Boekverslag 7: Achilles
Achilles, samengesteld door (1965/1675). Achilles. Zwolle, uitgeverijmaatschappij W. E.
Tjeenk Willlink. (106 blz.).
Genre
Achilles is een episch gedicht
Onderwerp
Achilles voelt zich diep onteerd door het afnemen van zijn geroofde concubine, en wilt
niet meedoen aan de strijd. Meerdere mensen bedelen tot Achilles opdat hij mee zal doen
aan de strijd. Dit verandert wanneer zijn goede vriend Patroclus zich mengt in de strijd.
Thematiek
Het thema is: Woede
Motivatie: Het thema van woede is een van de belangrijkste in de Ilias. Achilles' woede,
aangewakkerd door de belediging van Agamemnon, leidt hem ertoe om zich terug te
trekken uit de strijd. Zijn woede heeft verwoestende gevolgen, niet alleen voor hemzelf,
maar ook voor zijn bondgenoten. Uiteindelijk keert hij pas terug naar het slagveld na de
dood van zijn vriend Patroclus, wat zijn verlangen naar wraak aanwakkert. Dit maakt zijn
woede zowel een persoonlijk als een episch thema.
Perspectief
Achilles is geschreven vanuit een auctoriaal perspectief.
Tijd en structuur
De verhaaltijd is een dag. Het verhaal wordt chronologisch verteld en bevat geen
flashbacks of fastforwards.
Beoordeling
Het onderwerp van Achilles is voor mij interessant aangezien ik graag boeken lees over
historische gebeurtenissen, en de mythen van de Griekse wereld daarbij in het bijzonder.
Het onderwerp is ook duidelijk weergegeven en uitermate diep behandeld, ondanks de
hoeveelheid bladzijde. Dit onderwerp is echter van mijn belevingswereld vandaan, ook
wanneer het abstracter wordt gelezen. Het thema is een waar langer over na moet
worden gedacht, maar het is wel interessant uitgewerkt. Het heeft echter mij niet tot
verder nadenken of een verandering in mij mening toegezet.
Doordat er geen flashbacks of fastforwards in Achilles zitten is er een duidelijke
verhaallijn en komen de gebeurtenissen logisch uit elkaar voort. De gebeurtenissen in het
boek spelen in een rustige manier af. Men moet wachten tot het 4de bedrijf voordat er
gebeurtenissen afspelen zoals we gewend zijn uit de Griekse mythe. Dit zijn
onaangename gebeurtenissen maar niet tot het extent waarbij je met een slecht gevoel
naar bed gaat. Ik moet bekennen dat het soms moeilijk was om door te blijven lezen,
wanneer iemand voor de zoveelste keer Achilles smeekt om ten strijde te trekken. Het
einde van het verhaal is echter bevredigend en is een goede afsluiting voor het
onderwerp uit de Ilias dat het boek behandelt.
Achilles is een boek met een duidelijke verhaalstructuur en een verhaallijn. Hierdoor zal
iemand geen problemen hebben om stukken tekst met elkaar in verband te brengen of
de opbouw te snappen. Zoals eerder vertelt komt dit doordat er geen spel met de tijd
wordt gespeeld, terugblikken of flashforwards worden gebruikt. Met als meest prominente
herrinering die van Achilles over hoe Brizeïs van hem was afgepakt. Het verhaal bestaat
uit een aantal korte scenes maar doordat ze zich allemaal afspelen op de zelfde locatie is
, dit geen probleem. Als laatste komt het verhaal langzaam tot gang, het duurt namelijk tot
het 4de bedrijf dat een grote gebeurtenis plaats vindt.
Ten eerste wil ik opmerken dat doordat Achilles volledig geschreven is in rijm en het lijkt
alsof ieder personage beschikt over dezelfde woordenschat is het achterhalen van
bepaalde karaktereigenschappen moeilijk. Hierdoor gingen de personages niet echt voor
me leven, raakte ik niet betrokken bij hun problemen en ging ik niet met ze meeleven. Ik
zou ook niet zeggen dat ik ben beïnvloed door hun gedrag of ideeën. De personages in
het boek gedragen zich zeker niet zoals het hoort, maar waarschijnlijk niet zo erg als men
zou verwachten uit een boek over de Griekse mythe. Verder reageren de personages wel
voorspelbaar. Het meest onacceptabele in Achilles zou waarschijnlijks Achilles zijn gedrag
na het doden van Hector zijn, hierdoor zou ik hem niet het meest sympathiek noemen,
die titel zou gaan naar Patroclus. Het is echter wel Achilles waarvan men het meest te
weten komt.
De taal die wordt gebruikt in Achilles is zeventiende-eeuws Nederlands, en daarbij komt
nog dat het boek volledig in rijm is geschreven. Hierdoor had ik logischer wijs moeite om
de taal te begrijpen en ik moest met een hoge frequentie het woordenboek raadplegen.
