Willemijn Bekkers
Samenvatting Ziekteleer Oor
15.1 De oorschelp
15.1.1 Inleiding
Het uitwendige oor bestaat uit de oorschelp (pinna) en uitwendige gehoorgang (meatus acusticus
externa). Het heeft als functie het opvangen van geluid en geleiden naar het middenoor. De
verschijnselen uitten zich veel sneller in oorpijn, uitvloeiing en krabben dan in verlies van functie.
Aandoeningen van de gehoorgang hebben vaak een dermatologische oorzaak.
15.1.2.Aangeboren afwijkingen
Congenitale afwijkingen aan de oorschelp komen bij honden en katten veel voor. Bij Herder pups
moeten afhangende oren niet gerangschikt worden onder aangeboren afwijkingen omdat ze pas op
latere leeftijd gaan staan. Doordat de vorm van de oorschelp nauwelijks bijdraagt aan de functie van
het oor zorgen veranderingen aan de oorschelp zelden voor functieverlies. Deformaties kunnen vaak
zonder hulpmiddelen worden vastgesteld en otoscopisch onderzoek zal moeten uitwijzen of er
sprake is van afwijkingen aan de gehoorgang. Ingrepen ,zoals het rechtzetten van oren, zonder
diergeneeskundige noodzaak zijn in principe wettelijk verboden.
15.1.3 Trauma
Verwondingen
Komen regelmatig voor bij honden en katten die in contact komen met andere dieren. Ze kunnen
ontstaan door bijten of krabben (rangorde, gevechten, gebrek aan stimuli). De wonden van de
oorschelpen kunnen geïnfecteerd raken met omgevingsbacteriën.
Acuut trauma wordt gekenmerkt door ernstige bloedingen. Bij oudere verwondingen kunnen
abcederingen, koorts en pijn optreden. Herhaald oorbijten bij varkens kunnen resulteren in necrose
van de oorranden.
Diagnose wordt gesteld op basis van het klinisch beeld en bij abcedering van de oorschelp is verlies
van eetlust, koorts, pijn en zwelling belangrijk voor het stellen van de diagnose.
Scheuren kunnen onder anesthesie worden gehecht en toediening van AB en pijnstilling bevorderd
ongecompliceerde wondgenezing. Abcessen in de oorschelpen worden gewoonlijk zonder anesthesie
geopend, gespoeld en gedraineerd. Hierna volgt systemische toediening van pijnstillers en AB.
De prognose is goed wanneer op tijd ingegrepen wordt, anders volgt mogelijk amputatie van het
aangetaste oor.
Othematoom
Dit is een bloeduitstorting in de oorschelp en zien we vooral bij hond, kat en varken. Het vermoeden
is dat een othematoom ontstaat door stomptrauma, zelfmutilatie of schudden met de kop. Er
ontstaat een hematoom tussen perichondrium en kraakbeen, met mogelijk necrose of degeneratie
van het kraakbeen tot gevolg. Bij het varken ontstaat het meestal door vechten, oorbijten of met de
kop schudden.
Te zien is een verdikking van de gehele oorschelp of een deel daarvan. De zwelling fluctueert en is
niet pijnlijk.
Bij gezelschapsdieren wordt de diagnose gesteld door een punctie onder strenge aseptische
voorwaarden. Bij blijk van een hematoom moet direct chirurgisch worden ingegrepen.
DDx = abces.
Therapie bij gezelschapsdieren is chirurgisch openen, curetteren, spoelen en perforerend hechten.
Nabehandeling bestaat uit AB, pijnstillers, een kopverband en kraag. Het is niet altijd mogelijk om
, Willemijn Bekkers
misvormingen, door necrose en degeneratie van kraakbeen, te voorkomen. Bij het varken wordt het
insnijden van hematomen gecontraindiceerd. Er ontstaat altijd een schrompel oor.
Samenvatting Ziekteleer Oor
15.1 De oorschelp
15.1.1 Inleiding
Het uitwendige oor bestaat uit de oorschelp (pinna) en uitwendige gehoorgang (meatus acusticus
externa). Het heeft als functie het opvangen van geluid en geleiden naar het middenoor. De
verschijnselen uitten zich veel sneller in oorpijn, uitvloeiing en krabben dan in verlies van functie.
Aandoeningen van de gehoorgang hebben vaak een dermatologische oorzaak.
15.1.2.Aangeboren afwijkingen
Congenitale afwijkingen aan de oorschelp komen bij honden en katten veel voor. Bij Herder pups
moeten afhangende oren niet gerangschikt worden onder aangeboren afwijkingen omdat ze pas op
latere leeftijd gaan staan. Doordat de vorm van de oorschelp nauwelijks bijdraagt aan de functie van
het oor zorgen veranderingen aan de oorschelp zelden voor functieverlies. Deformaties kunnen vaak
zonder hulpmiddelen worden vastgesteld en otoscopisch onderzoek zal moeten uitwijzen of er
sprake is van afwijkingen aan de gehoorgang. Ingrepen ,zoals het rechtzetten van oren, zonder
diergeneeskundige noodzaak zijn in principe wettelijk verboden.
15.1.3 Trauma
Verwondingen
Komen regelmatig voor bij honden en katten die in contact komen met andere dieren. Ze kunnen
ontstaan door bijten of krabben (rangorde, gevechten, gebrek aan stimuli). De wonden van de
oorschelpen kunnen geïnfecteerd raken met omgevingsbacteriën.
Acuut trauma wordt gekenmerkt door ernstige bloedingen. Bij oudere verwondingen kunnen
abcederingen, koorts en pijn optreden. Herhaald oorbijten bij varkens kunnen resulteren in necrose
van de oorranden.
Diagnose wordt gesteld op basis van het klinisch beeld en bij abcedering van de oorschelp is verlies
van eetlust, koorts, pijn en zwelling belangrijk voor het stellen van de diagnose.
Scheuren kunnen onder anesthesie worden gehecht en toediening van AB en pijnstilling bevorderd
ongecompliceerde wondgenezing. Abcessen in de oorschelpen worden gewoonlijk zonder anesthesie
geopend, gespoeld en gedraineerd. Hierna volgt systemische toediening van pijnstillers en AB.
De prognose is goed wanneer op tijd ingegrepen wordt, anders volgt mogelijk amputatie van het
aangetaste oor.
Othematoom
Dit is een bloeduitstorting in de oorschelp en zien we vooral bij hond, kat en varken. Het vermoeden
is dat een othematoom ontstaat door stomptrauma, zelfmutilatie of schudden met de kop. Er
ontstaat een hematoom tussen perichondrium en kraakbeen, met mogelijk necrose of degeneratie
van het kraakbeen tot gevolg. Bij het varken ontstaat het meestal door vechten, oorbijten of met de
kop schudden.
Te zien is een verdikking van de gehele oorschelp of een deel daarvan. De zwelling fluctueert en is
niet pijnlijk.
Bij gezelschapsdieren wordt de diagnose gesteld door een punctie onder strenge aseptische
voorwaarden. Bij blijk van een hematoom moet direct chirurgisch worden ingegrepen.
DDx = abces.
Therapie bij gezelschapsdieren is chirurgisch openen, curetteren, spoelen en perforerend hechten.
Nabehandeling bestaat uit AB, pijnstillers, een kopverband en kraag. Het is niet altijd mogelijk om
, Willemijn Bekkers
misvormingen, door necrose en degeneratie van kraakbeen, te voorkomen. Bij het varken wordt het
insnijden van hematomen gecontraindiceerd. Er ontstaat altijd een schrompel oor.
