Latijnse namenlijst
Centrale auteurs
1. Livius Andronicus
→ Hij was een Romeinse schrijver van Griekse afkomst uit de 3de eeuw v.C.. Hij
introduceerde het drama en voerde 2 toneelstukken op na de overwinning van de
1ste Punische oorlog. Daarnaast introduceerde hij ook het epos. Hij schreef het
werk ‘Odusia’, een eerste Latijnse vertaling van Homerus’ Odyssee.
2. Naevius
→ Hij was een van de eerste Latijnse epische dichters (drama + epiek) uit de 3de eeuw
v.C.. Hij schreef een semi – historisch epos ‘Bellum Punicum’ over de 1ste Punische
oorlog. Dit werk was eerder saai en in een moeilijke, scherpe stijl geschreven.
Daarnaast is er weinig gekend over zijn tragedies, maar zijn komedies zijn
bewerkingen van Griekse stukken. Zijn Romeins historisch drama was gebaseerd
op nationale geschiedenis en eigentijdse geschiedenis.
3. Ennius
→ Hij was een Latijnse dichter uit de 3de – 2de eeuw v.C.. Hij schreef drama, didactiek
en epiek. Daarnaast vertaalde en bewerkte hij Griekse tragedies (Euripides) en
schreef filosofische gedichten. Zijn belangrijkste werk is ‘Annales’, dit gaat over de
oudste jaren van Rome tot 171 v.C.. Hij voerde de hexameter in waardoor het
saturnische vers verdween. Hij was een grote invloed voor andere dichters. Ook
maakte hij vaak gebruik van effecten zoals geluid en alliteratie.
4. Plautus
→ Hij was een komedieschrijver uit de 3de – 2de eeuw v.C.. Daarnaast vertaalde en
bewerkte hij Griekse komedies, maar veranderde de structuur (= aemulatio). Hij
vermeed politiek terwijl de slaaf centraal stond als probleemoplosser. Hij schreef
de fabula palliata.
5. Terentius
→ Hij was een komedieschrijver uit de 2de – 1ste eeuw v.C.. Hij veranderde de klucht
naar psychologische drama waardoor de ernst toenam. Zijn werken gaan meestal
over een Athener en spelen zich ook af in Athene.
6. Cato de Oude
→ Hij was een proza – en geschiedschrijver uit de 3de – 2de eeuw v.C.. Hij schreef over
regels/voorschriften voor de maatschappij en taken binnen de maatschappij. Hij
laat vaak een ik – verteller aan het woord, maar spreekt vaak over een hij, een
Spartaan tijdens de 1ste Punische oorlog.
7. Lucretius
→ Hij was een filosoof uit de 1ste eeuw v.C.. Hij introduceert de werken van Epicurus,
is voor de deeltjesfysica en tegen het bijgeloof. Hij was ook zeer pessimistisch.
, 8. Catullus
→ Hij was een lyriekschrijver uit de 1ste eeuw v.C.. Centraal stond voor hem de
persoonlijke leefwereld, verkleinwoorden, superlatieven en herhalingen. Hij
benadert hiermee de spreektaal.
9. Cicero
→ Hij was een redenaar, politicus, advocaat en filosoof uit de 2de – 1ste eeuw v.C.. Hij
heeft een afkeer voor oorlogen maar een liefde voor redevoeringen en traktaten.
Hij stelt hierin de gemeenschap boven het individuele. Andere kenmerken zijn dat
hij schrijft in proza, een ik – verteller en paragrafen aanduid met nummers.
10. Horatius
→ Hij was een poëzieschrijver uit de 1ste eeuw v.C. en de 1ste eeuw n.C.. Hij bepaalde
de definitieve vorm en inhoud van de lyriek in Rome. Belangrijke thema’s zijn
vergankelijkheid, leven in het moment en wijsheid. Daarnaast gebruikt hij ook
opvallende citaten.
11. Vergilius
→ Hij was een eposschrijver uit de 1ste eeuw v.C. en de 1ste eeuw n.C.. Hij schreef over
de grootheid, oorsprong en het verleden van Rome a.d.h.v. een vertellend
personage in een persoonlijke stijl.
12. Ovidius
→ Hij was een canonieke dichter uit de 1ste eeuw v.C. en de 1ste eeuw n.C.. Zijn poëzie
staat bekend om zijn speelse en vernieuwende karakter. Daarnaast plakt hij
verschillende verhalen aan elkaar, wat anders is dan een standaard epos (1
verhaallijn + 1 held).
13. Seneca
→ Hij was een stoïcijn, filosoof en tragicus uit de 1ste eeuw n.C.. Hij maakt gebruik van
korte zinnen, een radicale stijl, een retorisch karakter en de metra uit het Griekse
drama.
14. Petronius
→ Hij was de ceremoniemeester van Nero uit de 1ste eeuw n.C., hij pleegde zelfmoord
in opdracht van Nero. Ik schreef een ik – roman o.b.v. spreekwoorden en het
volkslatijn. Dit was belangrijk voor de geschiedenis.
15. Tacitus
→ Hij was een historicus uit de 1 ste eeuw n.C., hij vormt een betrouwbare bron voor
historici van alle tijden. Enkele kenmerken zijn dat hij moeilijk Latijn hanteerde, hij
zag het keizerrijk als kwaad en had dus een sombere visie, geschiedenis is de
passies van individuen en hij kan de gedachten lezen van historische figuren.
