Samenvatting leerlingenzorg in de basisschool
Hoofdstuk
1- zorgroute
Adaptief onderwijs is gericht op afstemming van het onderwijs op de
specifieke onderwijsbehoeften van de leerlingen in een groep. In 1992 startte WSNS,
met als doel het aantal leerlingen in het SBO terug te dringen en adaptief onderwijs te
bieden. Adaptief onderwijs is niet hetzelfde als individueel onderwijs. Kinderen
verschillen van elkaar, maar dat wil nog niet zeggen dat een gemeenschappelijk
aanbod niet mogelijk zou zijn. Met de ‘zorgplicht’ worden de scholen nadrukkelijk
verplicht om zelf passende onderwijs zorgarrangementen voor risicoleerlingen aan te
bieden.
In 1- zorgroute geeft een school aan hoe zij het onderwijs afstemt op de
onderwijsbehoeften van de leerlingen en daarbij omgaat met de verschillen tussen
leerlingen. Met de invoering van de 1- zorgroute in school en WSNS worden de
volgende doelen nagestreefd:
Afstemming van het onderwijs op de onderwijsbehoeften van de leerlingen en
het handelingsgericht en planmatig leren omgaan met verschillen in
onderwijsbehoeften tussen leerlingen.
Het vroegtijdig signaleren van leerlingen die extra aandacht nodig hebben en
proactief interveniëren wanneer een achterstand dreigt.
Het vergroten van de competenties van leerkrachten om in een groep zorg op
maat te bieden.
Het geven van impulsen om de kwaliteit van het onderwijs en de zorg in
school te verbeteren.
Het transparant maken en verbeteren van de zorgstructuur in school.
Een goede overgang van risicoleerlingen van de peuters naar groep 1 en van
groep 8 naar het voortgezet onderwijs
Het stimuleren en vormgeven van samenwerking in WSNS en in de regio.
Instroomreductie in het SBO
De 1-zorgroute richt zich op het primair onderwijs. De groepsleerkracht staat
centraal. De IB’er ondersteunt de leerkrachten en coördineert de zorg. De
schoolleider voert de route in en is bezig met monitoren van de route.
, De 1-zorgroute gaat van de volgende uitgangspunten uit:
1. Afstemming op de onderwijsbehoeften van leerlingen
de 1 –zorgroute biedt leerkrachten en IB’ers stapsgewijs aanwijzingen voor het
vaststellen van en omgaan met de verschillende onderwijsbehoeften.
2. Preventief en proactief denken en handelen
Niet curatief, maar preventief.
3. Positieve aspecten van de leerlingen, de leerkracht en ouders benutten
Wat kan dit kind goed? Wat vindt het leuk?
4. Een interactioneel referentiekader
Alle factoren worden in kaart gebracht; ouders, klas, docenten. Van hieruit wordt
gericht op de interacties en de effecten daarvan.
5. Werken met groepsplannen.
Doelgericht aangeven hoe zij de komende periode met de verschillende
onderwijsbehoeften van de leerlingen omgaat. Individuele handelingsplannen worden
alleen incidenteel opgesteld; het is daarbij onderdeel van het groepsplan.
6. De leerkracht is de beslissende factor.
7. De zorg wordt zoveel mogelijk in de klas geboden.
De leerlingen worden niet in een uitzonderingspositie geplaatst en zo veel mogelijk
binnen de klas geholpen.
8. De IB’er als ‘spin in het web’.
Begeleidt de docent, volgt de voortgang en leidt de groepsgesprekken.
9. Impulsen voor kwaliteitsbegeleiding.
10. Actieve participatie leerling.
De leerkracht gaat met de leerling in gesprek; motivatie en serieus genomen. Betrek
daarbij de leerling bij het evalueren en het opstellen van doelen.
11. Ouders zijn een belangrijke partner.
12. De werkwijze is systematisch en transparant.
13. Samenwerking in de regio.
Bij voorkeur is in een regio één zorgloket ingericht waar de school terecht kan met
vragen. De school moet nauw samenwerken met de anderen binnen het verband.
14. Aandacht voor de in- en uitstroom van risicoleerlingen.
Van de peuters naar groep ½ en van groep 8 naar het voortgezet onderwijs.
