Burgerlijk procesrecht samenvatting hoofdstuk 12

Burgerlijk procesrecht eigen samenvatting hoofdstuk 12
Inleiding
Een procespartij die het niet eens is met de rechterlijke uitspraak, kan in de
meeste gevallen een rechtsmiddel instellen. Dan wordt de zaak opnieuw
bekeken en volgt ook een nieuwe uitspraak.

Er zijn twee typen rechtsmiddelen: gewone rechtsmiddelen en buitengewone
rechtsmiddelen.

Gewone rechtsmiddelen: verzet, hoger beroep en cassatie. Als een
procespartij een gewoon rechtsmiddel instelt, wordt daardoor de
tenuitvoerlegging van het bestreden vonnis geschorst (tenzij de rechter het
vonnis uitvoerbaar bij voorraad heeft verklaard).

Buitengewone rechtsmiddelen: cassatie in het belang der wet, herroeping en
derdenverzet, schorsen de tenuitvoerlegging niet op. Bovendien zijn deze
rechtsmiddelen alleen mogelijk, of in geval van derdenverzet: ook mogelijk,
nadar het vonnis in kracht van gewijsde is gegaan.


Rechtsmiddelen


Gewone rechtsmiddelen: Buitengewone
rechtsmiddelen:
1. Verzet
2. Hoger beroep 1. Cassatie in het belang der
3. Cassatie wet
2. Herroeping
3. Derdenverzet

Verzet

Een gedaagde die niet in het geding is verschenen en daarom bij verstek is
veroordeeld, kan tegen het verstekvonnis in verzet gaan.

Verzet is bedoeld als mogelijkheid voor de oorspronkelijke gedaagde om alsnog
verweer te voeren tegen de vordering van de oorspronkelijk eiser. Hij is in de
verzetprocedure immers niet gehoord omdat hij niet is verschenen. Verzet dient
bij dezelfde rechter. In feite gaat het om een voorzetting van de procedure, maar
nu met het verweer van de oorspronkelijke gedaagde erbij. De verzetprocedure
wordt geregeld in art. 143 e.v. Rv.

Verzettermijn
In de meeste gevallen is de termijn voor verzet vier weken. Deze termijn kan
volgens art. 143 Rv op twee manieren beginnen:
1. Door de betekening van het vonnis aan gedaagde in persoon
2. Als de gedaagde een daad verricht waaruit blijkt dat de inhoud van het
vonnis of de tenuitvoerlegging hem bekend is.

Procedure

, De gedaagde in eerste aanleg is in verzet de eisende partij. De eiser in eerste
aanleg heeft in de verzetprocedure de rol van gedaagde. Verzet wordt ook wel
oppositie genoemd. De gedaagde die in verzet gaat, wordt de opposant
genoemd; de eiser heet in de verzetprocedure de geopposeerde.
Gedaagde in eerste aanleg = opposant in verzetprocedure

Eiser in eerste aanleg = geopposeerde in verzetprocedure

De verzetprocedure wordt in gang gezet door het uitbrengen van een exploot
van een dagvaarding aan de gedaagde. Deze dagvaarding bevat:
 De mededeling dat de opposant in verzet komt van het verstekvonnis
 En een oproep aan de gedaagde (geopposeerde) om op een bepaalde dag
en een bepaald uur in het geding te verschijnen
 Welke bezwaren tegen het verstekvonnis
 Bijlage met grosse of expeditie van het verstekvonnis.

Ook voor deze dagvaarding geldt een dagvaardingstermijn van een week.

De verstekdagvaarding wordt beschouwd als conclusie van antwoord van de
gedaagde in eerste aanleg. Daarin staat dus de reactie van de gedaagde in
eerste aanleg, die nu in verzet opposant wordt genoemd, op de dagvaarding in
eerste aanleg.

Na de verstekdagvaarding volgt zo mogelijk een comparitie, en daarna een
uitspraak.

Verzetprocedure:


Verzetdagvaarding van opposant


Comparitie


Vonnis



Vindt de rechter de zaak niet geschikt voor een comparitie na antwoord, dan
geeft hij na de verzetdagvaarding de gelegenheid voor een conclusie van
antwoord in oppositie van de geopposeerde en een conclusie van repliek in
oppositie van de opposant. Daarna hebben partijen ieder twee processtukken
ingediend (te rekenen vanaf de dagvaarding in eerste aanleg). Daarom is er in de
verzetprocedure geen conclusie van dupliek. Wel kan de rechter na de conclusie
van repliek in oppositie partijen nog toestaan om mondeling pleidooi te houden.




Verzetdagvaarding van opposant


Conclusie van antwoord in oppostie van
geopposeerde


Conclusie van repliek van opposant


Eventueel pleidooi