen.
Himmelstoß had veel gedronken en was aan het zingen. De jongens hadden een plan om
zijn hoofd in een tas te drukken, wat ze ook deden. Daarna renden ze weg, en hoewel ze
Himmelstoß nog zagen, ontdekte hij nooit wie het had gedaan.
An der Front:
Ze gaan naar het Westfront en zijn inmiddels wat gewend. Ze durven hun sigaret niet eens
op te steken, uit angst voor verraden te worden. Alle zintuigen staan op scherp bij elk geluid
of beweging. Het instinct is hun redding. Ze schieten raketten om de vijand te zien en rennen
10 seconden, waarna ze op de grond gaan liggen om niet beschoten te worden. Een soldaat
zegt dat het niet uitmaakt, omdat iedereen bang was in die tijd.
Die Pferde:
Dieren, zoals vogels, moesten ook op zichzelf zien te redden. Ze raakten gewond, maar
eerst werden de mensen geholpen. Pas als de mensen verzorgd waren, werden de dieren
neergeschoten om hun pijn te verlichten.
Der Friedhof:
In de oorlog zaten ze in loopgraven voor bescherming, omringd door granaten. Ze zochten
schuilplaats op een kerkhof, maar werden daar gebombardeerd. Door de adrenaline voelden
ze de pijn niet. Ze mochten niet bewusteloos raken, want dan konden ze niet meer vluchten.
Ze zetten gas in, maar ademde het zelf in. Het gas hing vaak nog in de lucht, en veel
soldaten stierven er uiteindelijk door. Een van hen raakte zo zwaar gewond dat hij nooit
Er zou een kok voor 150 mensen gaan koken, maar uiteindelijk komen die 150 mensen niet
opdagen, omdat er veel slachtoffers zijn gevallen. De meesten zijn overleden of liggen
gewond in het ziekenhuis. In die periode was er nauwelijks eten en drinken, en de
overlevenden kregen net genoeg om door te gaan. Door het grote aantal doden is er nu
echter meer voedsel beschikbaar voor de overgeblevenen.
Wir von der Schule:
Ze zijn met z'n vieren uit dezelfde klas. Eén van de jongens heeft zijn schoolboeken
meegenomen, in de hoop zijn opleiding af te maken, maar dat blijkt onmogelijk te zijn in de
oorlog. Ze zijn ook allemaal dol op vrouwen en verlangen naar hun aanwezigheid. Het
groepje bestaat uit: Paul Bäumer, Tjaden, Haie Wethus, Detering en Kat.
Glück:
De mensen hadden post gekregen en konden brieven en kranten lezen. Ze moesten samen
een wc delen. Rakketten sloegen in de buurt in, en ze bevonden zich midden in het
oorlogsgebied. Ze gaven de voorkeur aan overleven boven het streven naar een normaal
leven.
Josef:
In die tijd vertrouwden ze erop dat alles wat ouders en docenten zeiden de waarheid was.
Paul hoorde Josef schreeuwen; een kogel had zijn ogen geraakt. Josef viel neer, maar
kwam kort daarna weer bij. Toch was hij niet meer in staat om iets te doen en er klonk nog
een schot. Voor de ogen van Paul en de anderen werd Josef gedood. Het was bij die eerste
doden dat ze zich realiseerden dat ze er alleen voor stonden en dat niemand hen zou
helpen.
Franz:
Franz, die in dezelfde klas zat als Bäumer en de anderen, ligt in het ziekenhuis met een
beenwond. Zijn kameraden bezoeken hem in de grote zaal. Franz zegt dat zijn been veel
pijn doet en dat hij het liever geamputeerd zou hebben. Hij heeft zijn ouders nog niet gezien.
Terwijl ze praten, ontdekken ze een paar laarzen, die Franz niet meer nodig heeft. Müller
past ze, en ze geven Franz sigaretten. Bäumer denkt aan de brief die hij naar Franz’ moeder
moet sturen. Albert komt langs, schopt zijn sigaret weg en zegt dat ze geen kans hebben
met meisjes, omdat het daar gewoon niet kan. Ze voelen zich verrot en realiseren zich dat
Franz waarschijnlijk zal sterven, wat hen het zwaarst valt.