Traditiegetrouw spreken we van het ‘deficit- denken’, het denken in tekorten
en mankementen bij het kind. De problemen worden enkel bij het kind gelokaliseerd
en niet in de onderwijsleersituatie. Als leerkracht probeer je dit te ‘repareren’. Dit
heeft twee nadelen
- het is weinig productief; het geeft geen concrete aanwijzingen op voor handelingen
-er wordt pas gehandeld als er ernstige tekorten zijn
Hoofdstuk
1- zorgroute
Adaptief onderwijs is gericht op afstemming van het onderwijs op de
specifieke onderwijsbehoeften van de leerlingen in een groep. In 1992 startte WSNS,
met als doel het aantal leerlingen in het SBO terug te dringen en adaptief onderwijs te
bieden. Adaptief onderwijs is niet hetzelfde als individueel onderwijs. Kinderen
verschillen van elkaar, maar dat wil nog niet zeggen dat een gemeenschappelijk
aanbod niet mogelijk zou zijn. Met de ‘zorgplicht’ worden de scholen nadrukkelijk
verplicht om zelf passende onderwijs zorgarrangementen voor risicoleerlingen aan te
bieden.
In 1- zorgroute geeft een school aan hoe zij het onderwijs afstemt op de
onderwijsbehoeften van de leerlingen en daarbij omgaat met de verschillen tussen
leerlingen. Met de invoering van de 1- zorgroute in school en WSNS worden de
volgende doelen nagestreefd:
Afstemming van het onderwijs op de onderwijsbehoeften van de leerlingen en
het handelingsgericht en planmatig leren omgaan met verschillen in
onderwijsbehoeften tussen leerlingen.
Het vroegtijdig signaleren van leerlingen die extra aandacht nodig hebben en
proactief interveniëren wanneer een achterstand dreigt.
Het vergroten van de competenties van leerkrachten om in een groep zorg op
maat te bieden.
Het geven van impulsen om de kwaliteit van het onderwijs en de zorg in
school te verbeteren.
Het transparant maken en verbeteren van de zorgstructuur in school.
Een goede overgang van risicoleerlingen van de peuters naar groep 1 en van
groep 8 naar het voortgezet onderwijs
Het stimuleren en vormgeven van samenwerking in WSNS en in de regio.
Instroomreductie in het SBO
De 1-zorgroute richt zich op het primair onderwijs. De groepsleerkracht staat
centraal. De IB’er ondersteunt de leerkrachten en coördineert de zorg. De
schoolleider voert de route in en is bezig met monitoren van de route.
, De 1-zorgroute gaat van de volgende uitgangspunten uit:
1. Afstemming op de onderwijsbehoeften van leerlingen
de 1 –zorgroute biedt leerkrachten en IB’ers stapsgewijs aanwijzingen voor het
vaststellen van en omgaan met de verschillende onderwijsbehoeften.
2. Preventief en proactief denken en handelen
Niet curatief, maar preventief.
3. Positieve aspecten van de leerlingen, de leerkracht en ouders benutten
Wat kan dit kind goed? Wat vindt het leuk?
4. Een interactioneel referentiekader
Alle factoren worden in kaart gebracht; ouders, klas, docenten. Van hieruit wordt
gericht op de interacties en de effecten daarvan.
5. Werken met groepsplannen.
Doelgericht aangeven hoe zij de komende periode met de verschillende
onderwijsbehoeften van de leerlingen omgaat. Individuele handelingsplannen worden
alleen incidenteel opgesteld; het is daarbij onderdeel van het groepsplan.
6. De leerkracht is de beslissende factor.
7. De zorg wordt zoveel mogelijk in de klas geboden.
De leerlingen worden niet in een uitzonderingspositie geplaatst en zo veel mogelijk
binnen de klas geholpen.
8. De IB’er als ‘spin in het web’.
Begeleidt de docent, volgt de voortgang en leidt de groepsgesprekken.
9. Impulsen voor kwaliteitsbegeleiding.
10. Actieve participatie leerling.
De leerkracht gaat met de leerling in gesprek; motivatie en serieus genomen. Betrek
daarbij de leerling bij het evalueren en het opstellen van doelen.
11. Ouders zijn een belangrijke partner.
12. De werkwijze is systematisch en transparant.
13. Samenwerking in de regio.
Bij voorkeur is in een regio één zorgloket ingericht waar de school terecht kan met
vragen. De school moet nauw samenwerken met de anderen binnen het verband.
14. Aandacht voor de in- en uitstroom van risicoleerlingen.
Van de peuters naar groep ½ en van groep 8 naar het voortgezet onderwijs.
Traditiegetrouw spreken we van het ‘deficit- denken’, het denken in tekorten
en mankementen bij het kind. De problemen worden enkel bij het kind gelokaliseerd
en niet in de onderwijsleersituatie. Als leerkracht probeer je dit te ‘repareren’. Dit
heeft twee nadelen
- het is weinig productief; het geeft geen concrete aanwijzingen op voor handelingen
-er wordt pas gehandeld als er ernstige tekorten zijn
