Het psychologisch rapport
Bronvermelding
Titel : Het psychologisch rapport
Druk : 4
Auteur : A. Kooreman
Uitgever : Pearson Assessment and Information
ISBN (boek) : 9789026517792
Aantal hoofdstukken (boek) : 10
Aantal pagina’s (boek) : 341
De inhoud van dit uittreksel is met de grootste zorg samengesteld. Incidentele onjuistheden kunnen niettemin voorkomen. Je
dient niet aan te nemen dat de informatie die Students Only B.V. biedt foutloos is, hoewel Students Only B.V. dat wel nastreeft.
Dit uittreksel is voor persoonlijk gebruik en is bedoeld als wegwijzer bij het originele boek. Wij raden aan altijd het bijbehorende
studieboek te kopen en dit uittreksel als naslagwerk erbij te houden. In dit uittreksel staan diverse verwijzingen naar het studieboek
op basis waarvan dit uittreksel is gemaakt.
Dit uittreksel is een uitgave van Students Only B.V. Copyright © 2012 StudentsOnly B.V. Alle rechten voorbehouden. De uitgever
van het studieboek is op generlei wijze betrokken bij het vervaardigen van dit uittreksel. Voor vragen kun je je per email wenden
tot .
,Inhoudsopgave
Hoofdstuk 1 Plaatsbepaling van het psychologisch rapport 3
Hoofdstuk 2 Rapporteren algemeen 7
Hoofdstuk 3 Het belang van een vraagstelling 9
Hoofdstuk 4 Het gebruik van bronnen voor rapportage 11
Hoofdstuk 5 Het psychologisch rapport in onderdelen 14
Hoofdstuk 6 De rapportage van testuitslagen: interesses 16
Hoofdstuk 7 De rapportage van testuitslagen: persoonlijkheidsaspecten 17
Hoofdstuk 8 De rapportage van testuitslagen: capaciteiten 18
Hoofdstuk 9 Voorbeelden van psychologische rapportage 19
Hoofdstuk 10 De psychologische rapportage, de NIP-ethiek en het recht 21
© Students Only B.V. – Alle rechten voorbehouden.
Bron : Het psychologisch rapport – A. Kooreman
, Hoofdstuk 1 Plaatsbepaling van het psychologisch rapport
1.1 Geschiedenis van het psychologisch rapport
In 1892 begon de psychologie in Nederland. Van toegepaste psychologie is echter pas vanaf de
jaren ’20 sprake. Er werden toen vooral mensen geholpen met het vinden van een baan, met het
verspreiden van productinfo en het kiezen van personeel. Volgens Van Lennep bestaat het
psychologische rapport in Nederland vanaf 1927, het jaar waarin het NIP (Nederlands Instituut van
Psychologen) is opgericht. Volgens Van Strien ligt dit aan het feit dat psychologen liever bezig
zijn met onderzoeken dan met rapporteren. Van Lennep zocht uit waarom psychologen zouden
moeten rapporteren in het selecteren van personeel. Hij kwam tot drie redenen:
• Door te rapporteren deelt de psycholoog de verantwoordelijkheid voor de gemaakte keuzes
met de opdrachtgever;
• Rapporteren geeft meer dan een geschikt/ongeschikt, het brengt ook de kwaliteiten van de
cliënt naar voren;
• De psycholoog moet zijn conclusies verantwoorden.
Volgens Van Lennep moet in een rapport duidelijke taal gebruikt worden. Dit is voor de cliënt
confronterend en dus moest vroeger het rapport de cliënt onthouden worden. Tegenwoordig heeft
de cliënt altijd recht op de gegevens uit een onderzoek en wordt deze geacht met de confrontatie
om te kunnen gaan. Het beste is om het rapport samen met de psycholoog door te nemen. De Zeeuw
geeft aan dat psychologische rapportage uiteindelijk als doel heeft een advies te zijn voor de cliënt
die dit in een gesprek of op papier te horen krijgt.