Het verhaal bevat ook alleen maar dialoog, met weinig beschrijvende onderdelen.
Hierdoor ging het verhaal niet echt voor me leven. Het kan hierdoor gezegd worden dat
de manier van vertellen te hoogdravend is al had ik daar niet zo’n probleem mee. In het
boek komt beeldspraak en symboliek meerdere keren terug, maar voornamelijk als
verwijzing naar bepaalde gebeurtenissen of personen. Niet om het onderliggende thema
verder te uiten zoals in Narnia.
Het boek geeft blijk van oud-Grieks polytheïsme, het geloof van de Grieken in die tijd. Zo
wordt er meerdere malen naar de Griekse goden verwezen in het boek. Wanneer kijkend
vanuit een Christelijk perspectief zijn vele gebeurtenissen uit de Griekse mythen
verwerpelijk, en het verhaal van Achilles is hier geen uitzondering van. Zelf vind ik het
voorkomen van de Griekse goden niet erg, misschien is dit wel iets zondelijks maar
persoonlijk ben ik wel geïntereseerd in de Griekse goden. Waarschijnlijk is mijn houding
naar dit geloof ten opzichte van de Islam of het Buddhisme anders omdat het een niet
meet uitgeoefend geloof is.
Citaten
1. "O Goôn! die uit den hoogen, Al wat wy doen, beschouwt, hebt gy my ook
bedroogen?" (Blz. 85)
Dit citaat wordt gezegd door Achilles sprekende over Patroclus nadat Achilles zijn
dood te weten was gekomen. Het mooie van dit citaat vindt ik dat wij in hier een
inkijken kregen van Achilles zijn frustratie over hij behandelt wordt. Het stukje
“hebt gy my ook bedroogen” verwijst naar het feit dat Patroclus de laatste is in
een reeks van mensen die Achilles de rug toe keerde, hem vernederede of niet
naar hem luisterde.
2. “Die hand, die mynen Heer, myn waarden Bedgenoot, die myne vrienden, die
myn’ Broederen ter dood gebracht heeft, kus ik zelve, ô schande!” (Blz. 89)
Dit citaat wordt gezegd door Brizeïs en die hand verwijst naar Achilles. Dit stukje
vondt ik wel bijzonder want het laat Brizeïs tegenstrijdigheid zien naar Achilles toe.
Als een tweezijdig zwaard is hij zowel de verantwoordelijk voor haar families
ondergang maar is hij ook haar grote liefde.
Samenvatting Achilles van Huydecoper
Inleiding van het boek
Inleiding
Achilles, samengesteld door (1965/1675). Achilles. Zwolle, uitgeverijmaatschappij W. E.
Tjeenk Willlink. (106 blz.).
Genre
Achilles is een episch gedicht
Onderwerp
Achilles voelt zich diep onteerd door het afnemen van zijn geroofde concubine, en wilt
niet meedoen aan de strijd. Meerdere mensen bedelen tot Achilles opdat hij mee zal doen
aan de strijd. Dit verandert wanneer zijn goede vriend Patroclus zich mengt in de strijd.
Thematiek
Het thema is: Woede
Motivatie: Het thema van woede is een van de belangrijkste in de Ilias. Achilles' woede,
aangewakkerd door de belediging van Agamemnon, leidt hem ertoe om zich terug te
trekken uit de strijd. Zijn woede heeft verwoestende gevolgen, niet alleen voor hemzelf,
maar ook voor zijn bondgenoten. Uiteindelijk keert hij pas terug naar het slagveld na de
dood van zijn vriend Patroclus, wat zijn verlangen naar wraak aanwakkert. Dit maakt zijn
woede zowel een persoonlijk als een episch thema.
Perspectief
Achilles is geschreven vanuit een auctoriaal perspectief.
Tijd en structuur
De verhaaltijd is een dag. Het verhaal wordt chronologisch verteld en bevat geen
flashbacks of fastforwards.
Beoordeling
Het onderwerp van Achilles is voor mij interessant aangezien ik graag boeken lees over
historische gebeurtenissen, en de mythen van de Griekse wereld daarbij in het bijzonder.
Het onderwerp is ook duidelijk weergegeven en uitermate diep behandeld, ondanks de
hoeveelheid bladzijde. Dit onderwerp is echter van mijn belevingswereld vandaan, ook
wanneer het abstracter wordt gelezen. Het thema is een waar langer over na moet
worden gedacht, maar het is wel interessant uitgewerkt. Het heeft echter mij niet tot
verder nadenken of een verandering in mij mening toegezet.
Doordat er geen flashbacks of fastforwards in Achilles zitten is er een duidelijke
verhaallijn en komen de gebeurtenissen logisch uit elkaar voort. De gebeurtenissen in het
boek spelen in een rustige manier af. Men moet wachten tot het 4de bedrijf voordat er
gebeurtenissen afspelen zoals we gewend zijn uit de Griekse mythe. Dit zijn
onaangename gebeurtenissen maar niet tot het extent waarbij je met een slecht gevoel
naar bed gaat. Ik moet bekennen dat het soms moeilijk was om door te blijven lezen,
wanneer iemand voor de zoveelste keer Achilles smeekt om ten strijde te trekken. Het
einde van het verhaal is echter bevredigend en is een goede afsluiting voor het
onderwerp uit de Ilias dat het boek behandelt.
