DragonDaan
Hoofdstuk 6: interventies om barrière veiligheid op te ruimen
6.1: barrière 1a – niet veilig zijn of je niet veilig voelen
Wanneer kinderen worden aangemeld voor behandeling, wordt er van uit gegaan dat de
mishandeling of misbruik is gestopt. Ouders kunnen aangeven dat alles goed gaat, dat er geen
ruzie is, ect. Het is lastig om te controleren of het misbruik of de mishandeling echt is gestopt,
omdat de behandelaren van ouders dikwijls niet aanwezig zijn op de momenten dat
mishandeling en misbruik vaak voorkomt, zoals ’s avonds en in het weekend.
Traumaverwerking hoeft niet beperkt of gehinderd te worden als een kind contact heeft met
de pleger-ouder(s). Het is echter belangrijk dat het gecontroleerd wordt of het kind ook echt
veilig is. Het kan zijn dat ouders stiekem contact hebben met het kind of dat kinderen vanuit
loyaliteitsconflict hun ouders toch opzoeken en het misbruik door blijft gaan. Het kan ook
voorkomen dat de pleger ouder een terugval heeft en opnieuw een kind mishandeld of
misbruikt. Ook tijdens de behandeling moet een therapeut alert blijven op veiligheidssituaties.
Interventies barrière 1a
Onveiligheid of een onveilig gevoel kan verminderd worden door het maken van een
veiligheidsplan. Er moet eerst voor worden gezorgd dat de mishandeling of het misbruik stop.
Daarna kan er samen met het gezin en het netwerk een veiligheidsplan worden gemaakt. De
bekendste is signs of safety, waarbij er met de ouders een verhaal word en pictures wordt
gemaakt over de mishandeling of het misbruik. Dit wordt gedeeld met het kind en het netwerk.
Daarna wordt er een plan opgesteld om het misbruik of de mishandeling in de toekomst te
voorkomen. Het is hierbij belangrijk dat er voldoende netwerk is dat betrokken blijft bij het gezin.
Een netwerk dat enkel uit professionals bestaat is vaak minder effectief.
Als er geen contact meer is met de ouder-pleger kan het kind zich nog steeds onveilig voelen.
Het kan bang zijn om de pleger tegen te komen en kan de beelden van vroeger, waarbij de
pleger groot en agressief was vast blijven houden in het geheugen. Het kan kinderen soms
helpen om de pleger opnieuw, in een rustige setting, te ontmoeten om zo een nieuw beeld bij
de pleger te krijgen. Het zien van foto’s of filmpjes of het lezen van een brief van de pleger kan
daarbij ook helpen. Sommige plegers zoeken de kinderen, ondanks dat het contact verbroken
is, op. Hier kan met kinderen, school, de sportclub, ect. een plan voor worden gemaakt.
Als ouders het misbruik of de mishandeling ontkennen, maar er duidelijke aanwijzingen zijn dat
er iets is gebeurt in de thuissituatie, dan kan er gebruik worden gemaakt van resolutions. Dit is
een veiligheidsplan dat is ontwikkeld voor gezinnen waarbij huiselijk geweld, misbruik of
mishandeling wordt vermoed, maar waarbij ouders dit ontkennen. Deze aanpak moet de kans
op herhaling van mishandeling verminderen.
Wanneer kinderen getraumatiseerd zijn door medische trauma’s kan er een onveilig gevoel
blijven bestaan als het kind meer medische behandelingen nodig heeft. Het kan helpen om
de situatie van vroeger en de situatie van nu uit elkaar te halen. Dan kan er traumatherapie
worden ingezet op de gebeurtenissen van vroeger.
6.2: barrière 1b en 1c – hechtingsfiguur en contact
Het kan zijn dat kinderen geen verbondenheid voelen met anderen, waardoor zij niet over hun
herinneringen willen praten. Het kan ook zijn dat zij wel een hechtingsfiguur hebben, maar dat
er te veel onzekerheid rondom deze persoon is. Dit kan een barrière vormen.
Wanneer een kind een hechtingsfiguur heeft, maar deze niet of nauwelijks ziet of niet weet of
het deze persoon mag blijven zien, kan het onzekerheid voelen. Het kan voor een kind lastig
zijn om zich aan een pleegouder te hechten, omdat het zich loyaal voelt naar de
hechtingsfiguur toe. Ook kan het voorkomen dat een kind zich niet durft te hechten aan een
pleegouder, omdat het kind bang is om overgeplaatst te worden en het teleurstelling wil
voorkomen. Het kan helpend zijn om met de jeugdbeschermer in gesprek te gaan. Een
pleegouder kan, als hij of zij dat zelf wil, ook betrokken blijven als steunfiguur, óók als het kind
niet meer bij hen in huis woont.