Ook in het buitenland is psychologisch rapporteren een onderwerp dat nooit veel aandacht genoot.
Er waren wel veel trends. Zo sprak men in de Verenigde Staten van diagnoselabels en werd later
gevraagd naar defensiemechanismen. Tegenwoordig is de vraag naar een oplossing voor problemen
het grootst. In Nederland zijn er ook een aantal trends geweest, hier is echter geen literatuur over.
Volgens Van Lennep is te zeggen dat het psychologisch rapport vooral een observatie was, een
brede schets van de persoonlijkheid. Hier is veel tegenspraak tegen, er wordt gezegd dat de
psycholoog zich aan de uitslagen moet houden om zich te kunnen onderscheiden van de leek. Zo
is Bokslag meer voor rapportages die zich beperken tot de casus en niet de verdere persoonlijkheid
van de cliënt bespreken.
De psychologische rapportage is meer een deel van een proces in plaats van een oordeel. Het moet
helpen van probleem naar oplossing te gaan. De psycholoog kan zich niet verdedigen met de studie
maar zal een weloverwogen antwoord moeten geven wanneer iets gevraagd wordt.
1.2 Rapporteren, diagnosticeren, testen
1.2.1 Waarom psychologisch rapporteren?
Psychologen moeten rapporteren omdat er geen antwoord als ‘ja’ of ‘nee’ op een kwestie gegeven
kan worden. Er moet een weloverwogen, onderbouwd antwoord komen. Vier redenen om te
rapporteren zijn:
Verantwoorden: de psycholoog moet aan kunnen tonen hoe hij aan de verkregen gegevens is
gekomen en op basis waarvan de conclusies geschreven zijn.
Een verkoopbaar product: de psycholoog moet een rapport schrijven waar de opdrachtgever
tevreden mee is. Een opdrachtgever wil zo veel als mogelijk uit het onderzoek slepen en neemt
daarom geen genoegen met minder dan het maximale.
© Students Only B.V. – Alle rechten voorbehouden. 3
Bron : Het psychologisch rapport – A. Kooreman
Bronvermelding
Titel : Het psychologisch rapport
Druk : 4
Auteur : A. Kooreman
Uitgever : Pearson Assessment and Information
ISBN (boek) : 9789026517792
Aantal hoofdstukken (boek) : 10
Aantal pagina’s (boek) : 341
De inhoud van dit uittreksel is met de grootste zorg samengesteld. Incidentele onjuistheden kunnen niettemin voorkomen. Je
dient niet aan te nemen dat de informatie die Students Only B.V. biedt foutloos is, hoewel Students Only B.V. dat wel nastreeft.
Dit uittreksel is voor persoonlijk gebruik en is bedoeld als wegwijzer bij het originele boek. Wij raden aan altijd het bijbehorende
studieboek te kopen en dit uittreksel als naslagwerk erbij te houden. In dit uittreksel staan diverse verwijzingen naar het studieboek
op basis waarvan dit uittreksel is gemaakt.
Dit uittreksel is een uitgave van Students Only B.V. Copyright © 2012 StudentsOnly B.V. Alle rechten voorbehouden. De uitgever
van het studieboek is op generlei wijze betrokken bij het vervaardigen van dit uittreksel. Voor vragen kun je je per email wenden
tot .
,Inhoudsopgave
Hoofdstuk 1 Plaatsbepaling van het psychologisch rapport 3
Hoofdstuk 2 Rapporteren algemeen 7
Hoofdstuk 3 Het belang van een vraagstelling 9
Hoofdstuk 4 Het gebruik van bronnen voor rapportage 11
Hoofdstuk 5 Het psychologisch rapport in onderdelen 14
Hoofdstuk 6 De rapportage van testuitslagen: interesses 16
Hoofdstuk 7 De rapportage van testuitslagen: persoonlijkheidsaspecten 17
Hoofdstuk 8 De rapportage van testuitslagen: capaciteiten 18
Hoofdstuk 9 Voorbeelden van psychologische rapportage 19
Hoofdstuk 10 De psychologische rapportage, de NIP-ethiek en het recht 21
© Students Only B.V. – Alle rechten voorbehouden.