Centrale auteurs
1. Livius Andronicus
→ Hij was een Romeinse schrijver van Griekse afkomst uit de 3de eeuw v.C.. Hij
introduceerde het drama en voerde 2 toneelstukken op na de overwinning van de
1ste Punische oorlog. Daarnaast introduceerde hij ook het epos. Hij schreef het
werk ‘Odusia’, een eerste Latijnse vertaling van Homerus’ Odyssee.
2. Naevius
→ Hij was een van de eerste Latijnse epische dichters (drama + epiek) uit de 3de eeuw
v.C.. Hij schreef een semi – historisch epos ‘Bellum Punicum’ over de 1ste Punische
oorlog. Dit werk was eerder saai en in een moeilijke, scherpe stijl geschreven.
Daarnaast is er weinig gekend over zijn tragedies, maar zijn komedies zijn
bewerkingen van Griekse stukken. Zijn Romeins historisch drama was gebaseerd
op nationale geschiedenis en eigentijdse geschiedenis.
3. Ennius
→ Hij was een Latijnse dichter uit de 3de – 2de eeuw v.C.. Hij schreef drama, didactiek
en epiek. Daarnaast vertaalde en bewerkte hij Griekse tragedies (Euripides) en
schreef filosofische gedichten. Zijn belangrijkste werk is ‘Annales’, dit gaat over de
oudste jaren van Rome tot 171 v.C.. Hij voerde de hexameter in waardoor het
saturnische vers verdween. Hij was een grote invloed voor andere dichters. Ook
maakte hij vaak gebruik van effecten zoals geluid en alliteratie.
4. Plautus
→ Hij was een komedieschrijver uit de 3de – 2de eeuw v.C.. Daarnaast vertaalde en
bewerkte hij Griekse komedies, maar veranderde de structuur (= aemulatio). Hij
vermeed politiek terwijl de slaaf centraal stond als probleemoplosser. Hij schreef
de fabula palliata.
5. Terentius
→ Hij was een komedieschrijver uit de 2de – 1ste eeuw v.C.. Hij veranderde de klucht
naar psychologische drama waardoor de ernst toenam. Zijn werken gaan meestal
over een Athener en spelen zich ook af in Athene.
6. Cato de Oude
→ Hij was een proza – en geschiedschrijver uit de 3de – 2de eeuw v.C.. Hij schreef over
regels/voorschriften voor de maatschappij en taken binnen de maatschappij. Hij
laat vaak een ik – verteller aan het woord, maar spreekt vaak over een hij, een
Spartaan tijdens de 1ste Punische oorlog.
7. Lucretius
→ Hij was een filosoof uit de 1ste eeuw v.C.. Hij introduceert de werken van Epicurus,
is voor de deeltjesfysica en tegen het bijgeloof. Hij was ook zeer pessimistisch.
, 8. Catullus
→ Hij was een lyriekschrijver uit de 1ste eeuw v.C.. Centraal stond voor hem de
persoonlijke leefwereld, verkleinwoorden, superlatieven en herhalingen. Hij
benadert hiermee de spreektaal.
9. Cicero
→ Hij was een redenaar, politicus, advocaat en filosoof uit de 2de – 1ste eeuw v.C.. Hij
heeft een afkeer voor oorlogen maar een liefde voor redevoeringen en traktaten.
Hij stelt hierin de gemeenschap boven het individuele. Andere kenmerken zijn dat
hij schrijft in proza, een ik – verteller en paragrafen aanduid met nummers.
10. Horatius
→ Hij was een poëzieschrijver uit de 1ste eeuw v.C. en de 1ste eeuw n.C.. Hij bepaalde
de definitieve vorm en inhoud van de lyriek in Rome. Belangrijke thema’s zijn
vergankelijkheid, leven in het moment en wijsheid. Daarnaast gebruikt hij ook
opvallende citaten.
11. Vergilius
→ Hij was een eposschrijver uit de 1ste eeuw v.C. en de 1ste eeuw n.C.. Hij schreef over
de grootheid, oorsprong en het verleden van Rome a.d.h.v. een vertellend
personage in een persoonlijke stijl.
12. Ovidius
→ Hij was een canonieke dichter uit de 1ste eeuw v.C. en de 1ste eeuw n.C.. Zijn poëzie
staat bekend om zijn speelse en vernieuwende karakter. Daarnaast plakt hij
verschillende verhalen aan elkaar, wat anders is dan een standaard epos (1
verhaallijn + 1 held).
13. Seneca
→ Hij was een stoïcijn, filosoof en tragicus uit de 1ste eeuw n.C.. Hij maakt gebruik van
korte zinnen, een radicale stijl, een retorisch karakter en de metra uit het Griekse
drama.
14. Petronius
→ Hij was de ceremoniemeester van Nero uit de 1ste eeuw n.C., hij pleegde zelfmoord
in opdracht van Nero. Ik schreef een ik – roman o.b.v. spreekwoorden en het
volkslatijn. Dit was belangrijk voor de geschiedenis.
15. Tacitus
→ Hij was een historicus uit de 1 ste eeuw n.C., hij vormt een betrouwbare bron voor
historici van alle tijden. Enkele kenmerken zijn dat hij moeilijk Latijn hanteerde, hij
zag het keizerrijk als kwaad en had dus een sombere visie, geschiedenis is de
passies van individuen en hij kan de gedachten lezen van historische figuren.