Pagina 1 van 3
Hoofdstuk 6: interventies om barrière veiligheid op te ruimen
6.1: barrière 1a – niet veilig zijn of je niet veilig voelen
Wanneer kinderen worden aangemeld voor behandeling, wordt er van uit gegaan dat de
mishandeling of misbruik is gestopt. Ouders kunnen aangeven dat alles goed gaat, dat er geen
ruzie is, ect. Het is lastig om te controleren of het misbruik of de mishandeling echt is gestopt,
omdat de behandelaren van ouders dikwijls niet aanwezig zijn op de momenten dat
mishandeling en misbruik vaak voorkomt, zoals ’s avonds en in het weekend.
Traumaverwerking hoeft niet beperkt of gehinderd te worden als een kind contact heeft met
de pleger-ouder(s). Het is echter belangrijk dat het gecontroleerd wordt of het kind ook echt
veilig is. Het kan zijn dat ouders stiekem contact hebben met het kind of dat kinderen vanuit
loyaliteitsconflict hun ouders toch opzoeken en het misbruik door blijft gaan. Het kan ook
voorkomen dat de pleger ouder een terugval heeft en opnieuw een kind mishandeld of
misbruikt. Ook tijdens de behandeling moet een therapeut alert blijven op veiligheidssituaties.
Interventies barrière 1a
Onveiligheid of een onveilig gevoel kan verminderd worden door het maken van een
veiligheidsplan. Er moet eerst voor worden gezorgd dat de mishandeling of het misbruik stop.
Daarna kan er samen met het gezin en het netwerk een veiligheidsplan worden gemaakt. De
bekendste is signs of safety, waarbij er met de ouders een verhaal word en pictures wordt
gemaakt over de mishandeling of het misbruik. Dit wordt gedeeld met het kind en het netwerk.
Daarna wordt er een plan opgesteld om het misbruik of de mishandeling in de toekomst te
voorkomen. Het is hierbij belangrijk dat er voldoende netwerk is dat betrokken blijft bij het gezin.
Een netwerk dat enkel uit professionals bestaat is vaak minder effectief.
Als er geen contact meer is met de ouder-pleger kan het kind zich nog steeds onveilig voelen.
Het kan bang zijn om de pleger tegen te komen en kan de beelden van vroeger, waarbij de
pleger groot en agressief was vast blijven houden in het geheugen. Het kan kinderen soms
helpen om de pleger opnieuw, in een rustige setting, te ontmoeten om zo een nieuw beeld bij
de pleger te krijgen. Het zien van foto’s of filmpjes of het lezen van een brief van de pleger kan
daarbij ook helpen. Sommige plegers zoeken de kinderen, ondanks dat het contact verbroken
is, op. Hier kan met kinderen, school, de sportclub, ect. een plan voor worden gemaakt.
Als ouders het misbruik of de mishandeling ontkennen, maar er duidelijke aanwijzingen zijn dat
er iets is gebeurt in de thuissituatie, dan kan er gebruik worden gemaakt van resolutions. Dit is
een veiligheidsplan dat is ontwikkeld voor gezinnen waarbij huiselijk geweld, misbruik of
mishandeling wordt vermoed, maar waarbij ouders dit ontkennen. Deze aanpak moet de kans
op herhaling van mishandeling verminderen.
Wanneer kinderen getraumatiseerd zijn door medische trauma’s kan er een onveilig gevoel
blijven bestaan als het kind meer medische behandelingen nodig heeft. Het kan helpen om
de situatie van vroeger en de situatie van nu uit elkaar te halen. Dan kan er traumatherapie
worden ingezet op de gebeurtenissen van vroeger.
6.2: barrière 1b en 1c – hechtingsfiguur en contact
Het kan zijn dat kinderen geen verbondenheid voelen met anderen, waardoor zij niet over hun
herinneringen willen praten. Het kan ook zijn dat zij wel een hechtingsfiguur hebben, maar dat
er te veel onzekerheid rondom deze persoon is. Dit kan een barrière vormen.
Wanneer een kind een hechtingsfiguur heeft, maar deze niet of nauwelijks ziet of niet weet of
het deze persoon mag blijven zien, kan het onzekerheid voelen. Het kan voor een kind lastig
zijn om zich aan een pleegouder te hechten, omdat het zich loyaal voelt naar de
hechtingsfiguur toe. Ook kan het voorkomen dat een kind zich niet durft te hechten aan een
pleegouder, omdat het kind bang is om overgeplaatst te worden en het teleurstelling wil
voorkomen. Het kan helpend zijn om met de jeugdbeschermer in gesprek te gaan. Een
pleegouder kan, als hij of zij dat zelf wil, ook betrokken blijven als steunfiguur, óók als het kind
niet meer bij hen in huis woont.
Pagina 1 van 3