Achilles is een boek met een duidelijke verhaalstructuur en een verhaallijn. Hierdoor zal
iemand geen problemen hebben om stukken tekst met elkaar in verband te brengen of
de opbouw te snappen. Zoals eerder vertelt komt dit doordat er geen spel met de tijd
wordt gespeeld, terugblikken of flashforwards worden gebruikt. Met als meest prominente
herrinering die van Achilles over hoe Brizeïs van hem was afgepakt. Het verhaal bestaat
uit een aantal korte scenes maar doordat ze zich allemaal afspelen op de zelfde locatie is
, dit geen probleem. Als laatste komt het verhaal langzaam tot gang, het duurt namelijk tot
het 4de bedrijf dat een grote gebeurtenis plaats vindt.
Ten eerste wil ik opmerken dat doordat Achilles volledig geschreven is in rijm en het lijkt
alsof ieder personage beschikt over dezelfde woordenschat is het achterhalen van
bepaalde karaktereigenschappen moeilijk. Hierdoor gingen de personages niet echt voor
me leven, raakte ik niet betrokken bij hun problemen en ging ik niet met ze meeleven. Ik
zou ook niet zeggen dat ik ben beïnvloed door hun gedrag of ideeën. De personages in
het boek gedragen zich zeker niet zoals het hoort, maar waarschijnlijk niet zo erg als men
zou verwachten uit een boek over de Griekse mythe. Verder reageren de personages wel
voorspelbaar. Het meest onacceptabele in Achilles zou waarschijnlijks Achilles zijn gedrag
na het doden van Hector zijn, hierdoor zou ik hem niet het meest sympathiek noemen,
die titel zou gaan naar Patroclus. Het is echter wel Achilles waarvan men het meest te
weten komt.
De taal die wordt gebruikt in Achilles is zeventiende-eeuws Nederlands, en daarbij komt
nog dat het boek volledig in rijm is geschreven. Hierdoor had ik logischer wijs moeite om
de taal te begrijpen en ik moest met een hoge frequentie het woordenboek raadplegen.
Het verhaal bevat ook alleen maar dialoog, met weinig beschrijvende onderdelen.
Hierdoor ging het verhaal niet echt voor me leven. Het kan hierdoor gezegd worden dat
de manier van vertellen te hoogdravend is al had ik daar niet zo’n probleem mee. In het
boek komt beeldspraak en symboliek meerdere keren terug, maar voornamelijk als
verwijzing naar bepaalde gebeurtenissen of personen. Niet om het onderliggende thema
verder te uiten zoals in Narnia.
Het boek geeft blijk van oud-Grieks polytheïsme, het geloof van de Grieken in die tijd. Zo
wordt er meerdere malen naar de Griekse goden verwezen in het boek. Wanneer kijkend
vanuit een Christelijk perspectief zijn vele gebeurtenissen uit de Griekse mythen
verwerpelijk, en het verhaal van Achilles is hier geen uitzondering van. Zelf vind ik het
voorkomen van de Griekse goden niet erg, misschien is dit wel iets zondelijks maar
persoonlijk ben ik wel geïntereseerd in de Griekse goden. Waarschijnlijk is mijn houding
naar dit geloof ten opzichte van de Islam of het Buddhisme anders omdat het een niet
meet uitgeoefend geloof is.
Citaten
1. "O Goôn! die uit den hoogen, Al wat wy doen, beschouwt, hebt gy my ook
bedroogen?" (Blz. 85)
Dit citaat wordt gezegd door Achilles sprekende over Patroclus nadat Achilles zijn
dood te weten was gekomen. Het mooie van dit citaat vindt ik dat wij in hier een
inkijken kregen van Achilles zijn frustratie over hij behandelt wordt. Het stukje
“hebt gy my ook bedroogen” verwijst naar het feit dat Patroclus de laatste is in
een reeks van mensen die Achilles de rug toe keerde, hem vernederede of niet
naar hem luisterde.
2. “Die hand, die mynen Heer, myn waarden Bedgenoot, die myne vrienden, die
myn’ Broederen ter dood gebracht heeft, kus ik zelve, ô schande!” (Blz. 89)
Dit citaat wordt gezegd door Brizeïs en die hand verwijst naar Achilles. Dit stukje
vondt ik wel bijzonder want het laat Brizeïs tegenstrijdigheid zien naar Achilles toe.
Als een tweezijdig zwaard is hij zowel de verantwoordelijk voor haar families
ondergang maar is hij ook haar grote liefde.
Samenvatting Achilles van Huydecoper
Inleiding van het boek
Inleiding
