Boekverslag 5: De Wintertuin
Joke Verweerd (1995/1995). De Wintertuin. Zoetermeer: Uitgeverij Boekencentrum. (176
blz.).
Genre
De Wintertuin is een psychologische roman.
Onderwerp
Ika, een door haar ouders verwaarloosd kind, krijgt te horen dat haar moeder chronisch
ziek is en besluit terug te keren naar het dorp uit haar jeugd.
Thematiek
Het thema is: Het resultaat dat het verwaarlozen van een kind heeft op de relatie tussen
de ouders en het kind.
Motivatie: De relatie tussen met name de moeder en Ika komt herhaaldelijk terug in het
boek. En dan vooral het effect dat het verleden heeft op deze relatie. Dit wordt gedaan
door eerst een flashback te geven waar Ika in haar gedachten in het heden op terug
komt.
Perspectief
De Wintertuin is geschreven vanuit een ik-perspectief.
Tijd en structuur
Enkele weken tot een paar maanden. Het verhaal wordt niet chronologisch verteld en er
is veel sprake van flashbacks.
Beoordeling
De Wintertuin heeft een duidelijk onderwerp, iets waar na de eerste paar hoofdstukken al
snel achter komt. Het is op zich wel een interessant onderwerp, alhoewel je het wel
vermoeiend kan gaan vinden. Het heeft me niet per se tot denken overgezet, maar het is
wel een onderwerp waar ik eerder over heb nagedacht. Doordat ik weleens een
vergelijkbaar boek heb gelezen, echter nog nooit een boek waar dit onderwerp zo
diepgaand behandeld is. Verder is het thema minder duidelijk, maar wel interessant.
Wanneer de flashbacks niet in beschouwing worden genomen heeft het boek een heldere
verhaallijn. Zo komen ze logisch uit elkaar voort. De gebeurtenissen in het boek kunnen
als deprimerend ervaren worden, maar naar mijn mening is dat iets positiefs, want op
deze manier gaat het onderwerp nog meer voor je leven. In het boek is er ook altijd wel
een gespannen sfeer, die versterkt wordt wanneer er een flashback is omdat daarin de
trauma’s zich afspelen. Het einde vond ik persoonlijk van lagere kwaliteit, desondanks
blijft het boek wel van begin tot eind boeien.
In De Wintertuin bestaat er een duidelijke hoofdlijn en de verschillende verhaalstukken
zijn makkelijk in verband te brengen, ondanks dat er aardig wat flashbacks inzitten. Het
boek bestaat uit meerdere korte scenes, iets wat ervoor zorgt dat je makkelijk door leest.
Zoals eerder vermeld wordt er meerdere malen een spel met de tijd gespeeld, en
voornamelijk flashbacks komen prominent voor. In het verhaal zelf zit wel meteen vaart,
en blijft op hoog tempo doorgaan. Al in al is de opbouw niet al te ingewikkeld.
Joke Verweerd (1995/1995). De Wintertuin. Zoetermeer: Uitgeverij Boekencentrum. (176
blz.).
Genre
De Wintertuin is een psychologische roman.
Onderwerp
Ika, een door haar ouders verwaarloosd kind, krijgt te horen dat haar moeder chronisch
ziek is en besluit terug te keren naar het dorp uit haar jeugd.
Thematiek
Het thema is: Het resultaat dat het verwaarlozen van een kind heeft op de relatie tussen
de ouders en het kind.
Motivatie: De relatie tussen met name de moeder en Ika komt herhaaldelijk terug in het
boek. En dan vooral het effect dat het verleden heeft op deze relatie. Dit wordt gedaan
door eerst een flashback te geven waar Ika in haar gedachten in het heden op terug
komt.
Perspectief
De Wintertuin is geschreven vanuit een ik-perspectief.
Tijd en structuur
Enkele weken tot een paar maanden. Het verhaal wordt niet chronologisch verteld en er
is veel sprake van flashbacks.
Beoordeling
De Wintertuin heeft een duidelijk onderwerp, iets waar na de eerste paar hoofdstukken al
snel achter komt. Het is op zich wel een interessant onderwerp, alhoewel je het wel
vermoeiend kan gaan vinden. Het heeft me niet per se tot denken overgezet, maar het is
wel een onderwerp waar ik eerder over heb nagedacht. Doordat ik weleens een
vergelijkbaar boek heb gelezen, echter nog nooit een boek waar dit onderwerp zo
diepgaand behandeld is. Verder is het thema minder duidelijk, maar wel interessant.
Wanneer de flashbacks niet in beschouwing worden genomen heeft het boek een heldere
verhaallijn. Zo komen ze logisch uit elkaar voort. De gebeurtenissen in het boek kunnen
als deprimerend ervaren worden, maar naar mijn mening is dat iets positiefs, want op
deze manier gaat het onderwerp nog meer voor je leven. In het boek is er ook altijd wel
een gespannen sfeer, die versterkt wordt wanneer er een flashback is omdat daarin de
trauma’s zich afspelen. Het einde vond ik persoonlijk van lagere kwaliteit, desondanks
blijft het boek wel van begin tot eind boeien.
In De Wintertuin bestaat er een duidelijke hoofdlijn en de verschillende verhaalstukken
zijn makkelijk in verband te brengen, ondanks dat er aardig wat flashbacks inzitten. Het
boek bestaat uit meerdere korte scenes, iets wat ervoor zorgt dat je makkelijk door leest.
Zoals eerder vermeld wordt er meerdere malen een spel met de tijd gespeeld, en
voornamelijk flashbacks komen prominent voor. In het verhaal zelf zit wel meteen vaart,
en blijft op hoog tempo doorgaan. Al in al is de opbouw niet al te ingewikkeld.