Bron : Het psychologisch rapport – A. Kooreman
, Hoofdstuk 1 Plaatsbepaling van het psychologisch rapport
1.1 Geschiedenis van het psychologisch rapport
In 1892 begon de psychologie in Nederland. Van toegepaste psychologie is echter pas vanaf de
jaren ’20 sprake. Er werden toen vooral mensen geholpen met het vinden van een baan, met het
verspreiden van productinfo en het kiezen van personeel. Volgens Van Lennep bestaat het
psychologische rapport in Nederland vanaf 1927, het jaar waarin het NIP (Nederlands Instituut van
Psychologen) is opgericht. Volgens Van Strien ligt dit aan het feit dat psychologen liever bezig
zijn met onderzoeken dan met rapporteren. Van Lennep zocht uit waarom psychologen zouden
moeten rapporteren in het selecteren van personeel. Hij kwam tot drie redenen:
• Door te rapporteren deelt de psycholoog de verantwoordelijkheid voor de gemaakte keuzes
met de opdrachtgever;
• Rapporteren geeft meer dan een geschikt/ongeschikt, het brengt ook de kwaliteiten van de
cliënt naar voren;
• De psycholoog moet zijn conclusies verantwoorden.
Volgens Van Lennep moet in een rapport duidelijke taal gebruikt worden. Dit is voor de cliënt
confronterend en dus moest vroeger het rapport de cliënt onthouden worden. Tegenwoordig heeft
de cliënt altijd recht op de gegevens uit een onderzoek en wordt deze geacht met de confrontatie
om te kunnen gaan. Het beste is om het rapport samen met de psycholoog door te nemen. De Zeeuw
geeft aan dat psychologische rapportage uiteindelijk als doel heeft een advies te zijn voor de cliënt
die dit in een gesprek of op papier te horen krijgt.
Ook in het buitenland is psychologisch rapporteren een onderwerp dat nooit veel aandacht genoot.
Er waren wel veel trends. Zo sprak men in de Verenigde Staten van diagnoselabels en werd later
gevraagd naar defensiemechanismen. Tegenwoordig is de vraag naar een oplossing voor problemen
het grootst. In Nederland zijn er ook een aantal trends geweest, hier is echter geen literatuur over.
Volgens Van Lennep is te zeggen dat het psychologisch rapport vooral een observatie was, een
brede schets van de persoonlijkheid. Hier is veel tegenspraak tegen, er wordt gezegd dat de
psycholoog zich aan de uitslagen moet houden om zich te kunnen onderscheiden van de leek. Zo
is Bokslag meer voor rapportages die zich beperken tot de casus en niet de verdere persoonlijkheid
van de cliënt bespreken.
De psychologische rapportage is meer een deel van een proces in plaats van een oordeel. Het moet
helpen van probleem naar oplossing te gaan. De psycholoog kan zich niet verdedigen met de studie
maar zal een weloverwogen antwoord moeten geven wanneer iets gevraagd wordt.
1.2 Rapporteren, diagnosticeren, testen
1.2.1 Waarom psychologisch rapporteren?
Psychologen moeten rapporteren omdat er geen antwoord als ‘ja’ of ‘nee’ op een kwestie gegeven
kan worden. Er moet een weloverwogen, onderbouwd antwoord komen. Vier redenen om te
rapporteren zijn:
Verantwoorden: de psycholoog moet aan kunnen tonen hoe hij aan de verkregen gegevens is
gekomen en op basis waarvan de conclusies geschreven zijn.
Een verkoopbaar product: de psycholoog moet een rapport schrijven waar de opdrachtgever
tevreden mee is. Een opdrachtgever wil zo veel als mogelijk uit het onderzoek slepen en neemt
daarom geen genoegen met minder dan het maximale.
© Students Only B.V. – Alle rechten voorbehouden. 3
Bron : Het psychologisch rapport – A. Kooreman