Die Ausbildung:
Voordat de jongens naar het front gingen, volgden ze training in Birziks-Kommando, een
soort school. Ze leerden marcheren, militaire termen en kregen uniformen. De instructeur,
Himmelstoß, was streng. Ze moesten het bed voor hem opmaken, en Bäumer kreeg straf
omdat hij zijn bank niet goed genoeg schoon had gemaakt; hij moest het met een
tandenborstel perfect reinigen. De jongens bedachten een plan om Himmelstoß terug te
pakken, maar daardoor verloren ze weinig macht.
Die Stiefel:
, Bäumer is alleen bij Franz in het Lazarett. Franz heeft zijn been laten amputeren en zegt dat
het gelukkig maar één been is. Hij krijgt een prothese en kan weer lopen. Franz vraagt
Bäumer de laarzen mee te nemen voor Müller. Bäumer herinnert zich dat Franz vroeger
goed kon schrijven en goed was in turnen.
Franz pakt Bäumer's hand en zegt: "Ik wil niet sterven, Paul." Paul denkt na over de brief
voor Franz' moeder en zegt: "Je komt in de hemel, Franz, met een villa op een berg." Ze
praten over gedeelde herinneringen, maar plotseling begint Franz te kreunen en zegt dat hij
naar de arts moet. Paul vertelt hem dat de arts bezig is met andere amputaties. Het is te
laat, en Franz sterft voordat de arts arriveert. Bäumer neemt de laarzen mee voor Müller.
Himmelstoß:
Himmelstoß was hard geworden door zijn functie als docent in het leger. Hij droeg zijn
uniform om zijn macht te tonen. De jongens moesten zingen voor hun eten, terwijl ze
uitgeput waren van de zware mars en honger. Hun rugzakken knelden en er was altijd te
weinig eten voor Himmelstoß. Ze moesten op straat marcheren en zingen. Als Himmelstoß
zijn uniform aanhad, voelde hij zich sterk.
Op school maakte iedereen snel vrienden, maar Tjaden had een probleem: hij plaste in zijn
bed. Himmelstoß liet hem elke keer zelf opruimen. Tjaden moest met een andere bedplasser
in een stapelbed slapen, dat bovendien heel hard was. Ze deden alles om het bed wat
draaglijker te maken. De jongens hadden veel woede en haat richting Himmelstoß.
Die Rache:
De laatste dag van de opleiding was eindelijk daar, en iedereen was gespannen.
Himmelstoß had veel gedronken en was aan het zingen. De jongens hadden een plan om
zijn hoofd in een tas te drukken, wat ze ook deden. Daarna renden ze weg, en hoewel ze
Himmelstoß nog zagen, ontdekte hij nooit wie het had gedaan.
An der Front:
Ze gaan naar het Westfront en zijn inmiddels wat gewend. Ze durven hun sigaret niet eens
op te steken, uit angst voor verraden te worden. Alle zintuigen staan op scherp bij elk geluid
of beweging. Het instinct is hun redding. Ze schieten raketten om de vijand te zien en rennen
10 seconden, waarna ze op de grond gaan liggen om niet beschoten te worden. Een soldaat
zegt dat het niet uitmaakt, omdat iedereen bang was in die tijd.
Die Pferde:
Dieren, zoals vogels, moesten ook op zichzelf zien te redden. Ze raakten gewond, maar
eerst werden de mensen geholpen. Pas als de mensen verzorgd waren, werden de dieren
neergeschoten om hun pijn te verlichten.
Der Friedhof:
In de oorlog zaten ze in loopgraven voor bescherming, omringd door granaten. Ze zochten
schuilplaats op een kerkhof, maar werden daar gebombardeerd. Door de adrenaline voelden
ze de pijn niet. Ze mochten niet bewusteloos raken, want dan konden ze niet meer vluchten.
Ze zetten gas in, maar ademde het zelf in. Het gas hing vaak nog in de lucht, en veel
soldaten stierven er uiteindelijk door. Een van hen raakte zo zwaar gewond dat hij nooit
